ÜVEY KARDEŞ

57

Okulda patlayan o video itibarımın son kırıntısını da yok etmişti. O lanet videoda gözlerim şişmiş, sesim titreyerek "Christian bana dokunmadı, her şey benim hayal ürünümdü, ben hastayım.." diye sayıklıyordum. Videoyu tüm okula yaydıklarında koridorlarda yürürken üzerime yapışan o tiksinti dolu bakışlar sanki derimi diri diri yüzüyordu. Artık deli olduğum tescillenmişti ve bir daha kimse yanıma bile yaklaşmayacaktı.

Fakat dolabıma giderken garip bir şey oldu. Üst sınıflardan bir çocuk koridorun ortasında yanındakilerle bana bakarak gülen Christian'ın elindeki telefonu bir hamlede kaptı ve yere vurarak üzerine basıp ezmeye başladı. Christian şok içinde kalırken çevredeki herkes donup kalmıştı. Tanrım, bu da neyin nesiydi?  Yeni bir kavga çıkacağını anlayınca o karmaşadan yararlanıp kendimi hemen havuzun eski deposuna attım.

Dakikalarca orada, karanlığın içinde oturdum. O videodaki deli kız artık ben değildim. O kız onların korku imparatorluğunun bir kurbanıydı. O kız onlara boyun eğen bir korkağın tekiydi ve bu yüzden de kendimden ölesiye nefret ediyordum. Zil çaldıktan sonra yavaşça ayaklanıp etrafı kontrol ettikten sonra odadan çıktım. Ancak koridoru döner dönmez iki tanıdık yüzle karşılaşmam gerginliğimi daha da artırdı. Beni görünce adımları yavaşladı. Ben ise daha fazla rezil olmamak için ordan uzaklaşmak isteyince Debby kolumu tutarak "Alice, bekle!" dedi."Lütfen, sadece konuşmak istiyoruz.''

''Ne v-var?''diye tersledim.

''O videoda seni nasıl zorladıklarını gördük. Seni tehdit ettiklerini biliyoruz."

Kısa ve gergin bir sessizlik oldu.

"Peki tüm bunlar olurken neredeydiniz?"

"Bak..Seni o haldeyken bile kurtaramadığımız için çok özür dileriz. Bizden nefret etmekte haklısın, tamam mı?..Ama lütfen bizi affet. Biz gerçekten-''

''Sorun değil, buna alıştım.''dedim soğuk bir sesle.''İnsanların beni arkamdan bıçaklamasına alışkınım.''

Ali'nin gözlerinde derin bir vicdan azabı vardı. "Alice, ne desen haklısın..Ama yemin ederim ki sadece olan biteni seyretmedik. O videoyu yayanın Victoria olduğunu biliyoruz. Eğer istersen..o dosyaları senin için alabiliriz."

Derin bir nefes aldım."O dosyalar sizin elinizde olsa ne fark eder ki? Siz sadece kendi vicdanınızı rahatlatmak için b-beni bir araç olarak kullanıyorsunuz."

Ali ve Debby verdiğim tepki karşısında birbirlerine baktılar. 

''Hayır, inan bana bunun için değil..Bak, biz sana değer veriyoruz tamam mı? Biz sadece çok korkaktık. Özür dileriz..O pislikler seni zorbaladıklarında biz sadece sustuk..Biz çok korkaktık Alice. Ama sen bizim gibi değilsin, sen çok güçlüsün. Lütfen bizi affet!"

Bir an duraksayıp bakışlarımı üzerlerinde gezdirdim. Onlara gerçekten acıdım mı yoksa sadece onların da bu kasabanın kokuşmuş düzeninin bir parçası olduğunu mu düşünüyordum. Artık insanlara güvenme konusunda iyice zayıflamıştım.

"Siz 'korkak' olduğunuz için ben o videoda bir deliye dönüştüm."dedim. "Sizi anlıyorum, siz de herkes gibi deli olduğumu düşünüyorsunuz..Ama benim üzerimdeki o leke, Christian için söylediğim o lanet sözler..onların hiçbiri silinmeyecek! ''

''Sen deli falan değilsin. Biz gerçekten özür dileriz Alice..Bunun olmasını gerçekten istemiyorduk..Biz sadece..bak, seni gerçekten önemsiyoruz, tamam mı?''

''Eğer gerçekten beni önemsiyorsanız o dosyaları bana getirin. O zaman en azından eski dostluğumuzun bir anlamı kalır."

"Tamam, alacağız! Yemin ederim ki o videoyu her yerden sileceğim. Bana güvenebilirsin."dedi Ali başını sallayarak.