YETENEK OKULU (1 & 2)

16. "Siyah Beyaz Anlar"

2. KİTAP 16. BÖLÜM

McGregor, binadan dışarı çıktığı an oradaki tüm öğrencilerin çığlıklar içerisinde ortalıkta koşuşturduğunu gördü. Korktuğu başına geliyordu. Bunun duyulması halinde tüm dünyanın McGregor Yetenek Okulu'na olan ilgisi azalabilirdi.

"Çocuklar! Herkes sakin olsun." diye haykırdı McGregor. Ancak kimse dinlemiyordu. "Herkes dursun!" diye tekrarladı ve bu defa çok daha yüksek sesle haykırmıştı. Herkes olduğu yerde durdu ama hala etraflarına korkuyla bakıyorlardı.

"Onları görmediniz mi, profesör?" diye sordu bir çocuk.

"Bakın, ne gördüğünüzü biliyorum. Ve sizi buna alet edemem. McGregor Yetenek Okulu şu an hiç güvenli değil. Akli dengenizin yerinde kalması için bir aylığına herkes evine dönecek."

"Bize onların ne olduğunu söylemeyecek misiniz? Nasıl hissettirdiğini bilmiyorsunuz."

"Biliyorum! Onları ben de gördüm. Acele edin, herkes diğerlerine haber versin. Bir saat içinde tüm öğrencileri burada görmek istiyorum."

Bu uyarı üzerine büyük kalabalık dağıldı ve artık bir toparlanma başladı. McGregor ise hiç vakit kaybetmeden Yetenek-10 sınıfının yanına gitti. Jessie ve Aiden çoktan kendilerine gelmişlerdi ancak McGregor'un içi rahat değildi. Tedbir amacıyla yakınlarda biraz dolandı. Kimse yoktu.

"McGregor? Bir sorun mu var?" dedi Victoria, aniden McGregor'un arkasında belirerek.

"Henüz değil."

"Henüz değil derken?"

"Cooper, tüm okul bir saat içinde bahçede toplanacak." dedi McGregor. Bu sırada diğerleri de oraya geldiler.

"Neden?" diye sordu Blake.

"Çünkü bu çocukların benim yüzümden delirmelerine izin veremem, Sanders. Herkesi evine göndereceğim."

"Senin yüzünden mi?" diye karşılık verdi Max. "Burada hepimiz bir değil miydik? Okulun sahibi olman tüm suçu sana mı yüklüyor?"

"Saçma sapan şeyler söylüyorsun, Max. Bunu kastetmemiştim. Neden yanlış anlamaya bu kadar meyillisin?"

"Belki de anlatamadığındandır, ha?"

"Beyler!" diye çıkıştı Blake. "Bu kadar yeter. Sağ salim eve döndüklerinden emin olmalıyız."

"Siz de onlarla dönüyorsunuz, Blake." dedi McGregor. Bu, ortalığı karıştırmaya yetti. Tüm sınıf aynı anda McGregor'a yükleniyordu.

"Biz olmadan başaramazsın, McGregor." dedi Victoria.

"Başarmaya çalışmıyorum. Artık uğraşmak istemiyorum."

"Öyleyse artık o koltuktan kalkmalısın." dedi Jason.

"Sence yerime kim geçecek, Morris? 8 yaşındaki oğlum, Cayle mı?"

"Eğer bırakmakta bu kadar kararlıysan, seni kendi ellerimizde o koltuktan indirebiliriz." dedi Blake.

"Pekala, koltuk veya başkalarının deyimiyle taht, sizin olsun! Ben diğerleriyle birlikte gidiyorum. Size burada başarılar."

McGregor'un bu vurdumduymaz tavrı ve bu kadar çabuk pes etmesi gençlerin sinirlerini bozmuştu. Belki de okulun kaderini değiştirecek bir şeydi bu. Herkes bahçede toplanana kadar kafalarını bu meşgul etti. Diğer öğrencileri güvenli bir şekilde çıkışa götürmek amacıyla onlar da bahçeye geldiler.