• ခုနစ္ေဆာင္နန္းက မညႇိဳးပန္း •
(Part - 51)
႐ူယန္းတပ္သား တစ္ေထာင္ေက်ာ္မွာ ဂႏိုင္းရဂုံႏွင့္ ႐ူယန္းနယ္စပ္ၾကားတြင္ အႀကီးမားဆုံး စင္တစ္ခုကို အလ်င္အျမန္ ေဆာက္လုပ္ေနၾကသည္။ ထိုစင္ႀကီးေပၚသို႔ တက္ရန္ ေရနံေခ်း သုတ္လိမ္းထားေသာ ေလွကားထစ္ေပါင္း ၅၀၀ကို ဦးစြာ နင္းျဖတ္ရေပမည္။ ေလွကားထစ္မ်ားရဲ႕ ေအာက္တည့္တည့္တြင္ အလုံပိတ္အခန္းႀကီးတစ္ခန္း ရွိၿပီး ေဘးပတ္ပတ္လည္ကို သံတိုင္မ်ားျဖင့္ ကာရံထား၏။ စင္ေပၚရွိ အလုံပိတ္ အခန္းကို ဓား၊ လွံ စေသာ မည္သည့္လက္နက္မ်ိဳးနဲ႔ျဖစ္ေစ မေဖာက္ထြင္း၊ မထိုးခြဲႏိုင္ေသာ သံထည္တို႔ျဖင့္ အခိုင္အမာ ေဆာက္လုပ္ထားသည္။
ထိုအရာႀကီးကို အဘယ္အေၾကာင္းေၾကာင့္ ေဆာက္လုပ္ေနသလဲ မသိရေသးေသာ္ျငား ျပည္သူျပည္သားတို႔မွာ ရင္တထိတ္ထိတ္ ျဖစ္ေနၾကရေလၿပီ။
ထိုေန႔က ေကာင္းကင္ျပင္တြင္ မိုးသားတိမ္လိပ္မ်ား မဲေမွာင္အုံ႔ဆိုင္းေန၏။ လွ်ပ္ပန္းလွ်ပ္ႏြယ္တို႔ကလည္း ပါဝင္အားျဖည့္ကာ အရပ္မ်က္ႏွာအသီးသီးကို သ႐ုပ္ျပေနၾကသည္။
လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္လခန႔္က ႏွစ္ႏိုင္ငံနယ္စပ္ၾကားတြင္ ေၾကာက္ခမန္းလိလိ ေဆာက္လုပ္ထားေသာ စင္ႀကီးဟာ ႐ူယန္းတပ္သားတို႔ တိုင္းျပည္အသီးသီးကေန ဖမ္းဆီးထားခဲ့ၾကေသာ ကေလးငယ္မ်ားအား ယဇ္ပူေဇာ္မည့္ေနရာျဖစ္ေၾကာင္းကို စုေဝးပြဲ မက်င္းပမီ နာရီပိုင္းေလာက္ အလိုမွ သိခဲ့ၾကရေလသည္။
နယ္နိမိတ္စည္းအလယ္တည့္တည့္တြင္ ေဆာက္လုပ္ထားေသာ္ျငား ဘုရင္ဂႏိုင္းမွာ တားဆီးႏိုင္စြမ္းမရွိဘဲ ႐ူယန္းဘုရင္၏ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားမႈေၾကာင့္ ေျမေအာက္အက်ဥ္းေထာင္တြင္ ရွိေနရသည္။
အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ႐ုပ္လုံးထြက္မျပေသာ ႐ူယန္းဘုရင္မွာ သည္ကေန႔ ပြဲအခမ္းအနားကိုေတာ့ တက္ေရာက္လာသည္။
" ဒီကေန႔ က်င္းပတဲ့ စုေဝးပြဲဟာ က်ဳပ္ရဲ႕ ခ်စ္လွစြာေသာ ၾကင္ရာေတာ္ဘုရင္မ၊ ခုနစ္ေဆာင္နန္းကို အပိုင္စားရတဲ့ အရွင္မ ခင္ယြန္းဝတီနဲ႔အတူ အျပစ္မဲ့စြာ ယဇ္ပူေဇာ္ခံခဲ့ရတဲ့ က်ဳပ္ရဲ႕ သမီးေတာ္ နန္းေက်ာ့ထီလာအတြက္ ရည္စူးၿပီး ေသြးေႂကြးျပန္ဆပ္ဖို႔အတြက္ စုေဝးပြဲတစ္ပြဲ က်င္းပလိုက္ရတာပါ "
