Impossible // Liam Payne

Part 58

De tour was voorbij, de vakantie was afgelopen en we waren weer terug gekeerd in het koude Engeland. Ik had mijn winterjas aangetrokken en met mijn wollen sjaal tot mijn kin getrokken liep ik naar de huis van Liam. Ik had mijn handen diep in mijn zakken gestoken en wolkjes rook kwamen uit mijn mond door de kou, het was wennen om van een vreselijk warm land naar dit koude land te gaan. Het deed me wel heel goed om weer thuis te zijn, maar ik had nog steeds mijn onzekerheden en het begon een automatisme te worden om na elke maaltijd over te geven, hoe rot ik me er ook over voelde – ik deed het om bij de jongen van mijn dromen te kunnen blijven. Ook al leek er niet veel vet van mijn lichaam af te gaan, het leek alsof het er allemaal bij kwam in plaats van er af. Ik liep de straat in waar Liam woonde, samen met mijn broer en vrienden. Ze hadden toen we terug kwamen besloten met zijn allen een groot huis te kopen, ook al was het uiteindelijk toch een appartement geworden – het idee bleef hetzelfde. Ik drukte op de bel beneden en wachtte af tot de deur zou worden open gedaan. ‘Hallo?’ Hoorde ik Louis zeggen en ik grinnikte even. “Ik ben het.” Zei ik toen en liep alvast naar de deur. ‘Wie is ik?’ Ik zuchtte even en rolde mijn ogen weg. “Victoria! Doe open Louis!” Riep ik toen naar het kleine apparaatje maar er luidde nog steeds geen harde zoem als teken dat de deur open werd gedaan. ‘Ik geloof je niet, je bent vast een fan. Doei!’ En ik hoorde dat hij me wegdrukte, met open mond staarde ik naar het kleine apparaatje en wilde opnieuw aanbellen toen de deur werd open getrokken en ik mijn lieve vriendje zag staan. “Hey, ik hoorde je al.” Zei hij toen en hij knuffelde me stevig. “Louis deed weer eens grappig door de deur niet open te doen voor me.” Mompelde ik toen en samen liepen we de trappen op naar de eerste verdieping waar de jongens woonde. “Ja, dat dacht ik al.” Lachte hij toen en we kwamen aan bij het appartement van hun, ik liep achter Liam aan naar binnen en trok toen meteen mijn jas uit en hing die aan de kapstok. Ik zag Harry en Zayn op de bank hangen met beide een console in hun handen van de xbox en toen ik wat verder liep zag ik een lachende Louis. “Je bent absoluut niet grappig, Louis!” Zei ik toen maar ik moest er stiekem wel even om lachen. Ik ging op een hoge kruk zitten aan de tafel die in de keuken stond en Liam schonk wat drinken in voor ons beide en toen hij dat had gedaan vertrokken we naar zijn kamer. Gelukkig hoefde niemand een kamer te delen, dus dan hadden we dat ook niet meer. Met een glas gevuld met cola liep ik hem achterna zijn kamer in en nam plaats op het bed waar ik de afgelopen twee weken al vaker had gezeten, over een paar weken zouden ze weer de studio in moeten trekken om aan hun nieuwe album te gaan werken en ik had er de volste vertrouwen in dat het een succes zou gaan worden. Liam kwam naast me zitten en ik nestelde me meteen tegen hem aan. “Victoria?” Ik mompelde wat binnensmonds als teken dat hij verder kon gaan en staarde wat naar mijn nagels waar ik de blauwe nagellak van aan het af pulken was. “Je vind het niet leuk om te horen, en al helemaal niet van mij maar..” Ik richtte meteen alle aandacht op hem een keek hem toen vragend aan. “Wat?” Hij zuchtte zachtjes en ik zag dat hij in dubio zat of hij het wel zou zeggen. “Je ziet er echt heel slecht uit. Lichamelijk.” Auwtsh. Dat deed zeer. “Hoe bedoel je?” Vroeg ik zachtjes. “Je ziet er vermoeid uit..” Een opgelucht gevoel overspoelde mijn lichaam en ik zocht meteen naar het meest voor de hand liggende excuus. “Ik slaap gewoon slecht, het is niks.” Hij knikte wat twijfelend maar liet het toen maar rusten. Wat maar beter was ook.