My dream boy

Part 20

Μια αλλαγή έκανα. Έβγαλα τα σιδεράκια μου, έβαλα του φακούς επαφης μου... Εντάξει, δεν είναι μια αλλαγή αλλά αλήθεια δεν περίμενα να μην με αναγνωρίσουν.

Κάθισα καλύτερα στη θέση μου και ξανά ευχαρίστησα τον Λουι που δέχτηκε να καθίσει μαζί μου. Γύρισα το βλέμμα μου προς την μεριά του Χαρρυ και ήταν ακόμα με τον Ζειν και μίλαγαν. Αλλά ο Ζειν ακόμα να σταματήσει να με κοιτάει, με κάνει και νιώθω άβολα. Πήρα τα μάτια μου από τον Ζειν και κοίταξα τον Χαρρυ που ακόμα μίλαγε. 

Σταμάτησα να κοιτάω τον Χαρρυ και έβγαλα το βιβλίο των αρχαίων πάνω στο θρανίο μου. Δεν είναι και ένα από τα αγαπημένα μου μαθήματα αλλά είναι εντάξ- 
''Μπα'' Ακούστηκε μια κοριτσίστικη φωνή που με διέκοψε από τις σκέψεις μου. Η Τζέσικα!
''Από ασχημόπαπο σε .. εμ δεν ξέρω, ακόμα ίδια είσαι.'' Είπε και μου χαμογέλασε. 
Η Τζέσικα είναι συμμαθήτρια μου από το δημοτικό. Από τότε με κοροϊδεύει και με μειώνει. 
''Έφευγες;'' Ρώτησε ο Λουι καθώς έβγαζε και αυτός έξω από την τσάντα του το βιβλίο του, χωρίς καν να την κοιτάξει. 

