White Rose

The first gift

"عسلیا این پارت اسماته 🔥"

*+ با تعجب نگاهش میکنم*
+ وا.. واقعا؟؟..

*- سرمو تکون دادم*
- اره.. سند نداره ولی.. برای توعه.. به عنوان اولین هدیه چطوره؟

*+ لب پایینمو گاز میگیرم.. این کلبه ی کوچولو بامزه مال من بود؟ برای من ساخته اینجارو؟؟ این هدیه اس؟؟ چشمام خیس میشه.. از پشت پرده اشک نگاهش میکنم*
+ این.. اینجا.. مال منه؟؟

*- پشت انگشتمو روی گونه اش کشیدم*
- هی چرا گریه میکنی.. اگه بیشتر میخوای بازم برات هدیه اماده میکنم..

*+ تند تند میرم روش محکم تند تند گونه شو میبوسم*
+ اووم.. خیلییی قشنگههه اووم.. عاشقششممممم

*- بغلش کردم و خندیدم.. انقدر تند و محکم میبوسیدم که پوزیشن نشسته ام تبدیل شد به لش روی کاناپه*

- هی هیی.. کمرم.. باشه عزیزم باشه..

*+محکم بغلش میکنم *
+ عاشقتمممم.. خیلیی خیلیی این قشنگ ترین هدیهههه دنیاستتتت

- قشنگ ترین؟

+ اوهوم.. قشنگ ترینننن..

- همم.. پس اگه قبولی دانشگاهت یه ماشین بهت بدم اون قشنگ ترین نیست؟

*+ با حرفش جیغ میزنم*
+ چییییییییییی؟؟؟؟

*- با صدای جیغش نه تنها من از جا پریدم بلکه کلاغای روی درختا یجوری قار قار کردن و از روی درخت پریدن که انگار غول دیدن..*

- حالا یکم.. اروم..

*+ بی توجه بهش تند تند تکونش میدم*
+ دانشگااااهه؟؟ برمم دانشگااهه؟؟ یعنییی وقتی هیجده سالم بشههه میتونم بازم تووو عمارتتت بمونم؟؟

*- اب دهنمو قورت دادم.. وقتی خبر خوش بشنوه خطرناک میشه ها*

- حقیقتا برای اینکه بتونم به زندگیم ادامه بدم به گوشام احتیاج دارم.. اروم باش بچه..

+ اهههههههه.... واااایییییی...
*+ بلند میشم و روی کاناپه بالا پایین میپرم*

*- دستی به گوشام کشیدم *
- پیتر.. بیا ببینم اصلا من نمیفهمم چی میگی..

*+ نفس نفس میزدم.. جلوش دستامو تند تند تکون میدم*

+ اون.. اون حرفت.. یعنییی.. میخوای... من.. اهه.. همیشهههه.. بمونممم.. پیشتتت.. حتی وقتیی... هیجده سالمم بشه..

*- سرمو تکون دادم *
- اره معلومه که میتونی.. الان دوستت دارم احمق..

*+ میخندم و دستامو بالا میگیرم و دور کلبه میدوعمممم*
+ یههههههههههههه

*- خندیدم و نگاهش کردم*
- هی.. موندن تو اون عمارت انقدر خوشحالت میکنه؟

*+ از پشت روی کاناپه خم میشم و بغلش میکنم*
+ نههه.. من به خاطر موندن پیش توو خوشحالممم