My dream boy

Part 108

  

''Αννη;'' Ξανά ρωτάει, το χέρι του φεύγει από τον γοφό της κοπέλας, κατεβάζει την κουκούλα του και τώρα όλο το πρόσωπο του εμφανίζεται. Είναι τόσο όμορφος.. 

Τα δάκρυα μου δε σταματάνε και νιώθω τόσο γελοία, τόσο ηλίθια, και πραγματικά, δεν έχω ξανά νιώσει ποτέ τόσο γελοία, τόσο άσχημη, τόσο ηλίθια. Δαγκώνω το στόμα μου από μέσα και αυτός ξανά επαναλαμβάνει. ''Αννη.'' Βάζει το χέρι του μπροστά από το στόμα του καλύπτοντας το. Έρχεται πιο κοντά μου, η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελή, κάνω ένα βήμα πίσω και πατάω μια πέτρα σκοντάφτοντας ελάχιστα, με πιάνει, με ακουμπάει, το χέρι του πιάνει τον καρπό μου κρατώντας με όρθια. Σπρώχνω το χέρι του. Έρχεται πιο κοντά, κάνει κίνηση να με ξανά ακουμπήσει, σπρώχνω ξανά το χέρι του και απλά αρχίζω να τρέχω μακριά του. Τον μισώ, με μισώ, με μισώ, για όλα, για όλα, που του είπα τότε να χωρίσουμε, που δεν ήρθα νωρίτερα στην Αγγλία, που πίστεψα έστω και λίγο ότι με αγαπάει, που πίστεψα ότι δεν θα έχει προχωρήσει, που, που είχα ελπίδες, ακόμα και αν ήταν λίγες που, που -''Αννη!'' Η φωνή του ακούγεται, με φωνάζει, γυρνάω το κεφάλι μου ελάχιστα καθώς τρέχω, είναι πίσω μου, ποιος ο λόγος; Κοιτάζω μπροστά και προσπαθώ να τρέξω πιο γρήγορα μακριά του. Βγαίνω από το στενό και ανεβαίνω το πέτρινο τείχος, κρύβομαι πίσω από ένα δέντρο και ακούω τα βήματα του, ''Αννη!'' Ξανά φωνάζει, έχω λαχανιάσει και γλιστρώ την πλάτη μου στον κορμό του τοίχου ελπίζοντας να μην τον ξανά δω, αν και θέλω. Κλαίω. Το χέρι μου πηγαίνει στο πρόσωπο μου. Να πάρει. Γιατί; Μα γιατί; Γιατί πρέπει να πονάει τόσο πολύ; Μικροί λυγμοί ακούγονται από εμένα και προσπαθώ να ανασάνω. Μου είναι τόσο δύσκολο να ανασάνω όταν κλαίω. ''Διάολε!'' Τσιρίζω. Ξέρω ότι κάνω σαν τρελή. Αλλά να πάρει τον αγαπάω, και δεν, δεν μπορώ χωρίς αυτόν. Δεν μπορώ χωρίς αυτόν, την φωνή του, τα λόγια του, τα χέρια του, τα χείλη του να ακουμπάνε τα δικά μου, δεν μπορώ χωρίς να μου λέει ότι με αγαπάει, δεν μπορώ χωρίς να ακουμπάω τις μικρές μπούκλες του, χωρίς να ακουμπάει τους γοφούς μου, δεν μπορώ χωρίς να ακούω την φωνή του το πρωί, δεν μπορώ χωρίς να τον βλέπω να χαμογελάει, δεν μπορώ. ''Δεν μπορώ!'' Ουρλιάζω και συνεχίζω να κλαίω, δεν έχω πάρει ακόμα το χέρι μου από τα μάτια και συνεχίζω να προσπαθώ να μαζέψω τα δάκρυα μου.

''Τι δεν μπορείς;'' Όχι. Δεν γίνεται. Η φωνή του ακούγεται σίγουρα στο κεφάλι μου. Νιώθω το άγγιγμα του. Έχω και παραισθήσεις τώρα. Νιώθω το ζεστό του χέρι να ακουμπάει τον καρπό μου. Δεν το διώχνω, γιατί ξέρω πως απλά τα σκέφτομαι όλα αυτά. Απλά απομακρύνω το χέρι από τα μάτια μου, και κοιτάζω είναι εδώ, στο μυαλό μου. ''Τι δεν μπορείς;'' Ρωτάει σιγανά και σκύβει κοντά μου, να πάρει είναι εδώ! Τινάζομαι γρήγορα, παίρνω την πλάτη μου από τον κορμό και σηκώνομαι τόσο γρήγορα, κάνει το ίδιο και όταν πάω να τρέξω τυλίγει τα χέρια του γύρω από την πλάτη μου τόσο δυνατά, δεν με πονάει αλλά δεν μπορώ με τίποτα να φύγω. Χτυπάω τους ώμους του προσπαθώντας να φύγω, κάνω τα πάντα, αλλά, απλά δεν μπορώ.