My dream boy

Part 66

"Συγνώμη μωρό μου." Είπε και η καρδιά μου έλιωσε.

"Σε χρησιμοποίησα, συγνώμη είμαι μαλάκας, είσαι απλά υπέροχη."

"Εσύ είσαι υπέροχος, αλλά αυτό που έκανες ήταν απαίσιο.'' Συμφώνησα με την συνήδειση μου.

"Έλα στο παγκάκι μας σήμερα το απόγευμα." Είπε και η ανάσα του χτύπησε στον λαιμό μου, "ξέρω πως κάνεις πως κοιμάσαι."

Γαμώτο.

Πέρασαν πέντε λεπτά και άνοιξα τα μάτια μου βλέποντας την μαμά μου με την τσάντα της και την ζακέτα μου στα χέρια της.

Σηκώθηκα από το κρεβάτι και οι δύο μας φύγαμε από το νοσοκομείο και μπήκαμε στο αυτοκίνητο.

"Θα πάμε σπίτι και κατευθείαν θα φας. Τόσο καιρό αδυνάτισες τόσο πολύ, είσαι όλη μέρα κλεισμένη στο δωμάτιο σου." Μου είπε βάζοντας μπρος το αυτοκίνητο.

"Αυτός ήταν ο Χάρρυ, ο πρώην μου." Της είπα αγνοώντας αυτά που αρχικά είπε.

"Σοβαρά; Συγνώμη νόμιζα πως είναι κάποιος φίλος, σου είχε κάνει τόσες φορές κλήση." Έστριψε στο στενό.

"Το ξέρω, μου είπε να τον βρω απέναντι από το σπίτι του Ναιαλλ, είναι γείτονες." Της είπα.

"Και τα δύο είναι άσχημα."

"Γιατί;"

"Είναι και οι δύο ερωτευμένοι μαζί σου."

"Τι λες;"

"Ναι φαίνεται στο τρόπο που σε κοιτάει ο Ναιαλλ, είναι πολύ ερωτευμένος μαζί σου, αλλά το ίδιο και ο Χάρρυ, ήταν εδώ τόσες ώρες δεν νομίζω να νιώθει ενοχές, ίσως απλά έκανε ένα λάθος." Μου είπε και έβαλε το κλειδί στην τσάντα της.

"Με τίποτα. Ο Ναιαλλ είναι κολλητός μου μαμά." Έκλεισα την πόρτα και ξεκίνησα να ακολουθώ την μαμά μου προς την πόρτα.

"Το ξέρω γλυκιά μου απλά δεν είναι δύσκολο να σε ερωτευτεί, έχετε περάσει τόσα πολλά μαζί και σε ξέρει καλύτερα από τον καθένα, ξέρει τον αληθινό εαυτό σου και τον ερωτεύτηκε." Μίλησε σαν να είναι πολύ απλό και έβγαλε ξανά το κλειδί από την τσάντα της ανοίγοντας την πόρτα.

"Μα είμαστε κολλητοί δεν γίνεται να χαλάσει αυτό!" Δεν θέλω ο Ναιαλλ να είναι ερωτευμένος μαζί μου, απλά δεν θέλω. Είμαστε τόσα χρόνια κολλητοί, τον αγαπάω τόσο πολύ και δεν θέλω να χαθεί αυτό.

"Το ξέρω." Απάντησε απλά και άφησε τα πράγματα της πηγαίνοντας προς την κουζίνα.

"Μην το σκέφτεσαι αυτό τώρα. Θα σου μαγειρέψω κάτι να φας, μπορείς να ξυπνήσεις τον Ρότζερ; Τον πήρε ο ύπνος όταν φύγαμε." Μου είπε και ανέβηκα στο πάνω όροφο.

"Ρος;" Είπα μπαίνοντας στο δωμάτιο του. "Έλα κάτω μαζί μας," κάθισα στο κρεβάτι και τον κοίταξα, "η μαμά μαγειρεύει, κάνε μου παρέα." Του είπα γλυκά και τα μάτια του άνοιξαν ελάχιστα.

"Τι έγινε και φύγατε;" Ρώτησε.

"Τίποτα, είμαι μια χαρά τώρα." Είπα στον αδελφό μου σηκώνοντας τον από το κρεβάτι και βάζοντας τον στους ώμους μου.

"Τι μαγειρεύει;" Ρώτησε όταν φτάσαμε στο τέλος της σκάλας.

"Δεν έχω ιδέα, έλα εδώ." Πήγα προς το σαλόνι. "Θες να δούμε κάτι μέχρι να είναι έτοιμο το φαγητό;" Ρώτησα και ένευσε.

"Πάω να πλυθώ και θα έρθω να διαλέξω." Μου είπε περπατώντας ως το μπάνιο και πλένοντας το πρόσωπό του.

"Παιδικό." Μου είπε.

Μου έχει λείψει να κάνω παρέα με τον Ρότζερ, άλλαξα και άρχισα να τον παραμερώ και να του φέρομαι άσχημα αλλά δεν τον αξίζει, είναι πολύ καλό παιδί.

"Τι λες για το toy story;" Πρότεινε.

"Φυσικά." Απάντησα και έβαλε τη ταινία να ξεκινήσει.

"Παιδιά ελάτε." Δεν πρόλαβε να περάσει το εικοστό λεπτό και η μαμά φώναξε να πάμε στην τραπεζαρία. 
Το τραπέζι είχε τέσσερα πιάτα και ένα μπολ γεμάτο σαλάτα.

"Τον στρατό τον φώναξες;" Κάθισε στην θέση του ο Ρότζερ και εγώ ακολούθησα.

"Είναι υπέροχο." Είπα βάζοντας άλλη μια μπουκιά από την καρμπονάρα στο στόμα μου.

"Δίκιο έχει, μου βάζεις κι άλλο;" Άπλωσε το πιάτο του μπροστά της.

"Ήταν υπέροχο, πηγαίνω πάνω, μάλλον θα δω τον Χάρρυ." Είπα κοιτάζοντας την μαμά μου και αφήνοντας το πιάτο στον νιπτήρα.

Δεν πρόλαβα να ανέβω την σκάλα και ήχος ακούστηκε από το δωμάτιο μου. Έτρεξα και έπεσα πάνω στο κρεβάτι μου σηκώνοντας το.

"Άννη;"

"Χει." Προσπάθησα να ακουστώ κεφάτη.

"Είσαι καλά Αν μου;" Ρώτησε ανήσυχος.

"Είμαι καλύτερα, που το έμαθες;" Ρώτησα τον Ναιαλλ.

"Ο Χάρρυ."

"Σε πήρε;"

"Όχι, εγω.."

"Σοβαρά;" Ρώτησα σοκαρισμένη. Δεν περίμενα να έπαιρνε τον Χάρρυ μόνο και μόνο για να μάθει πως είμαι, αυτοί μισούνται μεταξύ τους.

"Σου είπε που ήμουν;"

"Όχι, απλά ότι θα με ενημερώσει αυτός, δεν με θέλει κοντά σου Αν, μαλάκας." Έβρισε στο ακουστικό και άλλαξα στάση κοιτάζοντας ξανά το ταβάνι.

"Εντάξει."

"Άννη θέλω να σου μιλήσω, μπορώ να σε δω σήμερα;" Ρώτησε.

"Έχω κάτι να κάνω σήμερα, μπορούμε αύριο;" Πρότεινα.

"Φυσικά, έλα σπίτι." Είπε.

"Εντάξει."

"Αντίο Αν Σ-" Είπε την στιγμή που πάτησα το κόκκινο κουμπί κόβοντας την κλήση.