• ခုနစ်ဆောင်နန်းက မညှိုးပန်း •
(Part - 47)
“ ရမ်းနွတ်!! ရမ်းနွတ်!! အပြင်မှာ ရှိလား ”
မဏ္ဍိုင့်အသံက ဝေဝါးနေသည်။ နေ့တစ်ပိုင်းနီးပါး သတိလစ်မေ့မျောနေရာမှ ပြန်လည်သက်သာစပင် ရှိသေးသည့်အတွက် ယခင်အချိန်များနှင့် မတူဘဲ အသံများက ဩရှရှဖြစ်နေသည်။
“ ရမ်းနွတ်!! ”
မဏ္ဍိုင် အသံထပ်မြှင့်ပြီး နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ခေါ်လိုက်တော့ ယာယီတဲစခန်းထဲ လူတစ်ယောက်ဝင်လာသည်။
“ သက်သာရဲ့လား ”
မဏ္ဍိုင်တစ်ယောက် ဂနိုင်းကို မြင်တော့ ချက်ချင်းပင် ထထိုင်၏။
“ ကျုပ်မှာ သူများသတ်လို့ ကံကုန်ရမဲ့ ကံကြမ္မာမျိုး ပါမလာဘူး ”
“ ရမ်းနွတ်နဲ့ တပ်သားတစ်ချို့ ရှေ့တန်းက တပ်သားတွေဆီ ထွက်သွားကြတယ်။ မကြာခင် ပြန်လာကြတော့မှာပါ ”
မဏ္ဍိုင်ပထီ့အခြေအနေက စိတ်ချသွားရပြီဖြစ်တာကြောင့် ဂနိုင်း ပြန်ထွက်သွားဖို့ ခြေလှမ်းပြင်လိုက်သည်။ ထိုသည်ကို သတိထားမိသော မဏ္ဍိုင်က ..
“ ကျုပ် အိပ်မက်တွေမကောင်းဘူး ဂနိုင်း၊ ခုနစ်ဆောင်နန်းမှာ တစ်ခုခုဖြစ်တော့မယ်လို့ ခံစားနေရတယ် ”
ဂနိုင်း၏ လှမ်းလုဆဲဆဲ ခြေလှမ်းများမှာ ဦးတည်ရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ ဒီည တိုက်ပွဲမရှိဘူးဆိုရင် ကျုပ် ခုနစ်ဆောင်နန်းကို ပြန်မယ်။ အားလုံး စိတ်ချရပြီဆိုမှ မနက်မိုးသောက်ခါနီး အမီပြန်လာခဲ့မယ် ”
နားထောင်သမားဖြစ်နေသော ဂနိုင်းမှာလည်း မဏ္ဍိုင်ပြောသလို ခံစားမိနေသည်မှာ ညနေခင်းပိုင်းလောက်ထဲကပင်။
“ မကောင်းတော့ဘူး အရှင်၊ ရန်သူ့တပ်သားတွေ စခန်းထဲ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပြီ ”
“ ဘာပြောတယ်!! ”
သတိုးကျော်ရဲ့ စကားကြောင့် မဏ္ဍိုင်ရော ဂနိုင်းပါ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။
သတိုးကျော် လျှောက်တင်ပြီး သိပ်ပင် မကြာလိုက်၊ ရမ်းနွတ်မှာ ယာယီတဲအတွင်း အမောတကောနှင့် ဝင်ရောက်လာသည်။
