Ik heb de week daarna het nummer van Marwa nog een paar keer geprobeerd terug te bellen maar het nummer was niet meer in gebruik.
Vreemd genoeg ook het nummer van Sabrien was ook onbereikbaar……..
Naat het huis van Younes ben ik niet meer gegaan. Bang dat ik Marwa toch daar zou tegenkomen en misschien en haar verhaa misshien juist is..
Maar ook mijn trots hield mij tegen, hoe vreemd dat nu ook klinkt...
We zijn alweer drie weken verder en het gesprek bleef door mijn hoofd malen...
Mounir en mijn vader waren nog altijd nog in Marokko en ook druk bezig maar hielden mij wel op de hoogte.
Younes zat blijkbaar nog altijd vast en ik deed braaf wat Mounir mij gevraagd heeft.
Ik heb geen bezoek bij het huis van bewaring aangevraagd, al wilde ik het graag……..
Het gesprek met Marwa bleef mij gewoon behoorlijk dwars zitte en Sihame had gewoon gelijk……..
Ik moest echt nadenken wat ik wilde…….
Misschien hoefde ik niet eens na te denken……
Hij was al afstandelijk geworden……….
Ik zat alleen met vragen waar ik een antwoord op wilde want mijn vechtlust was nu wel gedoofd………….
De focus legde ik op het dansen, anders zou ik letterlijk gek worden van het piekeren……..
Het was trainen, eten en slapen….Af en toe een drankje met Sihame en meer was het ook niet.
Choreografie was helemaal rond en we waren echt bezig met de punten op de I te zetten.
Het zou voor mij ook alleen maar makkelijk zijn nu ik over een week weer aan het werk ga.
Fine had officieel mijn plek ingenomen en ik zag haar ook echt als een concurrent.
Ze was ook echt goed voor een beginneling. Beide stonden ingeschreven voor de EK kampioenschap.
Ik danste nu nog met Robert en Emiel. Voor Robert is het de laatste jaar en Emiel wil ook door naar de Wereldspelen.
Dat is over twee jaar en dat was mijn wens eigenlijk ook……..
Vandaag had ik met Sihame afgesproken. We hadden in de stad afgesproken om samen wat te eten…..we hadden behoefte om even eruit te gaan...Zij heeft ook alleen maar gewerkt.
We hadden vandaag een geen training en ik had echt een rustdag nodig…..
Echt optutten had ik geen zin maar ik wilde wel netjes de deur uitgaan.
Ik koos daarom voor een jeans en een zwart koltuitje met een lang oversized vest die ik als ja droeg.
Mijn haren in strak in een staart en mijn make-up was heel minimalistisch.
We wilden het niet te laat maken en besloten om daarom rond 7 af te spreken.
Het was in Antwerpen en dus gelukkig ook niet zo ver weg……..
Donderdag was toch van de drukke dagen en ik kwam toch weer iets later aan dan gepland.
Ik zat nog geen 10 minuten in de auto en ik hoorde mijn bel gaan.
Ik keek en ik zag dat Mario belde.
Hallo daar" hoorde ik hem vrolijk zeggen.
We zijn vrij vandaag, rustdag" zei ik nu lachend. Ik weet het, maar ik wilde je toch iets vertellen.
Nou vertel, zei ik. Ik en Adham hebben de danswinkel La Gardarobe overgenomen.
Echt waar? Vroeg ik verbijsterd. Diana gaat zich ook bezighouden met het atelier. Ik weet dat jij en Diana niet altijd de beste maatjes zijn geweest. Ik bel je daarom.
Luister Mariam, we willen voor de wedstrijden wel allemaal dezelfde outfits. Zowel de heren als de dames." In ieder geval wel dezelfde kleuren, matching outfits.
Helemaal goed" zei ik. Wel iets stijlvols" zei ik lachend....
" Uiteraard, Adham komt morgen bij jou ook een 3 pakjes geven. Je bent een maat s toch? Ja, zei ik.
Het zijn de ontwerpen van Lara" zei hij..........
Ik slikte nu....
Ik hoorde het verdriet in zijn stem en ik was nu ook even stil.
Mijn gedachten gingen weer naar de aanslag...Die aanslag had haar het leven gekost........
Ik slaakte weer even dieoe zucht...
