76

2K 180 10
                                        


Unicode

အသံကြားလို့ မော့ကြည့်လိုက်တဲ့ကျင့်ယန်မှာ
တံခါးပေါက်နားရပ်နေတဲ့ ပိုင်ဟောက်ကို
တွေ့လိုက်ရတော့၏။ သူ လန့်ဖြန့်သွားရကာ
စောင်ကို ခြေထောက်တွေပေါ် အလျင်စလို
ပဲ ဆွဲခြုံလိုက်လေသည်။ အဲ့ဒီ့နောက်
အမှားလုပ်မိတာကို ဆရာကမိသွားတဲ့
မူလတန်းကျောင်းသားလေးလိုမျိုး
လက်ကိုနောက်ပစ်လို့ ထိုင်နေလေတော့၏။

ပိုင်ဟောက်မှာ ကျင့်ယန်ကို အချိန်အတော်
ကြာတဲ့အထိကြည့်နေမိကာ သူ့ရဲ့သတိကို
ပြန်ဆွဲယူဖို့အတွက် အချိန်အတော်ကြာသွား
ခဲ့ရသည်။ စကားပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာ
သူ့ရဲ့အသံက ကြမ်းရှလို့နေ၏။

"မင်းရဲ့ခြေထောက်တွေ နာနေလို့လား?"

ကျင့်ယန်ရဲ့စိတ်ထဲမှာ ဗလောင်ဆူနေပေမဲ့
အပြင်မှာတော့ သူက တည်ငြိမ်ယောင်
ဆောင်နေလေသည်။ သူက ခေါင်းခါရင်း
နဲ့ပဲ အေးအေးလူလူလေးသံလေးကိုသုံးလို့
ဖြေလာခဲ့၏။

"မနာပါဘူး"

ပိုင်ဟောက်ကသူ့ကို တစ်ခဏလောက်
ကြည့်နေခဲ့ပြီးမှ အကြည့်ကိုလွှဲကာ အိပ်ခန်း
ထဲက ရေချိုးခန်းထဲကို ဝင်သွားတော့သည်။

ကျင့်ယန်မှာ တစ်ဖက်လူရဲ့နောက်ကျောကို
အထိတ်တလန့်နဲ့ကြည့်လို့နေမိ၏။ ပိုင်ဟောက်
ဘာလုပ်မယ်မှန်း သူမသိပါချေ။သခင်လေးက
ညလယ်ထိမအိပ်ဘဲ သူ့အခန်းထဲကိုလာတာ
ရေချိုးခန်း သုံးဖို့ပဲလား?

ပိုင်ဟောက်က ကျင့်ယန်ရဲ့သဘက်ကို
ကိုင်လို့ မြန်မြန်ပဲထွက်လာခဲ့လေသည်။
အိပ်ရာပေါ် ထိုင်နေတဲ့ကျင့်ယန်မှာ သူ့ကို
ရှုပ်ထွေးစွာနှင့် ကြည့်လိုက်မိ၏။ ဒါပေမဲ့
ပိုင်ဟောက်က ဘာမှမပြောလာပါချေ။ သူက
မျက်လွှာချလို့ ကျင့်ယန်ရဲ့နှဖူးပေါ်က
ချွေးတွေကိုသာ ဂရုတစိုက်နဲ့သုတ်ပေးလာ
ခဲ့၏။

"သခင်လေး?"

ကျင့်ယန်မှာ မလှုပ်ရဲတာကြောင့် တစ်ဖက်လူ
ကို လုပ်ချင်တာလုပ်ခွင့်ပေးထားလိုက်ရကာ
ပိုင်ဟောက်ရဲ့ နာမည်ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာနဲ့
ခေါ်လိုက်မိ၏။ ပိုင်ဟောက်ကပြန်မဖြေပေ။
အဲ့ဒီ့အစား သဘက်ကိုလှန်လို့ကျင့်ယန်
ရဲ့မျက်နှာကို ထပ်သုတ်ပေးလာပြန်သည်။

ချစ်ခြင်း၏ အဆုံးဝယ် |ဘာသာပြန်|Where stories live. Discover now