Love Quarrel

Chapter 67: Peer Group

Acey's PoV



Why do I have no right to say anything? When am I going to leave this closed space? Where should I go after everything comes back to normal?

Ilang araw na akong walang kinakausap mula sa mga nangyari sa Gymnasium. Hindi ko gustong magkulong sa bahay. Hindi ko rin gustong mapag-isa. Pero ano 'tong ginagawa ko kung ayaw kong mag solo?



🎶 I'm broken, do you hear me?
I'm blinded, 'cause you are everything I see 🎶



Ilang araw na rin ang nakalipas ng madismiss mula sa hospital si Mabel. Medyo sariwa pa ang sugat niya pero iniingatan pa rin ng parents niya ang kanyang kondisyon kaya pareho kaming laging nakakulong sa sariling kwarto.

🎶 I'm dancin' alone, I'm praying,
That your heart will just turn around 🎶



She needs to stay on her room because of her injuries. I need to stay on my room because of my mother's stupid reason.



🎶 And as I walk up to your door,
My head turns to face the floor,
'Cause I can't look you in the eyes and say 🎶

I turned off my mp3. Mas lalo akong nasasaktan dahil sa kanta. Mas dinadagdagan pa nito ang lahat ng sakit na nararamdaman ko buhat noong pinagbawalan akong makipagkita sa Tropang Cupcake Monsters.

I hate this! I hate myself because I can't even protect my friends from my Mom. Akala niya bad influence sila sa akin. E wala naman siyang kaalam-alam sa mga nangyari pero mas pinagpipilitan niyang hindi totoo lahat ng explanations ko.

Niyakap ko yung unan na nasa tabi kanina. I badly need to explain more about the gymnsium event. Ayokong manatili sa paniniwala ni Mama na masasamang kaibigan sila Hazel. They even protect Mabel and the others pero bakit sila pa ang naging masama sa lahat?

Ayoko ng madagdagan ko pa ang problema ng barkada. Kailangan ko ng kumilos.

Umalis ako sa kama at lumapit sa pinto. Pinilit kong pihitin yung door knob pero naka-lock pa rin ito.

Please... Please... Palabasin niyo na ako dito Mama...

"Mama!" I cried out loud to call her.

"What is it again?" tanong sa akin ni Mama behind the door.

"Ma... please..."

"You're acting such a hard headed kid Acey."

"Listen to me! Gusto kong ipaliwanag na--"

"I said no! Ilang araw na ba natin 'tong pinagtatalunan?! You don't need those friends at all. Hindi mo ba iniisip na pwede ka ring mapahamak gaya ni Mabel?!" she yelled at me even we can't see each other's faces.

"Why do you always keep being deaf?" I murmured on myself.

I sit on the floor while my back is resting on the door. Pinunasan ko yung mga luha na biglang umagos mula sa mga mata ko.

All I can do is nothing but to cry. Eto lang ba ang maitutulong ko sa barkada mula sa lahat ng naging sakripisyo nila?

This is not enough. Crying won't solve anything. Imbis na umiyak, kailangan kong maging matatag. Ito ang pangako namin mula sa lahat ng mga nangyari.

Even nobody does not want to hear our whinning and true explanations, we still have ourselves. Walang kayang makasira sa amin dahil kahit kami na lang ang naniniwala sa isat-isa, atleast meron pa yung sinasabi nilang barkada.

As I'm thinking on how I'm going to convince my mother to listen on me, nakarinig ako ng boses mula sa labas.

It's a familiar voice. And I'm expecting her to be in this house since the past hours days.