badboy heaven (compleet)

101. Jenniffer

Ik zit uit het raam naar buiten te kijken. Ik kijk naar die miljoenen sterren en de volle maan. Een traan rolt over m'n wang. Hoe kan je iemand zo erg missen? 

Een paar weken na de begrafenis moest ik weer naar school. Ik ging naar een andere richting universiteit dan kate en Ryan. De enige die ik kende in m'n klas was Rowin. (de bar man op het eind feest)

Eén keer per dag rende ik huilend de klas uit. Misschien zelfs twee keer. Maar weetje het is gewoon heel moeilijk om iemand te verliezen. Ik werd al snel 'De Nerd die altijd huilt' genoemd in gesprekken. Wat eigenlijk ook wel logisch was. Ik haalde altijd de hoogste cijfers en huilen deed ik ook veels te vaak.

Het leek alleen maar erger te worden. Uiteindelijk begonnen ze me er een beetje voor te pesten, maar gelukkig niet voor lang, want na een paar keer Heeft Rowin mij geholpen. Hij werd echt boos op die mensen. Daarna had hij mij omhelsd en werden we vrienden.

Een jaar geleden gebeurde iets magisch. Hij vroeg me verkering. toevallig precies een week nadat Emily verkering had gekregen met thomas. Wat trouwens een super leuk stelletje is. Ik ben echt blij voor haar!maar even terug naar wat ik aan het vertellen was... Ik herinner me het gesprek met Rowin nog kompleet.

'Ik wil je iets vragen' zij hij lief. 'Ik weet dat dit misschien een moeilijke vraag is, maar ik vindt je heel leuk, en ik wil dus vragen; wil je verkering met mij?' Ik moest even heel goed na denken. En of het een moeilijke vraag was! Ik durfde niet ''ja'' te zeggen omdat ik technisch gezien nog met Jack had en omdat ik me schuldig zou voelen om met iemand anders te gaan. het was een lange tijd stil. Toen zij ik zachtjes. 'Ik wil nooit doodgaan, niet voor mijzelf maar vanwege andere mensen. de pijn van missen kan zo groot zijn. En schuld gevoelens bij elke stap die ik zonder hem neem.' Ik dacht na. 'Ik vind je ook leuk. En ik zou ook wel ja willen zeggen maar...' Rowin onderbreekt me. 'Weetje volgens mij had Jack altijd door gehad dat zijn dood julie zou beschadigen. Hij heeft julie er ook heel erg op voorbereid. En altijd gezegd dat als hij weg is je langzaam je leven weer moet oppakken.' toen pakte hij m'n kin vast zodat ik hem in de ogen keek. 'Dat hoeft niet nu. niet morgen, niet eens over een week. Maar hij wilt graag dat je uiteindelijk weer door kan gaan met je leven.' Ik voelde een traan over m'n wangen lopen. Hij gaf me een knuffel. 'Je mag huilen.' Zegt hij zachtjes. Misschien moet ik gewoon mijn hart volgen. Ik hield van Jack, maar ik houd ook heel erg van Rowin nu. 'ja, ik wil verkering' zij ik zachtjes.

Ik kijk weer uit het raam. Ik zie dat de zon langzaam opkomt. De sterren zijn bijna allemaal verdwenen. Een traan loopt over m'n wang naar beneden. Ik voel een hand op m'n schouder. Rowin komt voorzichtig naast me zitten. Ik veeg snel m'n traan weg. 'dat hoeft niet hè. huilen mag.' zegt hij lief. Ik knik en geef hem een knuffel 'I love you.' Ik kijk naar de roos op m'n vensterbank. Ik doe altijd standaard één roos in die vaas.
Ik zal Jack missen, nog steeds... maar ik kan eindelijk met gerust hart zeggen dat ik door ben gegaan met mijn leven. Ik kijk naar Rowin en dan weer naar buiten. 'I love you too' fluistert Rowin. Ik durf eindelijk te zeggen Dat ik voor het eerst na Jacks dood echt weer gelukkig ben. Ik kijk naar de verkleurde lucht en luister naar fluitende vogels. In Rowin's veilige handen kijk ik hoe de zon op komt om een nieuwe mooie dag te beginnen...

Einde❤️