Ik keek haar nu even na en draaide mij daarna om. “Dat is Diana” hoorde ik Emiel zeggen. Maak je geen zorgen, zo'n grote concurrent is ze nu ook niet. Zij gaat bovendien voor een jaar naar Brussel. "Die ga je een tijdje niet zien” zei hij weer.
IK draaide mij om en onze ogen kruisten elkaar. Ze bleef mij aankijken. Het was net of ik haar gedachten kon lezen en zij mijn gedachten. Misschien dachten we precies hetzelfde. We willen elkaars concurrent niet zijn. Ze had ook een Marokkaanse vriend. Misschien is ze daarom meer een concurrent dan een ander.
Ze deed nu bloeiende dansbeweging en keek mij weer aan. Wat wilde ze daarmee zeggen?
Ik zuchtte en keek Emiel weer aan.
Meid, je hebt straks niet eens tijd om met andere bezig te zijn” zei hij. We moeten de voor de Belgische competities en deze zijn al over 7 maanden. "Veel tijd hebben we niet” zei hij. Ga nu lekker naar huis, geniet nog van een vrije avond. Ik maak vanavond een planning met Mario.
Ik begreep dat jij onregelmatige diensten draait” zei hij. Ja, dat klopt” zei ik. Dat wordt dan nog lastiger om een planning te maken. “Stuur mij je rooster en we plannen dan steeds 6 weken vooruit” zei hij. Oké, zei ik. Ik stuur je straks de planning. Hij keek mij nu heel vriendelijk aan.
“Kom, ga” zei hij. Ik glimlachte nu. Geef mij een knuffel” zei hij droog. We worden partners. Hij gaf mij een knuffel al voordat ik erg in had. Ik voelde zijn armen mij bijna verpletteren. Je bent wel sterk” zei ik lachend en duwde hem van mij af. “Dansen is ook spierballen kweken” zei hij…….
Ik nam afscheid, pakte mijn spullen en liep daarna naar buiten.
Buiten keek ik even om mij heen. Ik zag nu een auto staan met een Nederlands kenteken staan…… Een zwarte Mercedes. Een A klasse om precies te zijn. Ik bleef er even naar kijken. Waarom weet ik niet precies…Het voelde weer vreemd.
Mijn auto stond nu iets verder geparkeerd.
Ik zat net in de auto en ik hoorde mijn telefoon overgaan. Ik keek naar het scherm en ik zag dat Lisa belde. Ik nam nu ook meteen op.
Dag Meisje” hoorde ik haar zeggen. Hallo, hoe is het? Vroeg ik nu. “Het gaat goed” zei ze. Ik bel niet zomaar zei ze nu. Bij die woorden leken mijn overeind te staan. Annelies, de moeder van Amy geeft mij vandaag gebeld. Mijn harte bonkte nog sneller in mijn keel.
Ik was stil en durfde nog niets te vergen. Annelies is twee keer gevolgd” zei ze. De jongen achter het stuur was duidelijk van buitenlands afkomst” zei ze nu. Ze heeft nog Amy gevraag om vragen te stellen. Amy is ook een paar keer gevolgd” zei ze nu.
Je broer en je vader zitten nog vast” zei ze. Oké, zie ik nu met een zucht. Vreemd genoeg voelde dit als een opluchting.
Ik bel je om te zeggen dat je goed moet opletten. Als je iets verdachts ziet, dan neem je contact. Oké, zal ik zeker doen” zei ik.
“Kom een keer op de koffie” zei ze u. Dat ga ik ook zeker doen. Bedankt voor alles” zei ik. “Graag gedaan en pas goed op jezelf” zei ze en hing daarna op.
Ik zuchtte en staarde even naar mijn telefoon. Mijn gedachten schoten weer terug in de tijd. Ik dacht weer aan Mounir en mijn vader. Ik dacht aan Souhaila, mijn halfzussen en zelf even aan Karim. Ik zuchtte weer. Wie zou Annelies en Amy volgen.
Zou het dezelfde jongen zijn die mij mee wilde nemen? Nee, het zou niet kunnen. Iemand die blijkbaar wist dat ik met Amy om ging. Zou het toch misschien een opbracht zijn van Amy. Mijn blik ging weer naar die Mercedes…. Toch bizar.
Ik dacht aan de woorden van Brahim en schudde met mijn hoofd. Nee, ik geloof niet dat Mounir of mijn vader mij nu zouden volgen. Misschien dat ze alleen willen weten waar ik ben……..
Ik keek nu naar mijn tas en ik keek weer naar de dansschool. Ik kan niet stoppen met leven. Ik kan niet eeuwig schuil zitten. Wat zouden ze mij kunnen maken?
Er is politie, er is rechtvaardigheid. Ik heb niets om bang voor te zijn. Ik heb niets gedaan.
Ik slaakte weer een diepe zucht. Ik keek nu om mij heen en startte daarna de auto. Het was nu doodstil. Niets verdacht. Ik moet ook geen dingen zien die er niet zijn……….
Ik probeerde nu mijn gedachten te verzetten en zette de focus op het dansen. Ik moet straks mijn planning doorgeven en gewoon doorgaan met mijn leven…….
Ik dacht even aan mama en de tranen stonden in mijn ogen. Ik hoop dat je trots op mij bent” zei ik met een brok in mijn keel. Ik sloot nu even mijn ogen. Wat had ik haar graag bij mij gehad nu………
Ik keek nu in de binnenspiegel en glimlachte. Geen zorgen Mariam, het komt allemaal goed… En jij, ja jij gaat de top halen” zei ik en bleef mezelf heel streng aankijken. Niemand en niets meer staat je in de weg” zei ik hardop en plaatste nu mijn voet op het gaspedaal……… Daar gaan we.....
Deze afbeelding leeft onze inhoudsrichtlijnen niet na. Verwijder de afbeelding of upload een andere om verder te gaan met publiceren.
