• ခုနစ္ေဆာင္နန္းက မညႇိဳးပန္း •
(Part - 45)
ခုနစ္ေဆာင္နန္းမွ ေပးပို႔လာေသာ သဝဏ္လႊာအရ .. ေပ်ာက္ဆုံးေနသည့္ ကေလးမ်ားအား ရွာေဖြႏိုင္ခဲ့ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း မ႑ိဳင္တို႔ သတင္းေကာင္း ၾကားလိုက္ရေလသည္။ ထိုသတင္းေကာင္းေၾကာင့္ပဲ ရက္သတၱပတ္ၾကာ အျပင္းအထန္ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ တိုက္ပြဲကို ယာယီရပ္တန႔္ႏိုင္ခဲ့ၿပီး ကေလးမ်ားအား သူတို႔ႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ ႏိုင္ငံအသီးသီးသို႔ ျပန္လည္ပို႔ေဆာင္ၿပီးပါက ယခုတိုက္ပြဲဟာ ၿပီးဆုံးသြားေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။ ႐ူယန္းတပ္သားမ်ားမွာလဲ ယခုမွပင္ စိတ္ေအးလက္ေအး အနားယူႏိုင္ၾကေတာ့၏။
ေျခကုန္လက္ပန္းက်ကာ အသီးသီး အနားယူေနၾကၿပီျဖစ္ေသာ စစ္စခန္းတြင္ ေကာင္းေကာင္း အနားမယူႏိုင္ေသးသည့္ တစ္ဦးတည္းေသာ သူမွာ မ႑ိဳင္ပထီျဖစ္သည္။
ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ဆိုးဝါးလာေသာ က်ိန္စာေၾကာင့္ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ေသးဘဲ ေဝဒနာကို အလူးအလဲ ခံစားေနရသည္။ တေမွးေလာက္မ်ား ဆက္ကနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားျပန္လွ်င္လဲ ဆိုးဆိုး႐ြား႐ြား အိပ္မက္ေတြခ်ည္း ျမင္မက္၍ လန႔္လန႔္ႏိုးလာရသည္။
“ အိပ္မက္ထဲမွာ ဘာေတြျမင္မက္ပါသလဲ အရွင္ ”
မ႑ိဳင္ ပုဏၰားႀကီး၏ အေမးကို ခ်က္ခ်င္း ျပန္မေျဖႏိုင္ေသးဘဲ ေတြးစစျဖင့္ စဥ္းစားသည္။ ၿပီးမွ ..
“ သူ႔မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံးမွာ ေထာင္လိုက္ျဖစ္ေနတဲ့ မ်က္လုံးတစ္လုံးထဲ ရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့ .. အနက္ေရာင္ ေတာင္ပံေတြ၊ သူ႔လက္ထဲမွာ အသြားႏွစ္ခြနဲ႔ အနီေရာင္လွံရွည္တစ္ေခ်ာင္းလဲ ရွိတယ္ ”
“ ဒါဆိုရင္ေတာ့ .. အရွင္ ျမင္မက္ေနတာက ေသမင္း နတ္ဘုရားမရဲ႕ အသြင္သ႑ာန္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္ ”
“ သူက က်ဳပ္ေနာက္ေက်ာက အေၾကးခြံေတြကို တစ္ခုခ်င္း ဆြဲျဖဳတ္ေနတာ ပုဏၰားႀကီး၊ ဒါကေရာ .. ဘာအဓိပၸာယ္လဲ ”
မ႑ိဳင့္စကားေၾကာင့္ ပုဏၰားႀကီးမွာ အလြန္အမင္း ထိတ္လန႔္သြားေတာ့သည္။
“ အရွင့္ကို နတ္ဘုရားမက ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ဆိုးေနတဲ့အေၾကာင္း သတိေပးတဲ့အိပ္မက္ပါ။ က်ိန္စာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ခ်မွတ္ထားတဲ့ စည္းေဘာင္ေတြကို အရွင္ ခ်ိဳးဖ်က္လိုက္တဲ့အတြက္ အရွင့္ကို သူ သက္ညႇာမွာေတာ့ မဟုတ္ဘူး ”
