Ik wilde nu niet te overhaast een beslissing nemen en besloot om naar huis te rijden. Ik moest eerst even alles laten bezinken. IK wist nu waar deze Salah was en hoe ik hem dus kon vinden. Alles op zijn tijd……. Onderweg naar huis bleef ik alles door mijn hoofd afspelen. Alle gesprekken, alle woorden.......De herinneringen probeerde ik in chronologische volgorde af te spelen..... Het wilde maar niet vallen. Wat speelde er toch? Dat die oom er iets mee te maken had, is niet ontkennen. Dat is een feit.......maar wat?
Ik dacht weer aan Youssef. Even slikte een brok weg.......Hij mocht zijn oom niet. Er speelde iets.... Die blik in zijn ogen zei meer dan alle woorden....... Ik begon nu wel te twijfelen of hij wel achter de dood van mijn vader was……….. Younes was overtuigd dat Youssef er niet achter zat…… Waarom? Wat wist hij? Wist hij dan wel wie mijn vader had gedood…………? Mijn gedachten gingen weer naar Mounir. IK kreeg nu weer een brok in mijn keel……Dat niet alleen, rechtsreeks ook een steek in mijn hart........ Fantoompijn leek het wel.........IK hoorde iemand nu toeteren en ik leek wakker te schrikken. 'Shit" zei ik en ik greep meteen naar mijn stuur...... Ik reed gewoon op de vluchtstrook…. Ya ra bi” zei ik en ik probeerde mijn focus op de weg te plaatsen. Ik hield mijn stuur nu stevig vast en voegde in...... Ya ra bi, help" zei ik en haalde een paar keer adem......... De rit verliep nu ook wat rustiger en ik was blij dat ik weer in de straat kon parkeren........ De avond werd er niet beter op. Sihame had ik wel een uur aan de telefoon en voor haar was het ook een vreemd verhaal. IK bestelde daarna wat te eten en ik besloot om voeg naar bed te gaan. De nacht heb ik gelukkig wel goed kunnen slapen. Ik was ook zo moe dat ik ook snel in slaap was gevallen. De volgende dag was ik gelukkig vroeg op. Ik had ook echt goed vast geslapen. Ik liet mij uit bed glijden en liep meteen door naar mijn badkamer. Eenmaal onder de douche gingen alle gedachten weer door mijn hoofd. Samen met mij naar de politie gaan en hij is iemand voor wie echt geld afspraak is afspraak. Ergens vond ik dat wel fijn, je kan dan op hem rekenende. Ik hoorde mijn telefoon gaan en ik wist eigenlijk dat hij dat was. Ik deed nu snel mijn schoenen aan en sloot om mij heen. Buiten stond hij al voor de auto te wachten. Hij zag mij aanlopen en hij ging rechtop staan. Hij gaf mij een knuffel en zette een grote glimlach op. Heb je wat kunnen slapen? Ik knikte nu….Kom dan gaan we snel. Dit is dan ook zo achter de rug…… Bij het politiebureau begonnen de zenuwen op te komen. Ik wist nu even niet wat ze gingen vragen en wat ik zou moeten zeggen. Ik was nu gewoon totaal niet voorbereid. Ik keek nu Emiel aan en hij glimlachte zacht.” Je hebt niets te verbergen”. "Je moet je verhaal even doen". Het is ook voor de veiligheid als het nog een keer zou gebeuren…… IK begreep nu niet wat hij daarmee bedoelde en ik slaakte een diepe zucht We liepen nu samen naar de balie en Emiel deed het woord. Vreemd genoeg moest ik toch mee naar de verhoorkamer. De deur ging open en ik voelde meteen de spanning opkomen. IK slikte en keek de agent even aan. Hij glimlachte en deed de deur verder open. "Neem plaats” zei hij en hij wees mij nu een stoel.
