Love Suicide

VIII

NOVEMBER 15: Sunday

["Are you oka--"]

Hindi na niya natapos ang kaniyang sasabihin dahil agad ko siyang pinutol.

Tiningnan ko agad ang orasan at laking gulat ko nang limang minuto nalang ang natitira bago ang oras ng tagpuan pero... Bakit nando'n na agad siya? Ugh, fool Jacq Nav, s'yempre siya ang makikipagkita siya dapat ang mauna.

"I..." hindi ko alam kung ano ang gagawin kong palusot. Makakarating ba ako do'n within five minutes? "I'm on my way." I said as I sigh and ended the call. Bahala na nga.

Habang dahan-dahan akong lumalabas sa bahay, iniisip ko kung bakit ako nakatulog. Aghr. Nakakainis.

Takbo ako ng takbo papunta sa park at nang makadating na ako, para bang hindi ko na kayang huminga. Hindi na ako makahinga sa takot sa dilim. Damn.

Tiningnan ko kung anong oras at 1:43 na. Huminga ako ng malalim at napahawak saaking tuhod.

"Crazy." I said to myself, whispering.

"1:43 a.m." Napalingon ako sa nagsalita. "Alam mo ba kung ano'ng ibig sabihin no'n?" Naaninag ko ang kaniyang mukha dahil sa street light na katapat ng isang bench dito sa park.

Huminga ako ng malalim at hinarap siya. "What do you want?" I asked him.

Inilagay lang niya ang kaniyang kamay sa kaniyang bulsa at dahan-dahang naglakad papunta saakin. Napakaseryoso ng mukha niya. "Bakit ka nakikipag-usap sa ibang lalaki?" He asked, I can sense a bit anger on his voice but I didn't mind it.

I raise my eyebrows. "Why do you want to know?" I answered his question with a question too.

He smirked but still serious. "Cause I have to." He said nonchalantly.

Napa-iling nalang ako at tumalikod sa kaniya para malaman niya na sinasayang niya lang ang oras ko. "You're wasting time. Dapat natutulog na 'ko sa mga oras na 'to eh." Pagrereklamo ko sa kaniya.

"Wasting time? Really?" Natatawa-tawa pa niyang tanong saakin. Hindi ako nakapagsalita, hindi ko alam kung ano man ang aking sasabihin sa kaniya. "D'you know what 1:43 a.m. means to me?"

"I'm not interested." I said, emphasizing those words to him.

I saw a glint of disappointment when he smiled. "I really need to talk to you, Jacq." He said, looking straight into my eyes, causing me to look away.

"Aren't we talking yet?" I asked, irritated with my left eyebrow, raising.

Huminga siya ng malalim at nagulat nalang ako nang bigla niya akong hablutin sa braso at kinakaladkad papasok ng kaniyang kotse.

Walang nag-iingay saamin kahit isa. All I hear is the noise from the engine of the car. My heart beat and our breathes.

"Who's that?" He asked, out of the blue.

I looked at him. I arched an eyebrow, not knowing if he's talking to himself or talking to me.

Napatingin siya sa'kin at nakita ko na naka-kunot ang noo niya. "Are you... Talking to me?" I asked, hesitantly.

"Damn." Narinig kong bulong niya. "Do you think I'm crazy to talk to myself?" He asked.

I smirked and roll my eyes, looking at the window.

Huminga ako ng malalim. Natahimik na naman ang buong paligid, tanging makina na lamang ang naririnig.

Huminga na naman ako ng malalim at handa na sana akong magsalita nang bigla niyang itinigil ang sasakyan.