Kör Duygular

Özel Koruma

Sabah uyandığımda oflayarak yatakta doğruldum.

Dün yaşadıklarımdan sonra annemler geri dönmüştü.

Yatakta doğruldum ve her gün yürümekten ezberlediğim banyoya gittim ve elimi yüzümü yıkadım. Dişlerimi de fırçaladıktan sonra geri odama döndüm.

Dolabımı açtığımda askılık kısmındaki kıyafetleri tek tek ellemeye başladım.

Görme yetimi kaybettikten sonra kıyafetlerimi ayırt etmek birkaç yol geliştirmiştim.

Mesela siyah renkli pantolonumun düğmesi üçgendi. Tişörtlerimin yakasının iç kısmına etiket yapıştırmıştım. Etiketlerin şekillerine göre rengini ayırt edebiliyordum.

Siyah pantolonumu ve kırmızı tişörtümü çıkarıp giydim.

Normalde bile öyle yapmadığım saçlarımla artık o kadar çok ilgilenmiyordum.

Saçımı rastgele topuz yaptıktan sonra siyah ayakkabılarımı da benzer yöntemler ile bulup giydim.

Beyaz bastonumu elime aldıktan sonra çantamı da alıp aşağı indim.

Mutfaktan sesler gelirken telefonuma sarıldım. Bir şey varsa birisini arayacaktım.

"Biri mi var orada!" diye bağırdım.

"Evet!" diye seslenen ses tanıdık geliyordu. Bu dünkü çocuktu.

Mutfağa gittim ve "Tuna?" dedim sorarcasına. Burnuma da yemek kokusu geliyordu.

"Buyur." deyince "Evimde ne işin var? Polisi arıyorum." dedim.

"Sakin ol. Anahtarları baban verdi." dedi.

"Nasıl?" diye sordum.

"Hırsızlık olayı yaşamışsın. Babanda beni özel koruman ilan etti." dedi.

"Bu saçmalık. Hiçbir yere ayrılma. Babamı arayacağım." dedim.

"Tabii beklerim. Bu arada kahvaltı hazırladım." dedi.

Onu takmadan telefonuma "Hey Siri, babamı ara." dedim.

Telefon çalmaya başlayınca kulağıma götürdüm.

Telefon kapanmak üzereyken babam telefonu açtı.

"Efendim kızım." deyince "Baba evimde birisi var. Senin özel koruma olarak tuttuğunu söylüyor." dedim.

"Evet, dün yaşadıklarından sonra yalnız kalmanı uygun görmedik. Bu nedenle senin için birini ayarladık." dedi.

"Bunun yerine o harika işlerinizi bırakıp yanıma taşınabilirdiniz." dedim.

"Buradaki işleri biliyorsun. Gelmemizin imkanı yok. Bu arada Tuna ile iyi anlaşmaya çalış, güzel ödeme alıyor." dedi babam ve telefonu kapattım.

Derin bir nefes aldım ve "Kahvaltıya ne yaptın?" diye sordum.

"Yumurta." deyince "Peki." dedim ve sandalyeye oturdum.

"Saat sekizde evden çıkacağım. Sonra okula gideceğim." dedim.

"Biliyorum, baban da beni o okula aldı. Her saniye yanında olmamı istiyor." dedi.

"Ne güzel." diye mırıldandım.