''Συγνώμη;'' Είπε η Τζέσικα και έκανε ένα βήμα πιο κοντά στο θρανίο μας.
''Τζέσικα, πήγαινε..'' Είπα αργά και σιγά. Τόσο σιγά που αμφιβάλω αν με άκουσε. ''Να σου πω-'' Πήγε να πει και η φωνή της καθηγήτριας για να καθίσουμε όλοι κάτω την διέκοψε. ''Θα τα ξανά πούμε ασχημόπαπο'' Είπε και πήγε στην θέση της. ''Ποιος την χέζει αυτή'' Μου είπε χαλαρά ο Λουι και δεν μπορούσα να μην γελάσω. 
- 
''Ακόμα δεν το πιστεύω πόσο τέλεια της απάντησες'' Είπα για εκατοστή φορά στον Λουι καθώς βγήκαμε στην πίσω αυλή. ''Ο Ναιαλλ κοιμόταν'' Μου εξήγησε και ο Ναιαλλ του έκανε χειρονομία κάνοντας με να γελάσω ακόμα περισσότερο. 
''Γεια σου κούκλα'' Άκουσα μια φωνή άπω πίσω μου και γύρισα γρήγορα. Ένα ψιλό αγόρι με ξανθά μαλλιά μου χαμογέλασε καθώς πέρασε απο μπροστά μου. 
Το αγόρι που με χαιρέτισε συνέχισε να περπατάει και πήγε προς- Όχι! Μιλάει με τον Χαρρυ. Κάθεται μαζί τους κάτω από το δέντρο. Είναι και αυτός στην παρέα; Φαινόταν για πολύ καλό παιδί, δεν περίμενα να κάνει παρέα με αυτούς. Βασικά και ο Λιαμ φαινόταν καλό παιδί αλλά μην κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλο του, μπορεί να είναι εντελώς το αντίθετο από αυτό που περίμενες αρχικά. 
Κοίταξα γύρω μου και σηνειδητοποίησα ότι τα αγόρια κάθονται ήδη στο παγκάκι, με εμένα δύο βήματα πιο δίπλα. 
Πήγα γρήγορα και κάθισα δίπλα τους παρατηρώντας την Τζέσικα που ήταν απέναντι μαζί με την Μιράντα και μιλούσαν. 
''Ψόφα'' Φώναξε η Μιράντα όταν κατάλαβε πως τις κοίταζα, και ένα δάκρυ κύλισε στο μάγουλο μου. 
Έτρεξα γρήγορα στο μπάνιο και κλείδωσα την πόρτα. Έκλαιγα με λυγμούς. Δεν περίμενα να ξανά ακούσω ποτέ αυτή την πρόταση, τουλάχιστον προς εμένα. 
Για αυτό άλλαξα. Για να ταιριάζω πιο πολύ με τους περισσότερους. Να μην με κοροϊδεύουν και να μην με μειώνουν, αλλά και πάλι αυτό γίνεται. 
Άκουσα την φωνή του Ναιαλλ από τον διάδρομο και έκλεισα με το χέρι μου το στόμα μου. 
''Έλα ρε μαλάκα'' Ακούστηκε ξανά ο Ναιαλλ. ''Μαλάκα είναι οι κοριτσίστηκές τουαλέτες, τόση άνεση έχεις;'' Αστειεύτηκε ο Λουι. 
''Έλα ρε, είναι η Άννη'' Είπε ο Ναιαλλ και ήρθε έξω από την πόρτα μου χτυπώντας την. ''Άλλος'' Προσπάθησα να πω με περίεργη φωνή αλλά με πρόδωσαν τα δάκρυα μου. 
''Αννη μην κλαις, βγες έξω'' Μου είπε σιγανά. ''Θα έρθω σε λίγο'' Του είπα και ακούστηκε ο ήχος της πόρτας. 
''Είναι πουτάνες'' Είπε μια αρκετά γνώριμη φωνή έξω από την πόρτα μου και άνοιξα γρήγορα να δω ποιος είναι, αλλά το μόνο που είδα ήταν ο νιπτήρας.
"Μισό λεπτό, αυτός ήταν.'' Είπα σιγανά προσπαθώντας να το πιστέψω και η ίδια.
Βγήκα από την τουαλέτα και έριξα κρύο νερό στο πρόσωπό μου. Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω πως η φωνή που άκουσα ήταν του Χαρρυ. Δεν γίνεται να ήταν αυτός. Πέρασα τον διάδρομο και βγήκα από το μπάνιο πηγαίνοντας προς τα αγόρια. Πρέπει να βρω κάτι να τους πω. Δεν θέλω πάντα να τους χαλάω την μέρα, γίνομαι πολύ κουραστική. 
Έφτασα κοντά στο παγκάκι και με την άκρη του ματιού μου πέτυχα την Τζέσικα να μιλάει στο Χαρρυ. Αρχίζω και την μισώ πιο πολύ από ότι χρειάζεται. ''Είσαι καλά;'' Ρώτησε ο Ναιαλλ που ερχόταν προς το μέρος μου. ''Ναι, δεν χρειαζόταν να έρθετε στο μπάνιο απλά-'' Πήγα να συνεχίσω αλλά όπως πάντα με διέκοψε. ''Τι έπαθες;'' ''Κρίση πανικού'' Είπα γρήγορα χωρίς σχεδόν να ξέρω τι είναι. ''Καλά, δεν ήξερα ότι πεθαίνεις κρίσεις πανικού..'' Είπε αργά και εγώ τον πήρα γρήγορα από το χέρι πηγαίνοντας τον στο παγκάκι που ήταν ακόμα ο Λουι. 
''Ολα καλά;'' Ρώτησε και εγώ του έγνεψα.''Εμ, ναι. Πάω λίγο μια βόλτα και έρχομαι σε λίγο'' Τους εξήγησα και άρχισα να περπατάω προς την πύλη. 
Αυτή η Τζέσικα είναι τόσο-
Κάποιος με τράβηξε πίσω από μια πόρτα, από το δίπλα σχολείο και ένωσε γρήγορα τα χείλη του με τα δικά μου. Αυτός(!) 
Τον έσπρωξα μακριά μου και τότε είδα ξανά αυτά τα σμαράγδα μάτια. Αυτός είναι. Γούρλωσα τα μάτια μου και προσπαθούσα να καταλάβω ότι μόλις τώρα με φίλησε το αγόρι τον ονείρων μου. 
Προσπαθούσα να μιλήσω άλλα είχα απλά κολλήσει. 
Πριν προλάβω να κάνω οτιδήποτε είχε φύγει αφήνοντας με πάνω στο κρύο τοίχο, εντελώς μπερδεμένη. Τι στο καλό; 
Ποιος νομίζει ότι είναι; 
Νευρίασα τόσο πολύ μαζί του. Επειδή δεν του έκατσε η Τζέσικα έρχεται σε εμένα και με φιλάει χωρίς καμία άδεια μου; Έφυγα γρήγορα από την πόρτα και ανέβηκα τις σκάλες φτάνοντας στον τρίτο όροφο, έξω από το τμήμα μου. 
Χρειάζομαι να σκεφτώ. Αυτή η κίνηση του Χάρρυ ήταν τόσο.. ωραία, άλλα και εγωιστική σύγχρονος. Χρειάζομαι να του μιλήσω. 
O ήχος από το κουδούνι ακούστηκε και σηκώθηκα από το έδαφος ακουμπώντας την πλάτη μου στον διπλανό τοίχο. 
''Δεν ήρθες'' Είπα απλά o Λουι και εγώ του χαμογελασα. Θα ήθελα να πάω απλά είμαι πολύ μπερδεμένη και νευριασμένη με την κίνηση του Χάρρυ που ήθελα να σκεφτώ τι θα κάνω αντί να το σκέφτομαι στο μάθημα και να μην προσέχω.
-
Στο μάθημα αν και αλήθεια προσπαθούσα δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ, το μόνο που σκεφτόμουν ήταν o Χάρρυ και η κίνηση του.
''Δεσποινίς Σκοττ θα μας πείτε την γνώμη σας;'' Άκουσα μια φωνή και 'έφυγα' από τις σκέψεις μου. 
''Εμ,'' Ξεκίνησα και κοίταξα τον Ναιαλλ που σχημάτιζε λέξεις με το άτομα του. 
''Αρνιτικό'' Είπα ελπίζοντας να κατάλαβα σωστά αυτά που προσπαθούσε να μου πει o Ναιαλλ. 
''Μάλιστα. Εντάξει, εσείς κ. Ναιαλλ έχετε να μας πείτε τίποτα;'' Είμαστε 16, οχι 26. Σκεπτικά από μέσα μου καθώς κοίταζα την καθηγήτρια. 
Αυτή είναι πολύ πιο αυστηρή από αυτή που είχαμε χθες και προχθές, άλλα τουλάχιστον δεν μας λέει τον πόνο της. 
''Να μην ξανά συμβεί'' Είπε αυστηρά και πήρα το βλέμμα της από τον Ναιαλλ σε εμένα που της έγνεψα. 

