My dream boy

Part 45

Για πρώτη φορά δεν ακούστηκε o θορυβώδες αδελφός μου και ούτε η ενοχλητική μητέρα μου. Έχουν αρχίσει να μου σπάνε πολύ τα νεύρα. 

Με τον Χάρρυ είμαστε υπέροχα. Τον αγαπάω τόσο πολύ και είναι σίγουρη πως και αυτός με αγαπάει επίσης.

Έχω να μιλήσω πέντε μέρες με τον Λουι από τότε που τσακωθήκαμε και το ίδιο με τον Ναιαλλ. Τους μισώ που αμφισβητούσαν τον Χάρρυ και που δεν με υποστήριξαν όπως έπρεπε να είχαν κάνει. 

Ίσως να μην ήταν αληθινοί φίλοι μου. Ίσως να με κορόιδευαν όπως με έκαναν να νομίζω πως έκανε o Χάρρυ.

Άπλωσα το χέρι μου και έφτασα το κομοδίνο πιάνοντας το κινητό στα χέρια μου. 

Ξεκλείδωσα την οθόνη και το σήμα για μηνύματα αναβόσβηνε. Το πάτησα και είδα το όνομα του Χάρρυ με το μήνυμα από κάτω.

Το άνοιξα και το χαμόγελο μου εμφανίστηκε στα λόγια του.

'Καλημέρα όμορφη. Μου λειπες, σε σκέφτομαι.' Πως γίνεται να είναι τόσο υπέροχος;

Έβγαλα και το άλλο μου χέρι ακουμπώντας το κινητό και ξεκίνησα να πληκτρολογώ.

'Μου λείπεις. Καλημέρα.' 

Η αλήθεια είναι ότι μου λυπεί πολύ, έχω να τον δω από χθες το πρωί και.. Εντάξει είμαι τρελή για αυτόν.

Το κινητό μου ξανά δονήθηκε και ένα μήνυμα ξανά στάλθηκε από τον Χάρρυ.

'Θες να βρεθούμε; Ξεκινά να έρχεσαι προς το σπίτι μου και θα βρεθούμε στον δρόμο.' Απάντησε και χαμογέλασα. Μισό λεπτό.. Που είναι το σπίτι του;

'Δεν ξέρω που μένεις..' Απάντησα απλά και περίμενα να μου ξανά στείλει.

'Τόσο προστατευτικός είναι; Πήγαινε προς το σπίτι του Ναιαλλ, θα σε πετύχω στον δρόμο όμορφη μου.' Μου έστειλε δημιουργώντας μου κι άλλες απορίες. 

Γιατί πάμε στο σπίτι του Ναιαλλ;

'Εντάξει, ξεκινάω σε πέντε λεπτά.'

Του απάντησα και σηκώθηκα γρήγορα από τα κρεβάτι μου ψάχνοντας ρούχα.

Έπιασα στα χέρια μου το μαύρο τζιν μου φορώντας το και από πάνω μια άσπρη μπλούζα με τιράντες.

Θεέ μου δεν πιστεύω πως τα φόρεσα, σκεφτικά με το που είδα το είδωλο μου στον καθρέπτη.

Μαύρα.. Σκεφτικά έτοιμη να βγάλω το τζιν όταν τι κινητό μου ξανά δονήθηκε και άφησα στην άκρη αυτή την σκέψη.

Η εξώπορτα έκλεισε πίσω μου και σχεδόν έτρεχα για να φτάσω γρήγορα να δω τον Χάρρυ.

Μα γιατί κοντά στο σπίτι του Ναιαλλ;

Σήκωσα το κεφάλι μου και τα μάτια μου εντόπισαν τον Χάρρυ να κάθεται στο παγκάκι απέναντι από το σπίτι του Ναιαλλ. Θεέ μου τόσο γρήγορα ήρθα; Ο Χάρρυ με αντίκρισε και σηκώθηκε από το παγκάκι περπατώντας προς το μέρος μου.

"Έτρεχες;" Ρώτησε ενώ είχα λαχάνιασει.

"Ναι, δεν ήθελα να περιμένεις." Απάντησα.

"Μου έλειψες τόσο πολύ." Είπα βάζοντας τα χέρια του στα μάγουλα μου και χαρίζοντας μου ένα υπέροχο φιλί.

"Τι κοιτάς μαλακα;" Είπε ο Χάρρυ σε κάποιον σταματώντας το φιλί μας και εγώ γύρισα να κοιτάξω τον ηλίθιο που μας διέκοψε.

Τα αγόρια..

Τα μάτια μου γούρλωσαν και μου πήρε λίγη ώρα να καταλάβω ότι δεν είμαι φίλη τους, δεν νοιάζονται για εμένα, γιατί να νοιάζομαι εγώ;

Γύρισα κοιτάζοντας τον Χάρρυ και συνέχισα το φιλί μας αγνοώντας εντελώς τους ψεύτικους πρώην κολλητούς μου. 

Η έκπληξη φάνηκε στο πρόσωπο του Χάρρυ αλλά δεν άρχισε να τυλίξει τα χέρια του γύρω από την μέση μου δημιουργώντας μου ένα χαμόγελο 'μέσα' από το φιλί μας. 

Απομάκρυνα τα χείλη μου από του Χαρρυ πράγμα που του προκάλεσε ξανά έκπληξη και κοίταξα ξανά τον Λουι και τον Ναιαλλ.

Το βλέμμα του Λουι είναι απλά αδιάφορο, το ήξερα ότι δεν νοιαζόταν για εμένα. Τα μάτια μου πήγαν στο αγόρι που πάντα πίστευα ότι θα είναι ο παντοτινός κολλητός μου, αλλά τελικά με παράτησε, όμως τα μάτια του φαίνονται να είναι γεμάτα με πόνο, με πόνο και θλίψη.

Πήρα τα μάτια μου από πάνω του πριν προλάβω και τρέξω στην αγκαλιά του. Όσο και μην θέλω να έχω καμία σχέση μαζί του, ήταν κολλητός μου τέσσερα χρόνια, δεν γίνεται να τον ξεχάσω έτσι, όμως θα τον ξεχάσω.

I love you all:* Hope u like it, επόμενο το απόγευμα^^