Pinagsoltada

73

ANG barnhouse na sumalubong kay Joan ay bagong pintura. It had a shiny scarlet roof and the cemented exterior was painted white. Its windows were two-door types and made of metal sheets. Nakapuwesto ilang metro mula sa barnhouse ang manukan na gawa sa semento at kawayan na walang laman. Kapansin-pansin na malinis na ito lalo na't tinanggal ang lona na ipinangtakip sa mga bintana nito nang abandonahin.

Masyadong na-absorb si Joan sa kaniyang mga nakita kaya huli na nang namalayan niyang nasa bakuran na sila ng barnhouse. Huminto si Amberwing katabi ng mababang bakod na gawa sa kahoy. Pagkatapos, mabilis na bumaba si Ernesto para itali sa kahoy ng bakod na iyon ang kabayo. Then, he laid out his arms upward so he could reach her waist. Maingat na yumuko si Joan, inabot ng mga kamay ang mga balikat ng lalaki. Then she pushed away from the saddle and allowed herself to be carried down by Ernesto from the horse.

Pinagmasdan uli ni Joan ang kabuoan ng barnhouse habang itinatali ni Ernesto ang kabayo sa kahoy na bakod. Nang matapos ito ay sabay silang naglakad papunta sa barnhouse.

"Ang tulin naman! Kailan mo pa ipinagawa 'tong barn house?" namamangha niyang tanong.

"Yes. Renovation lang naman kasi, Jo. We did not start from scratch," natatawa nitong biro sa kanya. "So, it only took us two months to polish the whole thing. Marami ang nagtulong-tulong trabahuhin itong pag-renovate sa barnhouse. Kaya 'yong mga damage na nakita mo noon dito? Chicken na chicken lang para sa kanila," mayabang nitong ngisi.

They stopped in front of the door. Ernesto unclipped the key ring from one of his jeans' belt loops. Inisa-isa nito saglit ang mga susi na naroon bago natagpuan ang para sa pinto ng barn house. He unlocked its pad lock and opened the door for her.

"Ladies' first," he politely nodded at her.

Joan held in her breath and finally stepped inside. Namilog ang kaniyang mga mata nang sumalubong ang halos nabagong interior nito. As usual, there was still an indoor courtyard inside the barn house. The flooring, this time, was made of cement and cobblestones. At the center was a newly built cockpit ring—rectangular in shape and walled by acrylic glass. Wooden bleachers were built on the left side of the ring. On the right side, there was a platform and a motorized projector screen installed on its wall, probably for flashing the scoring during cockfights.

Sa dulo ng mga bleacher, makikita ang paikot na hagdan paakyat sa ikalawang palapag. Matunog ang kanilang mga yabag dahil isa ang hagdan sa mga parte ng barnhouse na nanatiling gawa sa kahoy. Mas makapal na nga lang ang mga ito at makintab.

Sa ikalawang palapag, paikot na ang arrangement ng mga wooden bench, maliban sa gitna na puma-parallel sa entrance door sa ground floor. It was a closed booth, pero kapag nakadikit sa balkonahe ay masisilip na mayroong seats doon na mas komportable dahil gawa sa leather at kutson. Those seats were set apart by dark-tinted walls and a door from the rest who would occupy the bleachers. And because it was occupying that part of the second floor, kailangang dumaan sa kabila ng mga tao na uupo sa bleachers sa kanan ng palapag na iyon.

Nagtatakang nilingon ni Joan si Ernesto na tahimik lang na nakasunod sa kaniya. "Ginawa mong cockpit arena itong barnhouse?"

He just smiled at her. "Sort of."

"Sort of? Ang daming upuan, o! Ibig sabihin, magpapapunta ka rito ng maraming tao para manood!" bulalas niya.

Ernesto shrugged lightly and smiled. "Mga tagarito sa hacienda siguro. But mostly, family members. Pero, puwede ring mga bisita."

Mula sa pagkakatayo niya sa balkonahe ay tinanaw niya ang cockpit ring sa ibaba. "Babalik ka na sa pagsasabong?"

Ernesto chuckled lightly. "No."