Black strong

☆96☆

- Siema, dzięki, że przyjechałeś - powiedział Isac i przywitał się z Kevinem.

- Nie ma problemu, a co was tak nakłoniło na zakupy?

- Brotnie jak się przeprowadzała to nie wzięła ze sobą zbyt wielu ubrań, a przecież w czymś chodzić musi - powiedział Isac.

- Dla mnie mogła by chodzić bez, znaczy nie to miałem na myśli, w sensie...

- Spoko, wyluzuj - przerwałam mu i się łagodnie uśmiechnęłam. Westchną tylko i także się uśmiechnął.

- To co, jeszcze po jedzenie i wracamy do domu? - zapytałam.

- Tak, Kevin idziesz z nami? - zapytał Isac

- No w sumie to mogę iść, bo i tak nie mam innego wyjścia - powiedział i ruszylismy w stronę super marketu. Weszliśmy, wzieliśmy wózek i zaczeliśmy pakować potrzebne i nie potrzebne jedzenie. W pewnym momencie z przeciwnej alejki wybiegła zapłakana dziewczynka. Miała jakieś trzy latka, ubrana była w różową sukienkę z falbankami, a na blond włoskach przypiętą miała spinkę z kwiatuszkiem. Rozglądała się na boki, jakby kogoś szukała. Podeszłam do niej i spokojnym glosem powiedziałam:

- Cześć, jestem Brotnie, zgubiłaś się?

Maluch popatrzył na mnie, przetarł oczka rączką i pokiwał potwierdzająco głową.

- To chodź, poszukamy twoich rodziców - powiedziałam i wyciągnęłam rękę w stronę dziewczynki. Złapała mnie za dwa palce i razem ruszyłyśmy w stronę następnej alejki. Gdy odchodziłyśmy powiedziałam do Isaca:

- Zróbcie zakupy i wróćcie do domu, ja przyjadę sama.

Przeszłyśmy dalej, szukając rodziców. W następnym rzędzie też nie było jej opiekunów.

- Powiesz mi jak się nazywasz? - zapytałam kucając przed dziewczynką.

- Maia

- A jak wygląda twoja mama?

- Ma czarne spodnie i niebieską bluzkę

- Dobrze, a tata?

- Niebieskie spodnie i czarną bluzkę.

- Super, to teraz zamienimy się w takich detektywów. Okej?

- Tak!

- Ja będę patrzyć na alejki po tej stronie - wskazał alejki po prawej - a ty po tamtej - wskazałam po lewej. Dziewczynka pokiwała główką. - Jak zobaczysz swoich rodziców to ściśniesz mocno moją rękę. To będzie taki tajny znak.

- Okej - powiedziła uradowana Maia i złapała mnie za rękę. Szłyśmy głównym rzędem. W pewnej chwili dziewczynka ścisnęła moją rękę. Spojrzałam w stronę, w ktorą się patrzyła.

- To twoi rodzice?

- Tak!

- To leć do nich - powiedzialam i puścilam jej rękę.

- Chodź ze mną - powiedziała i ponownie złapała mnie i pociągnęła w stronę swoich rodziców. Kiedy do nich podeszlismy rzuciła się na mamę i przytuliła się do jej nogi.

- Zgubiła się - wyjaśniłem. Kobieta się miło uśmiechnęła i powiedziała:

- Dziękuje, że ją przyprowadziłaś, miała czekać przy zabawkach. Przyszli byśmy do ciebie - ostatnim zdaniem zwróciła się do córki.

- Nie ma problemu, to bardzo miła dziewczynka. Przynajmniej na taką wygląda - powiedziałam, a kobieta się roześmiała.

- To taki mały urwis - powiedział tym razem tata dziewczynki i ją przytulił.

Uśmiechnęłam się jeszcze raz i odeszłam. Ruszyłam w stronę wyjścia, a później szybkim krokiem, prawie biegiem na parking. Wsiadłam na swój motocykl, założyłam kask i wyjechałam z parkingu z piskiem opon. Powoli z moich oczu zaczęły płynąć łzy. Też mogłam mieć taką córkę, też mogłam być matką. Mogłam wszystko, ale zjebałam, zjebałam wszystko. To przezemnie moje dziecko nie żyje. To wszystko przeze mnie...