• ခုနစ္ေဆာင္နန္းက မညႇိဳးပန္း •
(Part - 44)
ခင္ယြန္းဝတီမွာ ဂႏိုင္းရဂုံတိုင္းျပည္၏ တစ္ခုတည္းေသာ ေက်ာက္ဂူႀကီးေရွ႕ မ်က္စိလည္၊ လမ္းမွားၿပီး ေရာက္လာသည္။ ဂႏိုင္းရဂုံတြင္ လူသိနည္းေသာ ေက်ာက္ဂူတစ္ခု ရွိသည္ဟု ၾကားသာ ၾကားဖူးခဲ့သည္။ အဲ့သည့္ေနရာကို တစ္ခါေလးေတာင္မွ မသြားခဲ့ဖူးပါ။ သည္ကေန႔မွာေတာ့ ခင္ယြန္းဝတီ ၾကားဖူးခဲ့ေသာ ေက်ာက္ဂူႀကီးေရွ႕ လူကိုယ္တိုင္ေရာက္လာခဲ့ေလၿပီ။
ေကာင္းကင္တစ္ခြင္မွာ ၾကည္လင္ေတာက္ပေန၏။ ခင္ယြန္းဝတီမွာလဲ စိတ္ၾကည္ႏူးေနတာေၾကာင့္ ေက်ာက္ဂူအတြင္း ဝင္ေရာက္စပ္စုၾကည့္မည္ဟု ေတြးထားသည္။ ေက်ာက္ဂူႀကီးဟာ လူသူအေရာက္အေပါက္နည္းပါးေသာ ေနရာမ်ိဳးတြင္ ရွိေနသည့္အတြက္ ဂူျပတ္ႀကီးသဖြယ္ ျဖစ္ေန၏။
“ ခင္ခင္ .. သမီးေတာ္ ”
အတြင္း၌ မဲေမွာင္ေနေသာ ဂူျပတ္ႀကီးထဲ ခင္ယြန္းဝတီ ေျခႏွစ္လွမ္းစာမွ် ဝင္ေရာက္ၿပီးခ်ိန္တြင္ အထဲမွ အသံတစ္သံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ အသံဟာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသံျဖစ္၏။
“ ခင္ခင္ .. ဒီကိုလာခဲ့ေလ ”
သည္တစ္ေခါက္ေတာ့ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္အသံ ျဖစ္သြားသည္။
“ မေၾကာက္ပါနဲ႔ သမီးေတာ္ရဲ႕၊ အထဲကို ဝင္လာခဲ့ပါ ”
“ မယ္ .. မယ္ေတာ္လားဟင္၊ အထဲမွာ မယ္ေတာ္ရွိေနတာလား ”
ခင္ယြန္းဝတီ ျပန္ၿပီး အသံျပဳလိုက္မိ၏။ ခဏၾကာေလေတာ့ .. ခင္ယြန္းဝတီရွိရာဆီ မယ္ေတာ္ႏွင့္ ခမည္းေတာ္က ထြက္လာၿပီး ဆီးႀကိဳသည္။
“ ဟင္၊ ခမည္းေတာ္ .. မယ္ေတာ္ ”
ခင္ခင္ ဝမ္းသာအားရ ေရ႐ြတ္လိုက္ေလလွ်င္ ခမည္းေတာ္ႏွင့္မယ္ေတာ္တို႔က ေႏြးေထြးေသာ အၿပဳံးတို႔ျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္သည္။ ၿပီးေနာက္ သူတို႔ရဲ႕ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ခင္ယြန္းဝတီရွိရာဆီ ဆန႔္တန္းထား၏။ သေဘာက .. သူတို႔ရင္ခြင္ထဲ လာပါ ဟူ၍ ျဖစ္သည္။
“ အဟင့္၊ မယ္ေတာ္ .. ခမည္းေတာ္ ”
ခင္ယြန္းဝတီမွာလဲ အားကိုးရသြားသည့္ ကေလးငယ္အလား လက္ႏွစ္ဖက္ကို ဆန႔္တန္း၍ မိဘႏွစ္ပါးရဲ႕ ရင္ခြင္ဆီ အေျပးတစ္ပိုင္းျဖင့္ တိုးဝင္သြားလိုက္သည္။ ရင္ခြင္ထဲ ေရာက္ေနေသာ ခင္ယြန္းဝတီကို ခမည္းေတာ္က ေကာက္ေပြ႕ခ်ီၿပီး မယ္ေတာ္ကေတာ့ ေဘးတြင္ အၿပဳံးေလးျဖင့္ ႏွစ္သိမ့္ေနသည္။
