My dream boy

Part 71

"Χάρρυ!" Μπήκα ανάμεσα τους και ο Ναιαλλ έκανε γρήγορα πίσω, πριν προλάβω να κάνω κίνηση βρισκόμουν στο πάτωμα.

...

"Αυτος ο μαλάκας το έκανε!" Κάποιος φώναξε.

"Είσαι σίγουρος γλυκιέ μου; Είναι το αγόρι της δεν νομίζω πως" - "Μπήκε στην μέση να μας χωρίσει και εγώ απομακρύνθηκα από αυτόν πηγαίνοντας πίσω της όμως αυτος δεν την κατάλαβε, ξανά χτύπησε ρίχνοντας την στο πάτωμα, δεν γίνεται να τα έχει με αυτό το αρχίδι κ. Τζένιφερ!" Ξανά φώναξε και προσπάθισα να ανοίξω τα μάτια μου.

"Ναιαλλ." Είπα σιγανά αλλά με άκουσε και ήρθε από πάνω μου μαζί με ένα δεύτερο πρόσωπο.

"Άννη μου." Η μαμά μου.

"Τι έγινε πάλι; Που είναι ο Χάρρυ;" Ρώτησα κοιτώντας γύρω στο δωμάτιο αλλά καμία εμφάνιση.

"Αυτος το έκανε." Ο Ναιαλλ ακούμπησε το κεφάλι μου απαλά με τα δάκτυλα του.

"Δεν μπορώ να πιστέψω πως ούτε δύο μέρες ππερασαν και είσαι πάλι εδώ, εξαιτίας του." Ένα δάκρυ έπεσε στο δεξί του μάγουλο και εύχομαι να μην είχα αυτή την πληγή στο κεφάλι ώστε σηκωνόμουν να τον αγκάλιαζα.

Γύρισε την πλάτη του και απλά βγήκε έξω ακουμπώντας την πλάτη του ενάντια στον τοίχο.

Δεν με χτύπησε ο Χάρρυ, εννοώ ναι, με χτύπησε αλλά δεν το έκανε επίτυδες, το ξέρω αυτό. Είχε απλά τόσο θυμώσει με τον Ναιαλλ, δεν πρέπει να του ξαν μιλήσω, δν θέλω κανένας τους να πάθει κάτι σαν - "Ναιαλλ!" Φώναξα και πόνεσα από την απότομη κίνηση του σώματός μου.

Αυτος γρήγορα εμφανίστηκε και ήρθε κοντά μου.

Μερικές γρατσουνιές τυλίγουν το πρόσωπό του, δεν μπορεί.

"Έλα πιο κοντά." Ζήτησα.

Ήρθε και κατεφθίαν γούρλωσα τα μάτια μου.

"Θεέ μου!"

Το αριστερό του μάτι είναι σε άθλια κατάσταση, κατάμαυρο και από κάτω το τυλίγει μια μοβ μελανιά.

"Είχες υποσχεθεί να μην το ξανά κάνεις." Άρχισα να κλαίω.

Την φορά που τον χτύπησε είχε πει ότι δεν θα το ξανά κάνει, γιατί απλά δεν σταματάνε;

Τι συμβαίνει με αυτούς;

"Όχι όταν πρόκεται για εσένα." Κάθισε στην δίπλα καρέκλα και η μαμά μου σηκώθηκε. "Θα σας αφήσω μόνους." Είπε βγαίνοντας από το δωμάτιο και κλείνοντας την πόρτα.

"Ναιαλλ σταμάτα το σε παρακαλώ."

"Τι πράγμα;" Ρώτησε.

"Να λες τέτοια πράγματα. Με κάνουν  να πιστέυω τόσο γελεία πράγματα." Εξήγησα.

"Όπως ότι είμαι ερωτευμένος μαζί σου;"

"Όχι." Ψέυδομαι.

"Απλά σταμάτα το παρακαλώ."

"Εγώ φέυγω, πάρε τον Χάρρυ σου να έρθει."

"Τι;" Είπα αλλά είχε ήδη κλείσει την πόρτα πίσω του.

Ξέρω πως ο Χαρρυ με χτύπησε αλλά ήταν απλά ένα λάθος, είμαι καλά. Δεν γινόταν να τους βλέπω να είναι έτοιμοι να σκοτώσουν ο ένας τον άλλο.

Μου έχουν πει πολλές φορέ οτι ο Ναιαλλ με βλέπει αλλιώς αλλά δεν θα πιστέψω τίποτα μέχρι να το ακούσω από αυτόν. Δςν έχει να κάνει πως έχω αμφιβολίες ή κάτι τέτοιο αλλά απλά θέλω να ακούσω αυτόν να το λέει.

Θέλω απλά να μου το πει, αλλά γιατί υπάρχει μια τόσο μεγάλη αδιέξοδος;

Αγαπάω τον Χάρρυ, τόσο πολύ.

Οι λόγοι είναι εκατοντάδες. Είναι ότι άλλαξε, ο τρόπος που με κοιτάει και ο τρόπος που χαμογελάει μέσα στο φιλί μας. Ο τρόπος που νευριάζει και μετά πάντα βρίσκω τον τρόπο να τον κάνω να χαμογελάσει, με κάνει να νιώθω τόσο μοναδική για αυτό.

Από την άλλη ο Ναιαλλ..

Τον αγαπάω με όλη μου την καρδιά, ίσως πιο πολύ από οποιονδήποτε. Ήταν πάντα εδώ και ακόμα είναι. Δεν έχει παρατήσει πότε εμένα και εύχομαι να μη το κάνει. Υπήρχε αυτο το διάστημα που ήμουν χωρίς λόγο τόσο απαίσια αλλά αυτός ήταν ακόμα εκεί και αυτο μοιάζει τοσο περίεργα υπέροχο.

Ο τρόπος που με λέει κολλητούλα του και ο τρόπος που πάντα θέλει να με βοηθίσει και να με κάνει να χαμογελάσω, καταφέρνει αυτο που κάνω εγώ στον Χάρρυ.

Πάντα.

Πίστευα ότι θα είναι πάντα ο κολλητός μου και μακάρι να αποδειχθή αλήθεια.

Υπήρχαν στιγμές που τον σκέφτικα αλλιώς, όχι απλά σαν κολλητό μου, αλλά απλά δεν ήθελα να χαλάσω τίποτα. Θυμάμαι που τον ρώταγα ποια του αρέσει και μου έλεγε 'εσυ' εγώ ένιωθα πεταλούδες αλλά απλά δεν ήθελα να δίξω ή να χαλάσω οτιδήποτε 'αηδία' απαντούσα κάνοντας τον να προσποιηθεί πως γελάει αλλά πάντα, βαθιά μέσα μου ένιωθα πως τον πόναγα με απλά αυτη την λέξη.

Με τον καιρό είχαν βγεί φήμες στο γυμνάσιο ότι με αγαπάει και απλά πανικοβλήθικα τόσο πολύ. Σταμάτησα να πηγαίνω σπίτι του και να του μιλάω τα διαλείμματα. Έκανα σαν να με ζητούσε σε γάμο. Είχα απλά φρικάρει στην ιδέα να μην κάνω άλλο παρέα με τον Ναιαλλ και να είναι κάτι άλλο για εμένα.

Μετά αυτός απλά προσπαθούσε να φτιάξει τα πράγματα και ποτέ ξανά δεν ξανά σκέφτικα αυτό.

Αλλά το ένιωσα.