Ik hoorde nu allemaal appjes binnekomen. Ik zuchtte. Ik pakte mijn telefoon nu maar ik opende de appjes aan.
Ik moet hem vroeg of laat weer aanhoren. Ik reed net mijn straat in en ik hoorde mijn telefoon weer gaan. Ik zag dat Younes weer belde en nu nam ik op.
Salaam” zei ik. Waarom neem je niet op als ik bel” zei hij op een harde toon. Luister, ik was aan het rijden. Als je zo gaat beginnen dan kunnen we beter ophangen” zei ik sissend Sorry hoorde ik hem zeggen. “Ik maakte mij gewoon even zorgen. Je hebt heel wat informatie moeten incasseren”. “Het geeft niet, zei ik nu. Kan ik nog even langskomen, kunnen even praten? Vroeg hij nu. Younes, ik ben moe. Ik kom net van werk.” Een ander keer graag” zei ik. Zo, je klinkt echt chagrijnig” zei hij……… Nee, ik ben nu gewoon moe… Ik moet morgen ook vroeg op. Ik heb vroege dienst……… “Ik hoor het, en ik begrijp het” zei hij. Ik accepteer nu je “Nee” zei hij op een lieve toon….. “Ik zal je vanavond niet meer lastigvallen” “Slaaplekker” zei hij. Jij ook, zei ik en we hingen daarna op…..
Een schuldgevoel bekroop mij en ik wist niet eens waarom. Ik twijfelde om hem te bellen maar ik besloot het niet te doen……
Thuis heb ik niet veel meer gedaan. Ik ben onder de douche gesprongen en daarna kroop ik in bed….. Ik was nu ook moe. Niet alleen van het werken, maar echt van alles……… Ik legde mijn telefoon weg en sloot mijn ogen en binnen een paar tellen sliep ik al………. De volgende dag was ik vroeg op. De nacht heb ik wonder boven wonder als een blok geslapen. Ik was nog steeds moe, en ik weet niet eens of het van het werk was of al die gesprekken die ik gevoerd heb.
Ik had vandaag ook dienst van 7 tot 3 uur. Rond half 7 reed ik alweer richting werk en ik zag een appje verschijnen. Dit was weer het nummer van Younes. “Zo die is ook vroeg op, dat was het eerste wat in mij opkwam”….
Ik las nu het berichtje.” “Elke ochtend begint een nieuwe pagina in ons verhaal. Maak er vandaag een mooi van met een vrolijk glimlach op die prachtige lippen ”Younes. Ik wist niet wat ik had, maar ik moest nu toch wel even lachen. Hij gaat mij niet met rust laten…..Dit is Younes, dit is Younes die ik ken…. Ik keek naar de tijd, legde mijn telefoon weg en trapte op het gaspedaal….. Ik was laat en ik wilde ook niet reageren………
Hij heeft wonderbaarlijk overdag niet gebeld maar mij ieder keer wel met een bericht bestookt….. Maak van je koffie een drankje van vrolijkheid, serveer het met een glimlach.
“MAAK VAN JE KOFFIE EEN DRANKJE VAN VROLIJKHEID, SERVEER HET MET EEN GLIMLACH”.
“DE MAKKELIJKTE ACTIE IN DE PAUZE? NAAR JEZELF GLIMLACHEN IN DE SPIEGEL, VERPLAATST BERGEN WERK, ZEG IK JE”
“DE MIDDAG IS GOED ALS DE STEMMING WORDT GESPONSORD DOOR KOFFIE EN EEN ZELFVERZEKERDE GLIMLACH”
Ieder keer als ik zijn app als, dan schoot ik in de lach. En zo bleef hij doorgaan…… Ik reageerde niet maar hij kreeg het wel voor elkaar om steeds een glimlach op mijn gezicht te toveren. Hij kreeg het te snel voor elkaar om mijn gevoelens weer in de war te gooien. Zijn tactiek werkte en dat wist hij denk ik ook…….Hij belde niet……. Dit was zo fout, maar ergens genoot ik er ook van…….
