ချစ်ခြင်း၏ အဆုံးဝယ် |ဘာသာပြန်|

79

Unicode

ကျင်းဟိုင်မြို့က ရွှယ်ယွမ့်လမ်းနဲ့
နန်နျင်းလမ်းတို့ဆုံတဲ့နေရာမှာ
ပေနှစ်ဆယ်ကျော်မြင့်တဲ့ပရုတ်ပင်ကြီး
တစ်ပင်ရှိ၏။ သူ့ရဲ့အကိုင်းအခက်တွေက
များပြားသိပ်သည်းလို့ငွားငွားစွင့်စွင့်
ဖြစ်လို့နေကာ ထိုအပင်ကြီးကို အဲ့ဒီ့
နယ်မြေရဲ့ အထင်ကရနေရာ
တစ်ခုလို့တောင်ပြောလို့ရလေ၏။

ပရုတ်ပင်ကြီးရဲ့အောက်တည့်တည့်မှာ
လမ်းမဘက်ကို မျက်နှာမူလို့ မှန်အပြည့်
ကာထားတဲ့ ကော်ဖီဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်ရှိ
နေသည်။ ဆိုင်ရဲ့အတွင်းပိုင်း တန်ဆာဆင်
ထားမှုတွေက ကောင်းမွန်လှကာ ဆိုင်ရဲ့
ပင်မဝင်ပေါက်မှာတော့ သစ်ငုတ်တိုတစ်ခုပေါ်
မျက်လုံးတစ်ဖက် မှိတ်ထားဟန်နဲ့ထိုင်နေတဲ့
ရုပ်သေးရုပ်လေးရှိ၏။ သူက အီလက်ထရောနစ်ဖန်သားပြင်တစ်ခုကိုကိုင်လို့ထားကာ
ထိုပေါ်မှာတော့ ဆိုင်မှာနေ့စဥ်အလိုက် အထူး
ရရှိနိုင်တာတွေကို အစဥ်လိုက်ပြသလို့နေ
လေသည်။

ဆိုင်ရဲ့နာမည်ကတော့
"သစ်ပင်အောက်က ကော်ဖီဆိုင်" ဟူ၍
ထည့်တိုးဆန်လွန်းနေပေ၏။

ဒီနေ့ ရာသီဥတုက သိပ်ကိုကောင်းမွန်နေသည်။
နေရောင်ခြည်ကလူတွေကို အနည်းငယ်
ပျင်းရိနေအောင် ပြုလုပ်လေသလားပင်
ထင်ရ၏။အခုက နေ့လယ်စာစားချိန်
ရောက်ပြီဖြစ်တာကြောင့် ဆိုင်မှာ လူအနည်းငယ်သာရှိလေသည်။

ကျင့်ယန်က ဘားတန်းရဲ့နောက်မှာ
ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ကာ ကောင်တာကို
လက်နှစ်ဖက်လုံးနဲ့ကိုင်လို့ထား၏။သူက
ခေါင်းကို အနည်းငယ်သာမော့ထားကာ
ပေါ်နေတဲ့မျက်နှာတစ်ဝက်စာလေးမှာတော့
စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ထူးဆန်းတဲ့အရိပ်အယောင်
တွေလင်းလက်သွားတဲ့မျက်လုံးတစ်စုံက
တစ်နေရာကိုသာ အာရုံရောက်လို့နေလေသည်။

ရှောင်အန်းမှာ အခုလေးတင်ပဲ သောက်စရာ
အသစ်တစ်ခုကိုစမ်းသပ်လို့ပြီးတာဖြစ်၏။
ဒါပေမဲ့သူမက အချိုးအစားကိုမှန်အောင်
မချိန်ခဲ့တာကြောင့် အရသာက သေလောက်အောင်ချဥ်စူးနေပေသည်။သူမက ပုံးထဲကို ထိုအရည်တွေလောင်းထည့်ရင်းမှ မပျော်
မရွှင်နဲ့ပြောလာ၏။