4 weken later…….
IK was nu weer drie weken aan het werk. Een vakantie naar Marokko zat er nog even niet in……
De bezetting was laag en we zouden binnenkort de vakanties bespreken……..
Veel collega's wilden met de feestdagen weg zijn....
Misschien was het ook goed om even alles te laten bezinken….
Want het was nog lastig om alles een plekje te geven.
Ik was inmiddels al twee keer weer opgeroepen voor verhoor maar echt wijzer werd ik niet op.
Ze wisten alles al van mij en ik kreeg het gevoel dat alles vragen steeds opnieuw gesteld werden.
De aanslag werd op straat al minder besproken en iedereen leek zijn leven weer op te pakken.
De dansschool was weer geopend. Mario was inmiddels nu ook aan het werk……
Hij zei dat de dansschool het leven van Lara was en zo bleef ze dan voortleven……
Hij vertelde dat hij haar aanwezigheid ook op de dansschool voelde en ergens geloofde ik hem ook.
Ik had dit ook heel lang met mama…….
Somber waren we nog allemaal…….
De maand oktober heeft zich aangekondigd en het weer was ook een herfstweer……….
Blij hoefde je niet te zijn…….
Mijn gedachten gingen nu vaak naar mijn moeder. Het gesprek met tante Ghalida maalde ook door mijn hoofd.
Wat zei ze toen?………. Haar hoop voor Mounir…..
Dat hij Het juiste pad zou volgen en dit boek, als leidraad zou als leidraad zijn……….
Ik dacht weer aan Younes en de vragen die hij had over mijn moeder………
Ik moest naar Marokko……Misschien dat ik alles zou begrijpen………….
Ik zat met Sihame in de grote eetzaal eigenlijk naar de klok te kijken. Om 11 waren we klaar en we hadden beide eindelijk weer weekend………..
De collega's van de nachtdienst liepen naar binnen en we konden gelukkig nu vertrekken.
Overdacht besproken en binnen 10 minuten liepen we richting de deur..
Ze keek mij nu alleen vermoeiende ogen aan...
Ik wil slapen" zei ze droog...
Ik ook" zei ik nu.
We liepen nu samen naar buiten en namen snel afscheid van elkaar.
De stond iets verder geparkeerd en de druppels kondigden zich weer aan.
Ik versnelde mijn stappen naar de auto en voordat ik de portier opendeed voelde ik een hand op mijn schouder……
Mariam, niet schrikken” hoorde ik Younes zeggen.
IK verstijfde nu meteen………
Hij draaide mij om en bleef mij recht in de ogen.
Younes” zei ik geschrokken.....
Ik keek hem vol ongeloof aan……..
W…wat….wat doe je hier? Vroeg ik stotterend….
Mariam, we moeten even gaan praten” zei hij en keek om zich heen…….
Hij zag mijn starende geschrokken blik en zette zijn handen op mijn schouders...
Mijn hond viel nu letterlijk open van verbazing....
"Je hebt geen idee wat een marteling de afgelopen weken waren” zei hij nu…..
Wollah, ik hoop dat het goed met je gaat"
Ik trok mijn wenkbrauw omhoog en probeerde mezelf nu snel te herpakken.
"We moeten praten” zei hij weer……
Je moet even met mij mee” zei hij en keek weer om zich heen…….
Nee, zei ik. “Ik ga nergens met je heen, ik ga naar huis…..
Luister, je kan niet naar huis” zei hij.
Ik ben niet hier om je mee te nemen maar je kan nu niet naar huis” zei hij…..
Wat….waarom? Vroeg ik nu verward…….
Ik fronste met mijn wenkbrauwen. Ik kon hem even niet volgen……..
Ik bleef hem verward aankijken.
“Stap alsjeblief bij mij in en dan zal ik het je een en ander uitleggen” zei hij……
“Je hoeft niet bang voor mij te zijn” zei hij…
Bezorgdheid in zijn ogen was overduidelijk. Ik voelde mij nu in tweestrijd.
Mariam, ik sta niet zomaar voor je werk, waar camera's gewoon staan…………
Ik haalde nu diep adem. Hij klonk echt oprecht en de blik in zijn ogen loog niet. Er was iets aan de hand………
