KELEBEK

*Kelebek | 10. Yıl Özel*

Herkese merhaba!

Buralarda olan var mı? 😊

Upuzun bir aradan sonra, bu önemli tarihi sizlerle paylaşmak istedik, hem de bunu Pazar gününde yani geleneksel yeni bölüm yayınlama gününde yapmak daha uygun geldi.

Kelebek'in kitap baskısı bundan tam 10 yıl önce, 15 Ekim 2015'te yapıldı.

Bunca yıl geçtiğine inanmak zor. Buraya heyecanla yeni bölüm yazdığımız günlerden sonra, uykusuz kalarak yapılan düzenlemeler ve kitabımızı fiziki bir şekilde elimizde tuttuğumuz o an...

İyi ki bir gün Wattpad'i açtınız ve Kelebek ile karşılaşıp bize bir şans verdiniz, tüm okuyucularımıza hep minnettar kalacağız. 🥹 Her şey için sonsuz teşekkürler. 💖

-Şu anda kitapların baskısı tükendiği için herhangi bir yerde satılmıyor, sizlerden ricamız buraya aranızda Kelebek'in yeni baskısını bekleyen kişiler varsa küçük bir yorum bırakabilir mi?-

Bugünlerde biz de Kelebek'in ilk kitabını revize etmekle uğraşıyoruz, yeni sahneler ekleyerek ve mevcut sahneleri düzenleyerek bu yeni versiyonunu sizlerle kavuşturmak için elimizden geleni yapacağız. 😊 Biz bu düzenleme sürecindeyken kitabı okuyan, ya da Wattpad'deki bölümleri okuyan okuyucularımızdan bir de fikir almak isteriz. Değişmesini istediğiniz veya eksik kaldığını düşündüğünüz bir yer olduysa buraya yorum bırakabilirseniz çok seviniriz.

Bir yandan Kelebek'in revize edilmiş halini İngilizce'ye çevirerek The Butterfly adıyla Wattpad'de paylaşıyoruz. 

10.yılı devirmemiz vesilesiyle, belki sizler de bizim kadar özlemişsinizdir diye düşünerek, Kelebek kitabı ve Wattpad versiyonundan farklı, kitabın baştaki bölümlerinden birine eklediğimiz yeni bir bölümü sizlerle paylaşmak isteriz.

İyi okumalar dileriz. 💖

-Kelebek, 2025, revize edilmiş versiyonu, Frederick'in takıma katılacağı Almanya seyahatinin ilk gününden bir kesit. 

"Tamamdır, beş dakikaya lobiye iniyorum."

Telefonun diğer ucunda bulunan Hector'a kısaca bilgi verdikten sonra, çağrıyı sonlandırdım ve telefonumun ekranını kilitleyip yatağa fırlattım. Otele geldiğimizde bir duş alıp birkaç saat uyuduktan sonra, bir şeyler yemek için dışarı çıkmak adına sözleşmiştik.

Havaalanından otele varana dek deneyimlediğim kadarıyla hava oldukça soğuktu, bu sebeple kombinimi yanımda getirdiğim en kalın şeylerden oluşturdum: bol paça kot pantolonum, uzunluğu göğsümün tam altında biten kare yakalı siyah kazağım, siyah postal botlarım ve deri ceketim.

Vanilya kokulu vücut spreyimi boynuma birkaç kez daha sıktım ve odanın girişindeki aynada son kez görünüşüme baktım. Dalgalı, sarı saçımın yağmurlu hava yüzünden iyice kabardığını görmek sinirimi bozsa da ellerimle tarayıp bir nebze sakinleşmesini sağladım. Siyah omuz çantamdan çıkardığım dudak parlatıcımla rujumu da tazeledikten sonra çıkmaya hazırdım.

Yatağımın üzerinde duran telefonumu aldım ve odadan çıkıp hızla asansöre yürüdüm. Hector'ı daha fazla bekleterek sinirlendirmek istemiyordum.

Aynı zamanda itiraf etmem gerekiyordu, dışarı çıkmak için epey heyecanlıydım. Daha önce hiç Almanya'da, hatta herhangi bir Avrupa şehrinde bulunmadığımdan sokakları keşfetme düşüncesi bile içimi kıpır kıpır ediyordu.

Sabırsız bir şekilde asansörün zemin kata varmasını bekledim, kapılar açılır açılmaz çıkıp Hector'ın beni beklediğini söylediği lobiye ilerledim.