Ik hoorde een stem en ik keek meteen om mij heen. Ik merkte nu pas de agent die bij een metalen kast stond. Hij liep op ons af en overhandigde de agent een bruin mapje met documenten in. Hij knikte en glimlachte naar mij en liep naar buiten. De ander agent deed de deur vervolgens dichte en ging weer achter zijn bureau zitten. Een serieuze blik in zijn ogen en geen glimlach meer te bekennen. Mag ik Mariam zeggen? Vroeg hij nu. Ik knikte. Ik ben Matthijs Siebrechts" zei hij en hij gaf mij nu een hand. Ik bleef hem aankijken en ik voelde nu mijn handen klam worden. De zenuwen grepen nu toch naar mijn keel........ Hij liet mijn hand los en bleef mij aankijken.... "We hebben toch een aantal vragen over je ontvoering” zei hij. "IK was niet ontvoerd. "Ik was met mijn broer mee” zei ik snel. "Ik was vrijwillig mee". U weet dit heel zeker? Vroeg hij en bleef mij recht in de ogen kijken. Ja, ik ben heel zeker. Ik hoorde hem nu diep zuchten. Dat hij mij niet geloofde, was duidelijk...... Waarom zit ik in een verhoorkamer? Vroeg ik met een hese stem.... Waar gaat dit over?
Ik ben van de terrorismebestrijding" zei hij en schoof een mapje naar zich toe.... "Terrorismebestrijding?" vroeg ik nu geschrokken.......... Je bent geen verdachte, een getuige" zei hij.. Bij die woorden werd ik het verleden ingetrokken.... De aanslag....Afrikapaleis in Tervuren..
"Ik heb een aantal vragen” zei hij nu met een zakelijk stem en pakte de stukken uit het mapje. Ik volgde zijn handen met mijn ogen en hield mijn ogen gericht op het mapje. Hij keek mij weer aan en het vragenuurtje barstte..........
Een foto van Karim en van Lotfi werden voor mijn neus gelegd. Ik kende beide heren maar ik wist niet wat de link was. De vragen leken herhaald te worden. Heel mijn leven in Nederland en in België werd letter besproken. Wie ik was, wat ik deed en waarom ik hier was........
Ik vertelde eerlijk wat ik wist en het voelde toch alsof de beste man mijn niet geloofde. Een foto van mijn vader werd daarna weer neergelegd. Hij vroeg naar ons contact. "Geen contact" was mijn antwoord want Ik kon niet vertellen dat ik wist dat hij dood was. Hij wilde weten wanneer ik hem voor het laatst had gezien en schoof de foto onder mijn neus. Ik moest echt diep ademhalen.
Het voelde vreemd om die foto te zien. Heel confronterend. De dag van het ongeluk ging als een flits door mijn hoofd en de tranen rolden automatisch uit mijn ogen. Ik zag geen emotie, geen medeleven in zijn ogen. Hij gaf mij niet eens de tijd en verder en bleef vragen stellen. IK wist op alle vragen wel een antwoord te geven maar niet de wenselijke antwoorden. De foto van Lotfi verscheen weer......... Ik wist niets te vertellen. Ik begreep het ook niet. Wat is de connectie? Ik slikte en sloot mijn ogen......
Ik wist echt niet wat ik moest zeggen. Het was nu ineens stil. Hij slaakte nu een diepe zucht en keek mij heel doordringend aan. We gaan het gesprek beëindigen” zei hij. We zijn blij dat je langs wilde komen om de vragen te beantwoorden. Hij stond nu op en ik stond daarna ook meteen op. Hij gaf mij een hand en liep daarna met mij naar buiten. Een andere agente liep op ons af en nam weer mee....... Buiten zag ik Emiel staan. Ik bedankte de agent en liepen nu door de draaideuren naar buiten. Ik keek Emiel weer aan en slaakte daarna een diepe zucht………… Ik wreef over mijn gezicht en keek hem weer aan........... Was het zo zwaar? Vroeg hij lachend. Nee, maar ze hadden niet veel aan mij. Het gaat niet om de zogenaamde ontvoering....... Wat wilden ze allemaal weten? Vroeg hij nu en fronste met zijn wenkbrauwen..... "Laat maar” zei ik. "Het is nu achter de rug". Kun je mij naar huis brengen alsjeblieft? Ja tuurlijk” zei hij. Wil je niet wat eerst ergens een kop koffie doen? Nee, ik wil naar huis” zei ik op een harde toon………… IK stapte daarna snel bij hem in en al snel reed hij weer richting mijn huis……….. En lotfi? Die foto bleef door mijn hoofd gaan....
Deze afbeelding leeft onze inhoudsrichtlijnen niet na. Verwijder de afbeelding of upload een andere om verder te gaan met publiceren.
