Impossible // Liam Payne

Part 66

66. Don't be mad.

Ik voelde een hand op mijn middel die me zachtjes wakker schudde, ik kreunde wat en wilde mijn deken hoger trekken maar ik werd meteen tegen gehouden. “Wake up, beautiful.” hoorde ik een prachtige jongensstem zeggen. Ik opende mijn ogen een klein beetje en toen ik gewend was aan het licht opende ik ze helemaal. Ik geeuwde even en sloeg in een reflex mijn hand voor mijn mond. “Goedemorgen.” Zei ik tegen Liam, die op de rand van mijn bed zat. “Middag zal je bedoelen.” Zei hij lachend en ik wierp een vlugge blik op mijn wekker, die aangaf dat het al half een was. Ik knikte met een glimlach op mijn gezicht en sloeg toen de dekens helemaal van me af. “Ik ga even wat anders aan doen.” Zei ik en ik liep naar mijn kast om wat simpele kleding te pakken, toen ik een outfit bij elkaar had gevonden kleedde ik me snel in de badkamer om en haalde ik een borstel door mijn haar heen. Ik liep terug naar mijn kamer waar Liam nog steeds wat onderuitgezakt op mijn bed zat. “Liam, we moeten praten.” Zei ik zachtjes en ik ging op het einde van mijn bed zitten in een kleermakerszit. Hij keek me even aan en knikte toen kort. “Ik heb gelogen, het gaat helemaal niet goed met me.. maar ik wilde je er niet mee lastig vallen. Ik wilde het zelf oplossen.” Zei ik zachtjes en ik staarde naar mijn vingers. “Dat het niet goed ging, kon zelfs een blinde zien. Maar ik snap niet waarom je niet gewoon hebt verteld wat er is.” Ik zag dat hij teleurgesteld was, fijn nog iemand, eerst mijn moeder en nu hij. Ik had het ook weer geweldig aangepakt. Ik vertelde hem het verhaal van Spanje, wat het meisje tegen me had gezegd en wat ik had gedaan en tijdens mijn verhaal keek hij me steeds ongeloviger en bozer aan. “Het spijt me zo, ik had het niet moeten doen..” Mompelde ik zachtjes en ik was bang om hem aan te kijken. “Waarom doe je zoiets?!” Vroeg hij boos aan me, ik wist het. “Het spijt me.” Mompelde ik zachtjes, nog steeds bang om hem aan te kijken. “Doe je het nog steeds?” Nu keek ik hem wel aan, recht in zijn bruine ogen en schudde mijn hoofd. Ik wilde dat hij me geloofde en ik voelde dat dit de enige manier was om hem er van te overtuigen. “Ik eet wel slecht..” zei ik vervolgens en hij keek me zuchtend aan. “Waarom, waarom ben je dat meisje gaan geloven. Zo denk ik helemaal niet over je en dat zou ik ook nooit doen. Je bent geweldig.” Ik keek hem met een zwakke glimlach aan en kroop toen in zijn armen. “Het spijt me echt.” Zei ik zachtjes. Ik voelde dat hij een kus op mijn kruin drukte en zijn armen wat meer om me heen deed. “Ik ga je helpen, het gaat goed komen oké?” Ik knikte en liet hem toen weer los. “Bedankt.” Fluisterde ik terwijl ik in zijn ogen keek. Hij glimlachte even en legde zijn handen op mijn wangen en boog toen wat voorover om zijn lippen op die van mij te drukken. Ik zoende hem liefdevol terug en deze kus liet me er weer aan denken hoe gek ik op hem was, hoe veel ik wel niet van hem hield en dat hij alles voor me betekende. “Liam?” Mompelde ik tussen de kus door. “Hm?” “Ik hou van je.” Verzuchtte ik zachtjes en ik drukte opnieuw mijn lippen op die van hem. “Ik ook van jou.” Zei hij zachtjes en ik voelde zijn hand op mijn heup plaats nemen.