Spy

23. Mijn huis is een openbaar toilet

Ik zit op bed in het huis wat vanaf nu van mij is. Drew heeft gezegd dat ik daar mag blijven wonen omdat ik dan gewoon met Logan af kan blijven spreken bij mij thuis. Hij mag namelijk niet in het hoofdgebouw komen, vanwege de veiligheid. Ik woon nu dus permanent in het huis waar Kaia en Ronald eerst woonden.

Ik heb al geregeld dat het appartement dat ik in Melbourne had, verkocht gaat worden. Dus daar hoef ik me geen zorgen meer over te maken. Ik krijg vanzelf nieuws over een verkoop.

Ik besluit om te gaan douchen, omdat ik net heb getraind en heel erg zweet. Ik kleed me uit en stap onder de warme stralen. Een kwartier later ben ik klaar en stap ik eronderuit. Beneden hoor ik wat gestommel, waardoor ik meteen oplettend ben. Wie is er in mijn huis? Ik doe snel wat kleren aan en wil de badkamer uitstappen, als ik tegen een borstkas aanloop.

'Hier ben je.' Logan.

'Hoe kom je binnen?' Hij lacht ongemakkelijk en krabt in zijn nek.

'Leuk verhaal,' begint hij met een schuldig gezicht. 'Toen je weg was, heb ik de reservesleutel gevonden achter het nummerbordje en sindsdien kom ik hier heel vaak.'

'Dus je breekt in?'

'Nee.' Ik kijk hem indringend aan. 'Oké, ja, ik breek een soort van in. Maar dat is niet zo erg. De jongens weten de sleutel ook te vinden en die komen af en toe ook binnen. Dat is een stuk erger.'

'Dus mijn huis is een openbaar toilet geworden?'

'Nee. Oké, misschien een klein beetje. Afgezien van het toilet-gedeelte.'

'Prima,' zucht ik, te moe om boos te worden. De training heeft me uitgeput. Bovendien vind ik het niet eens zó erg. Het zijn de jongens maar, die zijn bekenden en goede vrienden. 'Maar ik wil wel dat jullie uit mijn kamer, de badkamer en de kamer van Luca blijven. Dat is namelijk privé.'

'Ik zal het ze vertellen.' Hij kijkt naar beneden en ik knip met mijn vingers voor zijn ogen om zijn aandacht weer bij mijn ogen te krijgen. 'Jij hebt net gedoucht. En dat zie ik niet alleen aan je natte haar, maar ook aan je doorschijnende shirt.' Ik blik kort naar beneden en merk dat het witte shirt dat ik net snel aangetrokken heb, helemaal doorschijnt.

'O,' mompel ik. 'Nou ja, dan moet jouw shirt ook maar doorschijnen, hè?' glimlach ik liefjes, terwijl ik hem de badkamer in duw en de douche aanzet. Als hij mijn borst kan zien, mag ik die van hem wel zien, toch? Hij legt nog snel zijn mobiel op de wastafel voor ik hem onder de douche duw. Al snel is zijn witte shirt ook doorschijnend en kan ik zijn borst en buik ook goed zien.

In een snelle beweging heeft hij me onder de douche getrokken en zitten zijn lippen vastgeplakt op die van mij. Ik zoen hem gepassioneerd terug. Ik heb hem al zo lang niet meer kunnen zoenen, dat ik bijna een heel jaar in moet halen. Mijn vingers voelen aan de blokjes op zijn buik, terwijl zijn handen mijn gezicht omvatten. Een tintelend, fijn gevoel schiet door mijn zenuwen heen naar mijn hersenen.

Ik heb hem zo lang moeten missen dat ik nu nog dichterbij hem wil zijn dan ik al ben. Ik laat mijn vingers spelen met een plukje haar, waardoor hij zacht kreunt in mijn mond. Het voelt zo goed, maar ergens ook zo fout dat ik hem nu zoen onder de douche. Ik heb zolang gedacht dat ik hem nooit meer zou zien en nu hebben we een intiem moment. Snel schud ik de gedachtes uit mijn hoofd. Ik moet blij zijn dat ik hem weer terugheb.

