Ε.

XCII - Θεοκτονία.

Όταν φεύγεις, τότε σε εκτιμούν.

Κάθε γαμημένη φορά που λες ένα ηχηρό "ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ" κι "Α ΣΙΧΤΙΡΙ", μόνο έτσι το παίρνουν το μήνυμα.

Όλοι.

Από παντού.

Φιλίες, δουλειές, σχέσεις κι οικογένεια.

Όλοι.

Ούτε που θυμάμαι πόσες φορές έσπασα την πόρτα στέλνοντάς τη πίσω μου. Τότε νιώθουν πραγματικά το ρήγμα.

Λόγια που πονάνε, σα μαστίγιο με χτυπούν.
Ξέρετε που θα χτυπήσουν και το θα βρουν.
Κι εσείς το βρίσκετε νορμάλ.

Πράξεις.

Κινήσεις.

Άγνοια επιτηδευμένη.

"Τον πούστη τον Απόκληρο, θα τον κάνουμε να φτύσει αίμα."

Γιατί?

Γιατί έτσι.

Γιατί αλλιώς, θα πεθάνει ο θεός.

Χαχαχα...

Αυτό έχει γίνει η αγαπημένη μου φράση, όταν όλα πάνε κατά διαόλου.

Σε κάποια συμπαντική κλίμακα, κάποια κρυφή συμφωνία πρέπει να έγινε εις βάρος μου μεταξύ ανθρώπων, θεών και δαιμόνων. Κι εγώ, δε θα πρέπει να είμαι καλά, δε θα πρέπει να έχω όλα όσα θέλω. Για όλα όσα έχω μοχθήσει και ματώσει, θα είναι μάταια ένας καθημερινός χορός του Ζαλόγγου.

Αυτές τουλάχιστον, πεθάνανε για κάτι.

Εγώ γεννιέμαι κάθε πρωί και ξεψυχώ στον ζόφο της καταδίκης μου.

Έτσι λοιπόν, απ' ό,τι φαίνεται δηλαδή, αν πετύχω κάτι, αν καταφέρω κάτι, αν γίνω κάτι, η συμπαντική πλάστιγγα θα γυρίσει προς τα εμένα, ανατρέποντας ισορροπίες και καταστάσεις.

Και ποιός είμαι λοιπόν εγώ, εκείνος που θα φέρει τα άνω κάτω?

Ποιος θα επωμιστεί μετά το πέρασμά μου, του Τιτάνα θεοκτόνου, να αναλάβει την ευθύνη?

Θα σας πω εγώ.

Κανείς.

Ούτε ένας απ' όλους εσάς.

Μα θα σας πω κάτι.

Στον δικό μου μικρό και μίζερο μικρόκοσμο, κι εγώ θεός είμαι.

Όχι.

Είμαι ανώτερος ενός θεού.

Ο θεός έχει ανάγκη από πιστούς, αλλιώς είν' ένα τίποτα.

Έχω κοιτάξει κατάματα τα ματωμένα μάτια των θεών, να αιμορραγούν με φόβο και αγωνία, μην τους εγκαταλείψουν οι πιστοί.

Έχω σκίσει τα φτερά των δαιμώνων και τους έκλεψα τα κέρατα, να κάνω την πανοπλία μου.

Και μετά είδα κι εσάς.

Και είδα όπως με βλέπετε.

Κι αυτό με αηδίασε.

Γι' αυτό, προσευχηθείτε σε όποιον ανήμπορο θεό να μην σηκωθώ ποτέ. Προσευχηθείτε σε όποιον διάολο ακούει ακόμα, να μη σπάσω τα δεσμά μου.

Γιατί μετά είστε οι επόμενοι.

Και οίκτο μέσα μου δεν έχω. Είναι μια άδεια αρετή.

Προσευχηθείτε, μπάσταρδοι κι αλαζόνες.

Προσευχηθείτε, να μην ανοίξω την πόρτα ξανά να φύγω.

Γιατί μετά κι εσείς, χάσατε τα πάντα.

Και ανάμεσα στα μνήματα των θεών, εγώ θα στέκομαι ακόμα.