• ခုနစ်ဆောင်နန်းက မညှိုးပန်း •
(Part - 48)
(ဤအပိုင်းတွင် စက်ဆုပ်ဖွယ်ရာ၊ မသတီစရာများ အနည်းငယ် ပါဝင်သည်)
ခေမာရတီနှင့် နဝါးနီမိဖုရားတို့နှစ်ယောက် နန်းတော်ထဲ ဝင်လာခဲ့ချိန်တွင် ဟေဆရီမှာ ဥယျာဉ်တော်၌ တပ်သားများခြံရံ၍ တစ်စုံတစ်ရာကို စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေပုံပေါ်သည်။
" သုမာရီ၊ ကျွန်ုပ်တို့ ဒီနေရာမှာပဲ လူစုခွဲလိုက်ကြရအောင် "
" ဟင်၊ အဲ့လိုလုပ်လို့တော့ ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ။ ကျွန်ုပ်က အသင့်ကို အားကိုးပြီး လိုက်လာခဲ့တာမလား "
ခေမာရတီတစ်ယောက် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ..
" ကျွန်ုပ်မှာ အရေးတကြီး ပြုလုပ်ရမဲ့ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်။ တကယ်လို့ အသင် မနေချင်ဘူးဆိုရင် ယာယီနန်းဆောင်ကို ပြန်ကြွနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်ုပ် မတားပါဘူး "
ထိုသို့ဆိုပြန်တော့လည်း .. သုမာရီမှာ ယာယီနန်းဆောင်ဆီ မပြန်ချင်။
" ကောင်းပြီလေ။ ကျွန်ုပ်တို့တွေ လမ်းခွဲကြတာပေါ့။ ကျွန်ုပ်နဲ့ ဆန်းလဲ့က ဒီဘက်ခြမ်းကို သွားမယ် "
နဝါးနီမိဖုရားက ပြောရင်းဆိုရင်းပင် ဆန်းလဲ့လက်ကို ဆွဲ၍ နန်းတော်ရဲ့ ညာဘက်ခြမ်းဆီ ထွက်သွား၏။
ခေမာရတီ ခေတ္တမျှ ရပ်ကြည့်နေခဲ့ပြီး နန်းတော်အနောက်ဘက်ခြမ်းက ချိန်းဆိုထားရာနေရာသို့ ခပ်သွက်သွက်ကလေး လျှောက်လာလိုက်သည်။
" ရောက်လာပါပြီလား မိဖုရား "
သူက ခေမာရတီထက်ပင် ကြိုရောက်နှင့်နေသည်။
" အသင် ကျွန်ုပ်ကို ဘာများပြောစရာရှိလို့လဲ "
" အကူအညီတောင်းချင်တာပါ မိဖုရား၊ ကျွန်ုပ်ကို ကူညီနိုင်တဲ့သူဆိုလို့ မိဖုရားတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာပါ "
ခေမာရတီက သမီးတော်ကို ခပ်တင်းတင်း ပြန်ပွေ့ချီကာ ..
" ပြောပါ၊ အသင် လိုအပ်တဲ့ အကူအညီက ဘာလဲ "
ခေမာရတီအား မရိုမသေ ကျောပေးပြီး စကားပြောနေသူမှာ ဖြေးဖြေးချင်း တစ်ဖက်သို့ လှည့်လာသည်။