Na iedere lach kon ik mezelf wel slaan. Ik keek ook ieder keer stiekem op mijn telefoon……. Hoezo doe ik dit? Ik wist dat ik het fout was, ik wist dat ik de deur weer voor hem opende. Hoe hard ik aan het vechten was, die deur sloot niet…
Ik parkeerde de auto en ik zag een auto op de parkeerplaats staan. Deze auto heb ik niet eerder hier gezien. Ik dacht nu meteen aan Younes. Wie anders? Ik parkeerde naast de auto en stapte daarna uit. Ik zag nu eigenlijk niemand in de straat. Ik weer naar de auto en fronste met mijn wenkbrauwen. Als hij hier is,…….. Ik zuchtte……..Mariam, je moet je nu echt vermannen….Wees niet makkelijk, denk met je verstand” zei ik hardop………. Ik keek weer om mij heen, niemand te zien en ik versnelde mijn stappen…….
Snel liep ik nu naar boven. Ik hoorde nu een stem praten. Younes, zeker aan de telefoon. Ik wist het gewoon. Bij de laatste tree bleef ik staan. Hij zag mij nu en kapte snel zijn gesprek af. Een grote glimlach verscheen op zijn gezicht. Wa…wat doe je hier? Vroeg ik nu. Ik kom gewoon even Hoi zeggen. Ik weet dat je nu niet op een gesprek staat te wachten. Je komt thuis in je prachtige uniform. Wat doe je dan hier…… Hij liep nu op mij af en ik zette weer een stap naar beneden. Je hoeft niet bang van mij te zijn. Ben ik ook niet” zei ik en slaakte een diepe zucht….. Hij maakte nu de ruimte vrij door zelf even naar de zijkant te gaan. Ik liep nu verder en stond bij mijn voordeur even stil. Ik keek hem nu aan. Ik kom net van werk. Ik wil eigenlijk gaan douchen en even bijkomen als het mag. Ik begrijp het dus, ik mag niet binnenkomen” zei hij en glimlachte weer breed. Het is niet voor mij niet haram” zei hij weer…. Ik zuchtte nu…. Sorry, zei hij. “Luister we doen gewoon als we niet getrouwd zijn”. “Gewoon dat we elkaar voor het eerst ontmoeten”. Geef het een kans, geef mij nu gewoon een kans” zei hij op een zachte toon. Ik slikte…… Ik keek hem weer aan en het was of hij nu mijn twijfel aanvoelde. Als het om Marwa gaat, dan kan ik je dit nogmaals zeggen. “Ik heb echt niets met Marwa, wollah het was al klaar voordat jij überhaupt in beeld was”. “Dat weet je en dat heb ik je verteld”. “Marwa weet ook dat wij gewoon getrouwd zijn” zei hij….. Waarom zeg je steeds getrouwd” zei ik. Je weet wat….. “Wat Voor huwelijk het was” zei hij mij onderbrekend. Hij zuchtte nu……. Oké, we vergeten gewoon even alles. Gewoon even jij en ik. Laat ons gewoon even bij het gevoel stilstaan. Ik weet wat ik voel en die ogen van je liegen ook niet” zei hij. Ik wendde nu mijn blik en sloot daarna mijn ogen. Zonder mij aan te kijken wist ik dat hij op een antwoord wachtte.
“Ik wil een nieuwe weg met je inslaan”. “Ik zal ook niet zeggen dat het altijd beter zal zijn”. Dat ik zal veranderen of dat het perfect zal gaan, maar ik ga mijn best doen”. Ik keek hem nu aan en de stilte viel…. Ik wist gewoon niet wat ik moest zeggen. Hij is mij ieder keer te snel. Hij overvalt mij altijd……. Hij bleef mij aankijken. Die blik die letterlijk mijn hart doorboorde……… Alles om mij heen leek in de verte. Ik zag hem alleen, hoorde hem alleen……
“Ik geef niet, nooit op. Niet als het om jou, om ons gaat”. Jij gaat het heel hard spelen, en dat weet ik ook... Ik ben voorbereid" zei hij... Hij klonk heel zelfverzekerd.....
Ik Hij hief nu mijn kin omhoog en ik keek naar zijn kalme gezicht. Zijn blik leek overspoeld te zijn met liefde, een warme gloed, een flikkering lag diep in zijn ogen. Ik hoorde zijn hart letterlijk in mijn keel bonken.
Voordat ik nog iets kon zeggen, voelde ik zijn lippen op de mijne…….. Mijn vredige, rustige bubbel had hij weer ingeprikt……. Dit keer geen vluchtige kus, dit keer nam hij de tijd en ik was verloren…………..
Deze afbeelding leeft onze inhoudsrichtlijnen niet na. Verwijder de afbeelding of upload een andere om verder te gaan met publiceren.
