Part 107

560 27 2
                                        

"အကိုဇီမင်စားလေ ဘာလို့ကျွန်တော့်ကိုထည့်ပေးနေတာလဲ?"

စားသောက်ဆိုင်တွင် ကုဇီမင်က သူ့အတွက်ထည့် ပေးနေတာကိုကြည့်ပြီး ကြောင်သွားကာပြောလိုက်သည်။

လင်းဖန်ရဲ့စကားကိုကြားတော့ ကုဇီမင်က အကြည့်မခွာပဲ ပြုံးကာပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး...မင်းဒီနေ့တော်တော်ချောနေတာပဲ"

ကုဇီမင်သည် လင်းဖန်ကိုကြည့်ပြီးချီးမွမ်းစကားပြောလိုက်သည်။ အရင်ကလင်းဖန်ကချောတာကိုသိသော်လည်း များသောအား ဖြင့် ကျောင်းဝတ်စုံ သို့မဟုတ် ပေါ့ပါးပါးအကျီမျိုးဝတ်တာကိုသာ မြင်ဖူးသည်။ ဒီလိုမျိုးဝတ်တာကိုမြင်ဖူးတာ ပထဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။

အထူးတလည် ဝတ်ဆင်ထာသည်မှာထင်ရှားသည်။ လင်းဖန်သည် အရင်ကနဲ့ယှဉ် ကြည့်ပါက ယခုကပိုပြီတည်ငြိမ်သော်လည်း တက်ကြွသောစိတ်ထားရှိကာ ချောမောပြီးဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ လင်းဖန်က ဒီညအတွက် ဒီလိုမျိုးဝတ်စားဆင်ယင်ခဲ့တာဆိုရင် သူပိုလို့တောင်ပျော်ရွင်အုံးမည်ဖြစ်သည်။

စိတ်မကောင်းစရာပဲ... ကုဇီမင်ရဲ့မျက်လုံးများနက်မှောင်သွားသော်လည်း မကြာမီပြန်ပြီးနွေးထွေးတဲ့ပုံစံသို့ပြန်ပြောင်းသွားသည်။

"ပြသာနာတခုခုရှိလို့လား?"

ကုဇီမင်ကမေးလိုက်သည်နှင့် သူ့မျက်လုံးများတွင်စိုးရိမ်မှုများနှင့် သိလို စိတ်များက ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဟင်?"
လင်းဖန်အံ့ဩသွားခဲ့သည်.။ အဲ့တာက သိသာနေလို့လား။

"အရမ်းသိသာတယ်"

ကုဇီမင်ကခေါင်းညိမ့်ပြီးတင်းမာတဲ့လေသံနဲ့ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူတို့စားပွဲမှာထိုင်နေသတည်း မဟုတ် ဘူး တက္ကစီပေါ်တက်ကတည်းက လင်းဖန်မှာအသိစိတ်မဲ့နေသလိုပင်။

ကားပေါ်မှဆင်းသောအခါ ကားသမားကို ယွမ်၁၀၀ပေးလိုက်ပြီး အအမ်းယူလိုက်ဖို့ကိုပင်မေ့နေခဲ့သည်။ ပြီးတော့တူကိုလည်းပြောင်းပြန်ကိုင်သလို ကော်ဖီ ထဲကိုလည်းသကြားနဲ့ဆားနဲ့မှားထည့်နေသည်။

ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ငါ့ရဲ့နတ်ဆိုးဆန်တဲ့စိတ်ကနိုးထလာတယ် Stories to obsess over. Discover now