မျန်ရဲ့ဝိညာဉ် ကူး​ပြောင်းလာတယ် ||မြန်မာဘာသာပြန်||

[105]

[Unicode]

အခန်း[၁၀၅]: ကြာဇံအား တည်ခင်းခြင်း

သို့ပေသော်ငြား နှစ်ရက်ဆက်တိုက် မိုးရွာသွန်း​နေခဲ့သည်။
ကောင်းကင်ကြီး၌ တိမ်များ ကင်းစင်သွားပြီးနောက် ချင်မျန်နှင့် လဲ့ယ်ထျဲတို့ နှစ်​ယောက်သား ခြင်းတောင်းတွေနှင့် ကောက်ရိုးဦးထုပ်များ ကိုင်ဆောင်ကာ ဟင်းရွက်ခင်းဆီသို့ ရောက်လာကြသည်။ ငရုတ်စိုက်ခင်းတွင် ပထမအသုတ်ကိုဖြင့် ငရုတ်စိုက်သည့် မြေတစ်ဝက်ခန့်ကို သုံးကွက်ခွဲထားသည်။ ငရုတ်သီးစိမ်းပင်များသည် ဒူးအမြင့်အထိ ရောက်နိုင်သည်။ ငရုတ်တစ်တောင့်စီသည် ပါးလွှာပြီး ရှည်လျားကာ အကိုင်းအခက်များပေါ်တွင် အနီရောင်တောက်တောက်လေးများ ချိတ်ဆွဲထားသလိုဖြင့် နွေးထွေးတက်ကြွမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

နှစ်ယောက်သား လက်တစ်ဖက်က တောင်းတွေကို ကိုင်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က ငရုတ်သီးတွေကို ခူးဆွတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အခြားသူများသည် သာယာ​အေးချမ်းဖွယ်ခြံဝင်းထဲမှာတော့  အတန်းတက်နေဆဲဖြစ်သည်။ လဲ့ယ်ချင်ရွှမ်းနှင့် အခြားသူများ၏စာအံ​နေသည့် အသံမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူတိုင်းက ဒီလို ခက်ခက်ခဲခဲရလာတဲ့အခွင့်အရေးကို မြတ်နိုးကြ၏။

အတန်းပြီးသည်နှင့် လဲ့ယ်ချင်ရွှမ်းနှင့် အခြားသူများသည် ခြင်းတောင်းများသယ်ကာ ပြေးလာခဲ့ကြသည်။ လဲ့ယ်ထျဲနှင့် ချင်မျန်တို့ကို အရိုအ​သေ​ပေးလိုက်ကြပြီး ငရုတ်သီးတွေကို အတူတူခူးဆွတ်လိုက်ကြသည်။

ချင်မျန်နှင့် လဲ့ယ်ထျဲသည် ခူးထားသည့်ငရုတ်သီးနှစ်တင်းနှင့်အတူ ပြန်သွားပြီး နယ်​မြေလွတ်ထဲတွင် နောက်ထပ်နှစ်တင်းကို ခူးယူလိုက်ကြသည်။ ချင်မျန်က လဲ့ယ်ထျဲကို ငရုတ်သီးရိုးတံတွေကို ဖယ်ထုတ်ကာ ရေဆေးစေပြီး အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် နုတ်နုတ်စင်းထားသော ကြက်သွန်ဖြူနှင့် ဆားတို့ကို သင့်လျော်သည့်ပမာဏကို ထည့်ပြီး သန့်ရှင်းစွာ အခြောက်လှန်းထားသော မြေအိုးတစ်လုံးထဲသို့ ထည့်ကာ အလုံပိတ်စေလိုက်သည်။အနှီမှာ ရိုးရှင်းတဲ့ ငရုတ်သီးဆော့စ်ဖြစ်ပြီး အချိန်အကြာကြီး သိမ်းဆည်းထားနိုင်၏။