Hij laat me even los om op adem te komen, maar veel tijd heeft hij niet, omdat ik mijn mond alweer op zijn lippen heb geplant. 'Ik hou zo veel van je,' mompel ik tussen het zoenen door. Eigenlijk is dit heel erg onhandig, omdat we onder de douche staan en onze kleren helemaal doorweekt zijn, maar het maakt me niets meer uit op dit moment. Het enige wat er nu in mijn hoofd rondgaat is Logan.

Logan. Logan. Logan.

Hij zet de douche na een tijdje uit en trekt zijn shirt over zijn hoofd. 'Zullen we maar even onder de douche vandaan komen?' mompelt hij tegen mijn lippen. Ik laat een zacht, onverstaanbaar gemompel horen en trek hem met me mee, onder de douche vandaan. Ik hijg van het zoenen, maar ik wil zoveel meer.

Op mijn kamer gaan we weer verder met waar we mee bezig waren. Ondanks dat ik net onder de douche vandaan kom en helemaal doorweekt ben, heb ik het toch warm. Zijn lichaamswarmte warmt mij helemaal op van binnen, alsof ik in vuur en vlam sta.

Zijn tong speelt een vurig spel met die van mij en zijn vingers voel ik overal tintelingen achterlaten. We laten elkaar kort los, zodat mijn shirt ook uit kan, maar gaan daarna gewoon weer verder. Ik ben blij dat ik de gordijnen heb gesloten voor ik ging douchen, want dat komt nu wel goed van pas.

Het voelt goed om zo dicht bij hem te zijn. En ik weet dat we op het punt staan om seks te hebben, maar ik wil niet langer wachten. Het voelt voor mij als de manier om zeker te weten dat ik hem nooit meer kwijt raak. Dat hij echt van mij is. En ik van hem. Ik heb hem verschrikkelijk gemist en ik wil niet langer wachten. Misschien ga ik er later spijt van krijgen dat we zo snel gaan, aangezien ik heb aangegeven onze relatie weer rustig op te bouwen, maar ik wil dit echt heel graag. Ik wil gewoon zeker weten dat ik hem niet weer verlies.

Hij laat mijn lippen los en kijkt me vragend aan. 'Wil je dit?' fluistert hij hees.

'Ja.'

En toen werd het nog awkwarder om te schrijven. Dit was het moeilijkste hoofdstuk om te schrijven uit het hele boek. Mijn God. Dit was echt raar om te schrijven. Ik ga dit soort dingen nooit meer schrijven. Echt niet. Volgens mij is het niet eens heel erg goed geschreven ook. Maar goed, ik vond dat dit nodig was voor hun relatie.

Ik heb zo lang gedaan over dit stuk schrijven, gewoon omdat ik me niet echt in kan leven of zo. Ik ben vijftien (morgen niet meer;)), forever alone, nog nooit gezoend, of überhaupt fatsoenlijk gepraat met een jongen. Dus dit is gewoon een rothoofdstuk om te schrijven.

Dus jullie moeten maar blij zijn met dit stuk, want het komt nooit meer.

Ik moet ook nog even kwijt hoe erg ik Valentijnsdag haat, omdat ik het gewoon nergens op vind slaan. Het gaat om je liefde en zo, maar als je echt van iemand houdt dan laat je dat toch elke dag merken? Ik heb nog nooit een vriendje gehad, maar ik weet toch vrij zeker dat ik mijn toekomstige vriendje (als die bestaat) elke dag zou laten merken dat ik van hem hou en niet alleen op Valentijnsdag.

De dag na Valentijnsdag is veel leuker ;). Want dan wordt de schrijfster van dit boek zestien! Sweet Sixteen to me! Nee, zo leuk vind ik dat nou ook weer niet. Maar in ieder geval, deze author's note wordt te lang, dus ik ga het afsluiten. Ik heb geen idee of er morgen een update komt. Misschien wel.

Fijne Valentijnsdag iedereen!