ÜVEY KARDEŞ

24

Gözlerimi tekrar açtığımda dünya hala dönüyordu.Başımı hafifçe sağa çevirince midem bulandı. Boğazımda acı bir tat vardı, sanki bütün gece içtiğim her şey boğazıma takılıp kalmış, orada duruyordu. Göz kapaklarım ağırdı ve kendimi son derece akşamdan kalma hissediyordum.Bir süre kıpırdamadan öylece yattım.Dün gecenin bulanık görüntüleri parça parça zihnime doluşmaya başladıkça kalp atışlarım hızlandı. Gözlerimi tamamen açtım.Tavan yabancı değildi... ama hissettiğim şey kesinlikle yabancıydı.

Yavaşça doğrulmaya çalışırken başım zonklayınca tekrar yatağa düştüm.

"Yavaş ol."

Başımı çevirince kapının yanında dikilen Tyler'ı gördüm.Elinde bir bardak vardı. Üzerinde gri bir tişört, dağılmış saçlarıyla her zamanki gibi yakışıklı görünüyordu.

"Biraz su iç." dedi bana doğru yaklaşarak.

Kaşlarımı çattım. Sesim çıkmadan önce boğazımı temizlemem gerekti.

"Ben... b-burada ne yapıyorum?"

"İç önce."

Buna karşı koymadan bardağı alıp birkaç yudum içtim. Soğuk su boğazımı yakarak aşağı indi ama iyi hissettirdi.

"Gece mi geldim?" diye sordum kısık bir sesle.

Tyler birkaç saniye bana baktı."Dün gece kendinden geçtin. Seni oradan çıkarmak zorunda kaldım."

"J-Jason?" kelimesi çıktı ağzımdan istemsizce.

"Yoktu." diye kestirip attı. Ancak nedense dün gece onu ve Cassie'yi gördüğümü hatırlıyordum. Belki de Tyler bunun hakkında konuşmak istemiyordu. Başımı tekrar yastığa yaslayıp gözlerimi kapattım.

"Beni... sen mi eve getirdin?"

"Evet."

Sessizlik.

''Teşekkür ederim Tyler.''dedim yavaşça eline uzanarak. Parmaklarımı parmaklarına geçirip dudaklarıma götürdüm. İçimde bir yerlerde hala Tyler'a karşı bazı hisler vardı. Sonra aklıma dün geceye dair bazı rahatsız edici sahneler gelmeye başlayınca bakışlarımı Tyler'ın yüzüne çevirerek "Ben...dün gece bir şey yaptım mı?"diye sordum. Tanrım, bu soru kendi başına bile yeterince kötüyken bunu Tyler'a soruyor olmam çok daha berbattı.

"Hatırlamaman daha iyi."

Bu sözüyle gergin bir şekilde kıpırdandım."Tyler-"

"Alice." diye araya girdi, "Neden bunu yapıyorsun?"

Cevap vermedim. Çünkü bilmiyordum, tamam mı? Ben de neden böyle davrandığımı, aptal bir sürtük gibi kendimi nasıl kaybettiğimi bilmiyordum. Belki de biliyordum ama bunu kendime bile itiraf edecek kadar korkaktım. Her şey üst üste gelmişti ve ben de biraz değişmek istemiştim. İşte bu kadar.. Başımı çevirip bakışlarımı ondan kaçırdım. Ancak birkaç saniye sonra bir süredir zihnimde asılı duran bir fikir gün yüzüne çıktı.

"Gitmem lazım." dedim doğrulmaya alışarak.

''Nereye?''

Yataktan kalkmaya çalıştım. Bu sefer başım dönse de kendimi tuttum.''Ah..''Beni yatağa yatırıp yanıma uzandı. Bir şey söylemeden beni kollarının arasına aldı.

"Dün gece ne halde olduğunu hatırlıyor musun?"

"H-hatırlamıyorum." diye yutkundum. 

"İyi ki hatırlamıyorsun." 

Kalbim huzursuzlukla kıpırdanıyordu."Tyler..." dedim tereddütle. "Dün gece yanlış bir şey söyledim mi?"

Kısa bir sessizlik oldu.Cevap vermedi. Ancak o zaman başımı kaldırıp yüzüne dikkatlice baktığımda yüzündeki morluğu görebildim.