• ခုနစ္ေဆာင္နန္းက မညႇိဳးပန္း •
(Part - 49)
" အရွင့္သားက ဒီမွာပါ "
သတိုးေက်ာ္ လက္ထဲတြင္ ရႈိက္ႀကီးတငင္ ေအာ္ငိုေနရွာေသာ ဒႏိုင္းရာဇ္မွာ မေဟသီ့ရင္ခြင္ထဲ ေရာက္ေတာ့မွပဲ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ အငိုတိတ္သြားၿပီး မေဟသီ့ အက်ႌစကိုလည္း သူ႔လက္ေသးေသးေလးျဖင့္ တင္းတင္း ဆုပ္ကိုင္ထားေသးသည္။
" ဟင္၊ ဒႏိုင္းရာဇ္ေလးက ဒီမွာဆိုရင္ .. သမီးေတာ္ကေရာ၊ ခင္ခင့္ရဲ႕ သမီးေတာ္ေလးေရာ၊ အငယ္ .. အငယ္ေရ "
ခင္ခင္ ေမးေနေသာ္လည္း အားလုံးမွာ မ်က္စိ၊မ်က္ႏွာပ်က္ၿပီး ႏႈတ္ဆိတ္ေနၾကသည္။
" ဟဲ့ .. သတိုးေက်ာ္၊ ခင္ခင္ ေမးေနတာ ေျဖလိုက္ေလ။ စႏၵဝတီကေရာ အခုဘယ္မွာလဲ "
မင္းသား ဟန္ဇာ႐ု အပါအဝင္ ရမ္းႏြတ္၊ သတိုးေက်ာ္ႏွင့္ စစ္ထီးတို႔ တပ္သားအားလုံးမွာ ခ်က္ခ်င္းပင္ ဒူးေထာက္ထိုင္ခ်လိုက္ၾကသည္။
" အဲ့လိုမလုပ္ၾကပါနဲ႔၊ ခင္ခင့္ကို စိတ္ပူေအာင္ မလုပ္ၾကပါနဲ႔။ ရမ္းႏြတ္ ကြၽႏ္ုပ္ရဲ႕ သမီးေတာ္နဲ႔ အငယ့္ကို ေတြ႕မိလား။ သူတို႔ အေပၚထပ္က နန္းေဆာင္မွာ အိပ္ေမာက်ေနတာ ဟုတ္တယ္မလား။ အင္း၊ ဟုတ္မွာပါ။ သူတို႔ ေအာက္ဆင္းမလာေတာ့လဲ ခင္ခင္က အေပၚထပ္ကို လိုက္သြားရေတာ့မွာေပါ့ေလ "
ကိုယ့္ဖာသာ ေမးခြန္းထုတ္ၿပီး ကိုယ္တိုင္ပဲ အေျဖျပန္ေပးေနေသာ ခင္ခင့္ကို ၾကည့္ကာ မေဟသီတစ္ေယာက္ ေခါင္းနပန္းႀကီးသြားရသည္။
" မိဖုရား စႏၵဝတီက ကံေတာ္ကုန္သြားခဲ့ပါၿပီ အရွင္မ၊ ေလွ်ာက္တင္ရမွာ စိုး႐ြံ႕မိေပမဲ့ .. အရွင္မရဲ႕ သမီးေတာ္ေလးကို ကြၽႏ္ုပ္တို႔ ဘယ္ေနရာမွာမွ ရွာလို႔မေတြ႕ခဲ့ပါဘူး။ ကြၽႏ္ုပ္ ရမ္းႏြတ္ .. မင္းသမီးေလးကို ေသခ်ာမေစာင့္ေရွာက္ေပးႏိုင္ခဲ့အတြက္ ေသသင့္ပါတယ္။ အရွင္မ ႀကိဳက္တဲ့ အျပစ္ေပးေတာ္မူပါ "
" အျပစ္ေပးေတာ္မူပါ သခင္မေလး "
တပ္သားအားလုံး ၿပိဳင္တူေရ႐ြတ္ၾကေလသည္။
" ဟင့္အင္း မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ အငယ္က ဘာေၾကာင့္ ကံကုန္သြားရမွာလဲ။ သမီးေတာ္ကေရာ ေပ်ာက္စရာအေၾကာင္းမွ မရွိတာ၊ မဟုတ္ဘူး .. အသင္တို႔ေျပာတာေတြ တစ္ခုမွ မမွန္ဘူး။ ကြၽႏ္ုပ္ကိုယ္တိုင္ပဲ အငယ္နဲ႔ သမီးေတာ္ေလးကို လိုက္ရွာမယ္။ အသင္တို႔ေတြ တစ္ေယာက္မွ အသုံးမက်ဘူး၊ ကြၽႏ္ုပ္ အသင္တို႔ကို အားမကိုးေတာ့ဘူး "
