Ε.

XC - Αρρώστια.

Κουράστηκα με τις μαλακίες σας. Τα χαριτωμένα σας καπρίτσια. Μέσα από εσάς, σιχάθηκα κι εμένα.

 Την αχαριστία δεν τη συγχωρώ. Ούτε ξεχνάω.

 Το έχω πει πολλάκις, δεν είμαι εγώ ο ανώτερος άνθρωπος. Είμαι ένας υπάνθρωπος, ένα σκουλήκι που θα το βρεις εκεί που η σήψη κοχλάζει το αίμα. Δεν το διάλεξα, αλλά στο τοπίο της καταδίκης μου έγινα ο βασιλιάς.Κι εσείς, μικροί άνθρωποι, κουνάτε το δάχτυλο κατηγορηματικά και με στόμφο.

 Δεν ξέρω αν σας σιχαίνομαι ή σας λυπάμαι πια. 

Δεν θυμάμαι που χωρίζουν οι γραμμές.Το μόνο που θυμάμαι, είναι πως μόνος ήμουν, είμαι και θα είμαι, ανάμεσα σε ατελείωτα δάση κορμιών. 

 Και κρατάω εγώ το γαμημένο τσεκούρι.

 Όχι εσείς. 

 Την φλόγα εγώ την έχω στην τσέπη μου. 

 Όχι εσείς. Και για τ' ανάθεμα, τα όμορφα δάση καίγονται και όμορφα.

 Ειρωνικό αν το καλοσκεφτείς, πως όλοι σας παίξατε με την φωτιά και περιμένατε να μην αρπάξετε ούτε σπίθα.

 Ευγενικά, σας ζητώ το τελευταίο μου αίτημα.Σύρετε και γαμηθείτε άπαντες από 'δω χάμω. 

 Μου μολύνετε ο,τι μου απέμεινε. 

 Τα παιχνιδάκια σας είναι άρρωστα.

 Τα μυαλά σας επίσης. 

 Μα καμία αρρώστια σας δεν έχει θέση στον κόσμο μου. Μόνο εγώ με αρρωσταίνω, μόνο εγώ με γαμάω, μόνο εγώ κάνω κουμάντο. 

 Οπότε, αλάργα. Μακριά μου να μείνετε.

 Με χορτάσατε αηδίες.