My dream boy

Part 102

  

‘’Έρχομαι σε μισό λεπτό.’’ Λέει και εγώ της νεύω. Βγαίνει από το δωμάτιο και μπορώ να ακούσω τον ήχο από τα γρήγορα βήματα της στα σκαλοπάτια. Διπλώνω τα πόδια μου και κάθομαι στο τέλος του κρεβατιού.

Το μυαλό μου σήμερα, όσο και να προσπαθώ να το εμποδίσω, πηγαίνει εκεί, στο ότι όλα τελείωσαν, ότι απλά, αύριο φεύγει. Και το πιο άσχημο είναι, ότι, εγώ δεν μπορώ χωρίς αυτή, και δεν μπορώ να κάνω κάτι για μην την χάσω. Ξέρω ότι για αυτή δεν μοιάζει να είναι το τέλος, θα σκέφτεται σίγουρα την σχέση εκ-αποστάσεως, ότι θα μιλάμε στο κινητό και τέτοια πράγματα, αλλά εγώ δεν μπορώ. Ήταν δύσκολο και μόνο που έκανα σχέση, και ξέρω, ξέρω ότι αυτό μοιάζει τόσο εγωιστικό από την μεριά μου, αλλά απλά δεν μπορώ να μην την έχω κοντά μου.

Να την ακουμπάω, να μυρίζω το άρωμα της, να την φιλάω, να βάζω τις τούφες των μαλλιών της πίσω από το αυτί της, να ακούω το γέλιο της, να την γαργαλάω, να την αφήνω να παίζει με τα μαλλιά μου, να την έχω εδώ, κοντά μου, μαζί μου.

Η Αννη μπαίνει μέσα, κλοτσάει ελάχιστα την πόρτα και γυρνάει το κλειδί κλειδώνοντας την, βάζει στην πρίζα τα φωτά που βρίσκονται κρεμασμένα πάνω στην βιβλιοθήκη της, και έρχεται, διπλώνει τα πόδια της όπως εγώ και χαμογελάει ελάχιστα.

‘’Μπορώ να σου ζητήσω κάτι;’’ Η φωνή της είναι χαμηλή και εγώ της νεύω. ‘’Φυσικά.’’ Λέω και βάζει μια τούφα από τα μαλλιά της πίσω από το αυτί της πριν μιλήσει.

‘’Μπορείς να μου υποσχεθείς.. εμ..’’ Διστάζει και παίζει με τα νύχια της. ‘’Πες μου.’’ Μιλάω και σηκώνει το κεφάλι της, τα μάτια της κοιτάνε τα δικά μου.

‘’Μπορείς να μου υποσχεθείς ότι δεν θα πούμε αντίο;’’ Αντίο..;  

‘’Αννη δεν.. ίσως δεν δουλέψει αυτό για εμένα...’’ Λέω αργά και με πλησιάζει. Η ανάσα της χτυπάει στο πρόσωπο μου. ‘’Υποσχέσου ότι θα προσπαθήσουμε.’’ Ζητάει και νεύω. Αυτό ναι, αλλά ξέρω ότι δεν θα δουλέψει.

‘’Σου το υπόσχομαι.’’ Δαγκώνει το μάγουλο της, την πλησιάζω και άλλο, τα χείλη μου ακουμπούν στα δικά της.

Επικρατεί ησυχία και τελικά μιλάει. ‘’Ξέρεις απλά.. άμα είναι ότι θες να είσαι με..’’ Καταπίνει αργά και την κοιτάζω περίεργα. ‘’Μπορείς να.. μου το πεις..θα καταλάβω.’’ Με κοιτάζει στα μάτια. ‘’Τι εννοείς;’’

‘’Θα θέλεις να είσαι με κάποια…’’ Τι στο καλό; ‘’Μην λες μαλακίες.’’ Της λέω. ‘’Δεν είναι μαλακίες.’’ Ψιθυρίζει και ακουμπάει το κεφάλι της πάνω στον ώμο μου.