badboy heaven (compleet)

20. Jack

Ik word meteen vrolijk zodra ik Jenniffer weer zie. Ze is gewoon gaan spijbelen voor mij? Ik had dat nooit van haar verwacht.

Nadat we even hebben gepraat komt er een bericht binnen op mijn telefoon. Jenniffer geeft me mijn telefoon en ik zie dat het een bericht van Kate is.

Kate
Heyy, ik hoorde van Jenniffer over je ziekte. Veel beterschap en sterkte!

Ik zucht en kijk Jenniffer geïrriteerd aan.

'je hebt het haar verteld he?' vraag ik. Jenniffer slaat meteen haar hand voor haar mond.

'het was een geheim, he?' zegt ze en ik kan duidelijk zien dat ze spijt heeft.

'ja... Maar het maakt niet uit... Zorg er gewoon voor dat Kate haar mond dicht houdt...' zeg ik voorzichtig, voordat ik onnodig boos wordt op Jenniffer, want het was niet haar schuld. Jenniffer knikt en pakt snel haar telefoon om Kate te waarschuwen. Ik besluit ook zelf een berichtje te sturen.

U
Dank je, maar het was eigenlijk
een geheim. Zou je het aan
Kunnen om dit aan niemand
Door te vertellen?

Als ik hier zelf achter was gekomen had ik haar een heel ander berichtje gestuurd, maar nadat ze me beterschap had gewenst kan ik haar niet echt iets gemeens terugsturen... Ik leg mijn telefoon weg en begin weer met Jenniffer te praten, totdat ze weer weg moet.

De volgende dag komt ze weer en ze heeft allerlei lekkere dingen meegenomen. Ze is echt geweldig.

Na enkele dagen mag ik weer naar huis.

Zodra ik thuis aan kom voel ik meteen een beetje vrolijker. Ik vraag me ineens af wanneer ik de eerste negatieve effecten van de chemo ga merken... Ik heb daar zo veel nare verhalen over gehoord... Ik lig in mijn bed te denken over dit soort dingen. Ik stap mijn bed uit en loop naar een spiegel. Ik ga met een hand door mijn haren. Hoelang zouden ze nog blijven? Zouden ze ooit weer terug groeien? Hoe zou ik eruit zien? Ik schrik op uit mijn gedachten wanneer ik de deurbel hoor. Ik ren snel naar beneden in de hoop dat het Jenniffer is. Ik kom beneden aan en zie dat Emily de deur al geopend heeft. Jenniffer staat binnen met haar prachtige lach. Ik begin ook te glimlachen en geef haar een knuffel. We lopen samen naar boven. Emily moet nog steeds mee, maar dat vind ik niet erg.

'heb je zin in school morgen?' vraagt Jenniffer wanneer we samen op mijn bed aan het kletsen zijn.

'is het raar als ik "ja" zeg?' lach ik. Jenniffer lacht mee.

'ik ga ervan uit dat je alles beter dan het ziekenhuis vindt?' vraagt ze. Ik knik. Haar blik verandert naar verdrietig en ik zie medelijden in haar ogen. Ze opent haar mond om iets te zeggen. Ik weet gewoon dat ze me wil vertellen hoe erg ze het wel niet voor me vindt, maar voordat ze daaraan kan beginnen bedek ik haar mond met mijn hand. Ze kijkt me even verbaasd aan. Ik haal mijn hand weg en kus haar. Hopelijk vergeet ze wat ze wilde zeggen. Gelukkig trekt ze niet terug. Ze kust me terug.

Na enkele minuten zijn we nog steeds aan het zoenen.

'waag het niet verder te gaan terwijl ik er bij zit. Dat vind ik goor...' hoor ik Emily zeggen onder het bed. We beginnen allemaal te lachen.

Nadat we uitgelachen zijn, vraag ik: 'wat is er eigenlijk met de poster gebeurt?'

'we hebben een 9!' zegt Jenniffer blij.

'no way!' zeg ik. Jenniffer knikt enthusiasts en ik kus haar nog een keer.

'okay, ik ga wel even buiten zitten. Jullie zoenen echt veel te veel. Iew...' zegt Emily en ze loopt de kamer uit. Voordat ze door de deuropening verdwijnt zegt ze nog met een knipoog: 'ik zal trouwens niets tegen mama zeggen.' Jenniffer begint meteen te lachen en ik kijk haar grijnzend aan met een opgetrokken wenkbrauw. Mijn moeder vertrouwt me toch al niet meer...