badboy heaven (compleet)

44. Jack

Twee weken later

Ik zit thuis wat op mijn telefoon te doen wanneer ik plotseling iemand op mijn kamerdeur hoor kloppen.

'binnen!' roep ik.

Helaas komt Ryan binnen.

'hoe is het met je vader?' vraag ik.

'wow. Geen "wat moet je nu weer van me?!"?'

'is dat wat je liever hoort dan?'

'nee, natuurlijk niet!'

'nou, vertel op. Hoe gaat het met je vader?'

'beter... Nog bedankt voor alle hulp enzo...'

'DAT is wat vrienden voor elkaar horen te doen.'

'het spijt me zo erg voor alles... Ik was gewoon jaloers op Jenniffer en...'

'ben je gay?!'

'nee! Dat bedoel ik niet... Ik wilde gewoon mijn beste vriend terug... Dat heb ik op een hele slechte manier gedaan en het spijt me...'

'ik kan vergeven, maar niet vergeten...'

'vergeef je me echt?!'

'ja. Je krijgt een laatste kans, maar je moet wel naar de directeur gaan en de waarheid over alles vertellen en natuurlijk Jenniffer met rust laten!'

'ik beloof het!'

'mooi... Dan zijn we weer vrienden.'

'bedankt, Jack... Dit betekent zo veel voor mij. Mag ik je misschien wat dingen vragen?'

'vooruit...'

'okay. Heb jij Kate gevraagd om het if te maken met mij?'

'Jup, dat was ik.'

'heb je haar  meer dingen laten doen?'

'nog niet.'

'wil je haar misschien met rust laten?'

'ik zie wel hoe je je gedraagt.'

'en het tweede ding is: wat is er met je aan de hand?' vraagt Ryan. Mijn hart begint in mijn keel te kloppen.

'niets,' zeg ik iets te snel.

'Jack... Ik ken je al mijn hele leven... Ik weet dat er iets met je aan de hand is...'

'okay, leuk voor je,' probeer ik onverschillig te klinken, maar ik weet dat het niet erg overtuigend klinkt.

'Jack...'

'wat nou als ik je nog niet genoeg vertrouw om het te vertellen he?!' val ik uit naar hem.

'oh... Sorry... Ik wilde je niet dwingen... Ik zat blijkbaar fout met denken dat je me ooit nog zou vertrouwen...'

'dat is ook niet zo raar he?!'

'het spijt me echt... Ik wil gewoon weten of je okay bent...'

'nee! Ik ben niet okay! Ik ben ziek! Ik heb kanker!'

'ben je nu serieus?!'

'ja, wat denk jij dan?! Dat ik het verzin? Dat het een of ander smoesje is om te kunnen spijbelen?!'

'nee! Natuurlijk niet! Ik had het gewoon niet aan zien komen... Wat heb je precies?'

'leukemie...'

'heb je nog kans?'

'ja... als het mee zit nog anderhalve maand en dan zou het weg kunnen zijn, maar het zou ook nog fout kunnen zijn...'

'bedankt dat je me zo vertrouwd dat je het verteld.'

'laat me er alsjeblieft geen spijt van krijgen!'

'nee. Ik beloof het,' zegt Ryan.

Plotseling klopt we weer iemand op de deur.

'binnen?' roep ik.

De deur gaat open en tot mijn grote schrik komt Jenniffer binnen.