TEHLİKE

33. BÖLÜM- YALNIZ

VİDEO: yanlızlık senfonisi

Babam olabilir mi acaba?

Sorum çığlıklarla birlikte havada ki umudu solumaya çabalıyordu. Şu hayatta neler yaşamamıştım ki. Her şey mümkün olabilirdi. İnanıyordum. İnanmak istiyordum. Bu inanç için tüm bahaneleri mi kullanmaya hazırdım.

" Olamaz."

Ahmet amcanın sesi gibi gözleri de soğuktu. Galiba delirdiğimi düşünüyordu. Saçmaladığımı söyler gibi baksa da umudumu hiç yitirmedim.

" Neden olmasın?" gözyaşlarım sevinci yaşamak için yanaklarımdan süzülüyordu. Her zaman ki yakıcılığı yoktu." Beni koruyacak tek kişi babam. Bunları babamdan başka kimse yapmaz. Bildiğim kadarıyla akrabam yok. Bana sahip çıkacak kimse de yok. " Nefes almadan tüm umut bahaneleri mi ardı ardına sıralıyordum. Sanki nefes alsam yakaladığım umut kaybolacak hissi vardı." Belki.... Belki gizlenmek zorunda kalmıştır. Ortaya çıkarsa tehlike de olabilirim diye gizliden yardım ediyordur. Hem...."

" Arya."

Ahmet amca seslense de gerçek dünyaya dönmek istemediğim için kulaklarımı tıkıyordum. Hayal dünyası çok güzeldi. Tüm güzellikler kurgulanan hayaldeydi.

" Hem... Sadece babam değil, annem de yaşıyor olabilir."

" Arya."

" Arda şimdi 15 yaşında kocaman delikanlı olmuştur. Boyu beni geçmiştir. Belki tehlike geçtiğinde beni yanlarına alabilir....."

Masaya inan sert yumruk, hayal dünyasını yerle bir ederken beni kendime getirmişti. Ailemin ölmediğine dair biriktirdiğim tüm bahaneler yok oldu. Ailem yoktu. Annem, babam, Arda yoktu.

Ve ben de yoktum...

Muhteşem hayalimden zorla sıyrılarak Ahmet amcanın yüzüne baktım.

" Ailen öldü. Arya."

Gerçek yüzüme sert bir tokat atarken acısı kalbimden çıktı. Kendime gelmem için Ahmet amcanın durmaya hiç niyeti yoktu.

" Cesetleri kendi gözlerinle gördün. Ailenin kimlik tespitini sen yaptın. Cenaze işleriyle ben ilgilendim. Her şey bu kadar gerçekken nasıl böyle imkansız bir düşünceye kapılabiliyor sun?"

" Kapılıyorum. Çünkü başka bir açıklama bulmak istemiyorum."

" Galiba sana anlatmakla hata ettim. Hala büyümemişsin. Bunu kaldıramayacaksın."

Dosyaya uzanıp elimden alacağı sırada hızla çekerek engel oldum. Yaptığım hareketten sonra Ahmet amcanın umutsuz bakışları yüzümde dolaşıyordu. Benim bunları kaldıramadığımı düşünüyordu. Neleri kaldırdığımı bir bilse böyle düşünmezdi.

Ben de biliyordum ailemin öldüğünü. Hayatımın en acı günü kimlik tespiti yaptığım gündü. O günü unutmam asla mümkün değildi ve hiçbir zaman da unutmayacaktım. Sarıldığım umudu yavaşça serbest bıraktım. Elimden kayıp giden umudun arkasından çaresiz bir çocuk gibi baktım.

" Sadece bir umuttu. Gerçek olmasını deli gibi istediğim bir düşünceydi." Dedim. Umut gözyaşlarını sildim. Üzgün bir sesle başlamış olsam da bundan sonrası da tamamen kendine gelmiş bir ben olarak devam ettim." Farkındayım. Yeteri kadar büyüdüm. Dosyayı inceleyeceğim. İncelemeden önce birkaç sorum var."

" Sor."

" Bu adam beni takip ediyor ve biletlerimi alıyorsa, o zaman bir ay önce İtalya'ya gitmediğimi biliyordur. Senin nasıl üç gün önce haberin oldu?"

" Ben sadece gideceğin bilgisini verdim. Biletleri ve belgeleri o ayarlıyor."

" O zaman Türkiye'de olduğumu biliyor."