badboy heaven (compleet)

26. Jack

Na enkele weken heb ik een scan gehad en krijg ik de uitslag. Ik kan de hele nacht niet slapen. Ik weet niet waarom, maar ik heb een slecht voorgevoel over de uitslag. Ik heb mijn moeder niets over mijn vermoedens verteld, want ik weet dat ze zich dan ontzettend zorgen gaat maken. Of ze zou weer boos op me worden...

Nadat ik de hele nacht wakker heb gelegen, zie ik dat het ochtend wordt. Ik ga mijn bed uit en loop naar de woonkamer. Het is zaterdag, dus ik hoef niet naar school. Ik leg mijn telefoon op de salontafel en staar ernaar. De uitslag kan elk moment komen...

Na een paar uur wordt ik wakker op de bank met een dekentje over mij heen. Mijn moeder zat aan de eettafel iets met haar computer te doen. Waarschijnlijk was ik in slaap gevallen terwijl ik op het telefoontje van het ziekenhuis aan het wachten was.

'hebben ze al gebeld?' vraag ik aan mijn moeder. Ze schudt haar hoofd. Ze staat op en loopt naar me toe. Ze gaat naast me zitten en slaat een arm om me heen.

'ik heb zo'n voorgevoel dat de kanker niet erger is geworden hoor...' zegt ze troostend. Ik hoop dat ze gelijk heeft. Plotseling gaat de telefoon. Mijn hart gaat tekeer en ik wordt helemaal duizelig. Het wordt wazig voor mijn ogen. Ik kan me niet bewegen. Mijn moeder pakt snel mijn telefoon en neemt op. Ik hoor de dokter iets mompelen op de achtergrond, maar ik kan het niet verstaan. Mijn moeder's gezicht verteld me dat wat de dokters haar vertellen niet erg leuk nieuws is... Dan wordt alles even zwart voor mijn ogen en voel ik een harde klap. Ik heb geen idee wat er aan de hand is.

Na enkele seconden hurkt mijn moeder naast me neer met betraande ogen en schudt me heen en weer.

'Jack! Jack!' huilt ze. Langzaam wordt alles weer helder en heb ik door dat ik op de grond ben gevallen. Ik ga rechtop zitten en een vreselijke hoofdpijn schiet mijn hoofd binnen. Ik ga op de bank zitten en wrijf met mijn hand over mijn voorhoofd.

Na een paar minuten is mijn hoofdpijn voorbij en kijk ik ik mijn moeder vragend aan. Ze zucht diep en ik zie meteen tranen over haar wangen stromen.

'je... De... De kanker is erger geworden... Morgen gaan ze je weet klaar maken voor de je chemo...' snikt ze. Ik voel mijn hart weer tekeer gaan maar ik adem diep in en uit om kalm te blijven.

'ik wil naar Jenniffer...' is het enige dat ik kan zeggen. Tot mijn verbazing knikt mijn moeder.

'dat is goed, maar ik wil je wel brengen...' zegt ze. Ik knik en sta op. Ik doe mijn schoenen en een jas aan en stap dan samen met mijn moeder mijn moeder's auto in. Jenniffer is de enige die me blij kan maken op dit moment... Ik pak mijn telefoon en zet hem aan. Een kleine glimlach ontstaat rond mijn lippen zodra ik de foto van mij en Jenniffer als mijn achtergrond zie. Ik stuur Jenniffer een bericht dat ik langs kom en ze reageert meteen. Ze vindt het goed. Ik zucht opgelucht en kijk dan naar buiten. Het regent. Het is een sombere dag. Hopelijk kan Jenniffer het wat vrolijker maken...