My dream boy

Part 8

{Γεια σας, ελπιζω να σας αρεσει αυτο το chapter. Σημερα η ιστορια μου ειναι νουμερο #10 και ευχαριστω πολυ για αυτο. Αληθεια ειναι τελειο. Επισης λατρευω τα σχολια σας (!)  Ευχαριστω που το διαβαζεται, σημαινει πολλα! :D

Μα τι γίνεται; Με ακολουθεί;

Πήρα γρήγορα τα μάτια μου από πάνω του και κατάλαβα ότι δεν ήταν μονός, ήταν και αυτοί. Ο Ζειν και ο Λιαμ. Μετακίνησα ξανά το βλέμμα μου κοιτώντας τα παπούτσια μου και επιτυχαίνοντας το βήμα μου. Αλήθεια δεν ήθελα να τους δω, μα γιατί να είμαι τόσο ξεχασιάρα; Τώρα ήμουν σπίτι μου με τα αγόρια και θα τρώγαμε πατατάκια, αντί αυτό μόλις είδα τον Χαρρυ και την ‘παρέα του’.

Συνέχισα να προχωραω και μια σκιά με έκανε να σταματήσω και να σηκώσω το κεφάλι μου για να δω ποιος ήταν μπροστά μου. Τα μάτια μου αντίκρισαν αυτόν. Είχε ένα πλατύ χαμόγελο. Τα μαλλιά του ήταν μαζεμένα πάνω, διαφορετικά από το πρωί  και μπορούσα να διακρίνω τα τατουάζ μέσα από την άσπρη μπλούζα του.

‘’Δεν μας χαιρέτησες’’ Ακούστηκε μια φωνή από πίσω μου και γύρισα γρήγορα. Αντίκρισα τον Ζειν να κάνει μια λυπημένη φατσουλα, και δίπλα τον Λιαμ. ‘’Άστη!’’ Άκουσα τον Λιαμ να λέει και γούρλωσα τα μάτια μου. Αστειεύεται, έτσι;

Πριν προλάβω να μιλήσω ο Λιαμ συνεχίζει. ‘’Μην κλάψει το ασχημόπαπο’’ Πρόσθεσε και άρχισαν να γελάνε και οι τρεις τους τώρα. Πως μπορούσα να σκεφτώ ότι το εννοούσε; ‘’Τι έγινε σήμερα; Λερώσαμε την πάνα’’ Πηρέ τον λόγο ο Χαρρυ. Πως τους αφήνω να μου φέρονται έτσι; Αλλά δεν μπορώ να κάνω και κάτι, έχω απλά παγώσει.

  Αυτή τη στιγμή είναι οι τρεις τους γύρω μου και έχουν σχηματίσει ‘τείχη’. Ε τον Χαρρυ ακριβώς μπροστά μου, προσπαθώντας να μου πει κάτι κακό για να με πονέσει. Δεν πρέπει όμως να του δώσω αυτή την ευχαρίστηση. Όχι δεν πρέπει, αλλά δεν ξέρω αν είμαι αρκετά δυνατή, με πληγώνει τόσο πολύ με κάθε του σχόλιo, και συνεχίζει..

‘’Που είναι ο μαλάκας;’’ ‘’Όπου θέλει, μην  τον ξανά ακουμπήσεις!’’ Είπα και αυτός κόλλησε πάνω μου. ‘’Για ηρέμισε’’ Είπε και βρισκόταν ακόμα ‘πάνω’ μου. ‘’Άφησε με ηλίθιε’’ Φώναξα ξανά και το μετάνιωσα κατευθείαν βλέποντας την αλλαγή στο πρόσωπο του. Έκανε νόημα στα αγόρι και με έπιασαν με δύναμη από τα μπράτσα, οδηγώντας με μέσα στο διπλανό στενό. Εντάξει τώρα αλήθεια φοβάμαι. Αυτό είναι που φοβάμαι στον Χαρρυ, τι είναι ικανός να κάνει..

Με άφησαν μέσα στο στενό και ο Χαρρυ ακολουθεί από πίσω μας, ενώ εγώ φωνάζω όσο πιο δυνατά μπορώ, αλλά ακόμα δεν έχω ελευθερώσει τα δάκρυα μου, προσπαθώ.. 

Ο Χαρρυ ξανά κάνει νόημα στα παιδιά και αυτοί βγήκαν από το στενό κοιτάζοντας μην μας δει κανένας. Πραγματικά φοβάμαι πάρα πολύ αυτή την στιγμή. Ο Χαρρυ με πιάνει βιαία από τους καρπούς και με κολλάει πάνω στον κρύο τοίχο.

 ’Εμένα δεν θα μου φέρεσαι έτσι’’ Ψιθύρισε αργά στο αυτί μου προκαλώντας ένα ρίγος σε ολόκληρο το σώμα μου. Η ανάσα του με ‘καίει’ στον λαιμό και απέχουμε απόσταση αναπνοής. Μπορώ να μυρίσω το άρωμα του Χαρρυ και τώρα πια φαίνονται τα πολλά τατουάζ που έχει, μέσα από την μπλούζα του.