-

''Συγνώμη'' Του είπα καθώς είμαστε πλέον στον πρώτο όροφο συνεχίζοντας να κατέβαινουμε για να φτάσουμε στην πίσω αυλή. ''Είναι εντάξει'' Χαμογέλασε και του ανταπέδωσα. ''Αννη, σε 10 μέρες είναι τα γενέθλια σου'' Είναι γα γενέθλια μου και το θυμάται o κολλητός μου και οχι εγώ. ''Το θυμάσαι.'' Είπα και χαμογέλασα. Χαίρομαι που το θυμάται, και εγώ φυσικά θυμάμαι πότε είναι τα δικά του. 
''Ναι, θα σε βοηθήσω να οργανώσεις ένα ωραίο παρτυ, μαζί με τον Λουι'' Μου πρότεινε. ''Δεν ξέρω Νι. Ξέρεις ότι δεν θα πάω καλά με τα παρτυ.'' ''Μια χαρά θα τα πας'' Είπε ενώ κάθισε στο παγκάκι δίπλα στον Λουι. ''Θα σε βοηθήσουμε εμείς'' Είπε και o Λουι που μάλλον θα είχε ακούσει τι συζητούσαμε με τον Ναιαλλ.
-
''Καλό μεσημέρι'' Είπα στον Λουι που πήγε με το αμάξι της μαμάς του καθώς είχε αγγλικά. 
''Ναιαλλ σου αρέσει καμία;'' Ρώτησα τον Ναιαλλ. 
Θα ήθελα πολύ να τον βοηθάω σε αυτόν τον τομέα, με τα κορίτσια άλλα κάθε μια από αυτές που του άρεσαν σίγουρα θα με κορόιδευε οπότε δεν έκανα την προσπαθεια βλέποντας την γκριμάτσα της κάθε πρωί όταν με κοιτούσε. 
''Μπα, δεν μου άρεσε κάποια συγκεκριμένη'' Είπε απλά χαρίζοντας μου ένα μικρό χαμόγελο. ''Μια-μια'' Αστειεύτηκα και μου έκανε μια περίεργη άλλα και αστεία συγχρόνως γκριμάτσα. 
''Εσύ;'' Ρώτησε και προσπέρασε ένα λακο με λάσπη που ήταν στον δρόμο μας. ''Στην ουρά όλοι.'' Ξανά αστειεύτηκα. ''Είσαι πανέμορφη, μην αμφισβητείς τον εαυτό σου. Είπε και ήμουν έτοιμη να κλάψω από χαρά.

Λοιπόν είναι μεγάλο. :) Σορρυ που τόσες μέρες δεν έβαλα. Όσεςτο έχετε δει στο facebook να ξέρετε εγώ είμαι απλά το ανέβασα εκεί. Χαχ! Ευχριστώ και πάλι που διαβάζεται την ιστορία μου.