De weken leken te vliegen...
Het was nu hartje zomen en we leefden inmiddels in de maand augustus.
De scholen zouden over een week weer starten en iedereen om mij heen leek om mij heen vrolijk door het leven te gaan.
Ik had nog af en toe steun aan Souhaila maar zij ging zelf door een hel. Malik was nog altijd niet boven water en ze begon er onder door te gaan. De onwetendheid was moordend...
Mijn moeder was overleden en ik kon volgens rouwen. Iknoest proberen alles een plekje te geven...
Voor haar en haar moeder was het een ander verhaal...
Ze konden het niet afsluiten en het was mentaal heel zwaar.
De verhalen bleven rond gaan...
Veel mensen hadden ook afstand van hen genomen...
Malik werd als jihaadstrijder bestempeld en zou nooit meer terugkeren..
Sommige beweerden zelf dat hij al gesneuveld was ..
De waarheid was ver te zoeken en niets was zeker...
Wat zeker was, is dar ze in de gaten werden gehouden en Mounir had liever dat ik afstand hield....
Mijn sociaal leven was gekelderd en je zou mij nu als kluizenaar kunnen bestempelen...
Mijn vervolgopleiding SPH (sociaalpedagogisch hulpverlener) had ik even op on hold gezet. Ik wilde altijd al na de MBO naar de kunstacademie aan. Mama had daar niet echt een standpunt in maar voor papa was het “no go”.
Ik wilde graag iets in de beeldende kust, vormgeving en dan in combinatie met dans. Dat was mijn droom en nu kon ik waarmaken…..
IK voelde mij alleen nu leeg. Ik wilde even niets meer.
Alleen zat ik nu weer met Mounir. Sinds mama is overleden en papa nog vastzat leek hij beide rollen te willen overnemen. Hij bemoeide zich met alles en ik kon bijna niet eens meer alleen op straat lopen.
Mounir zal de kunstacademie net als papa ook niet accepteren. Mama die het altijd voor mij opnam is er niet meer en ik heb nu ook gewoon geen zin meer. Nergens zin meer……..
Ik zat ook het liefst nu gewoon dagelijks binnen.
Mounir belde dagelijks en kwam zeker een 2 of 3 keer in de week langs. Hij had het druk met zijn en echt samen een keer eten zat er niet in. Hij betaalde de vaste lasten stortte ieder week zakgeld en boodschappengeld naar mijn rekening…….
Papa zie ik niet en spreek ik ook niet. Mounir gaat ieder week op bezoek en houdt goed contact met de advocaat. Ik wilde er niets van weten en gelukkig praat hij er met mij niet over.
Al zag ik Mounir weinig, ik wist dat ik hem alleen nog had……..
Ik wilde hem ook niet al boos maken en bleef veel thuis……..
De enige persoon die vaak langskwam, was Amy. Ze probeerde mij uit de sleur te halen.
Ze zat som tot laat in de avond bij mij en alle films op Netflix hebben we inmiddels gezien…..
Zij koos voor een deeltijdopleiding en ging drie dagen bij een belastingkantoor werken.
Daar zat ik weer op de bank. Ik had de tv aan en probeerde weer een nieuwe serie uit.
De gordijnen hield ik dicht en de Redbull stond op tafel.
Ik hoorde de bel gaan van de voordeur en voordat ik aanstalten deed om op te staan hoorde ik deur van het slot gaan.
Ik zuchtte…Het is Mounir. Ik hoorde hem kuchen en herkende het loopje.
Ik stond nu op en liep richting de hal. Ik hoorde nu ineens andere stemmen. Vrouwelijke stemmen.
Een stem kwam mij best bekend voor maar ik kon deze ook niet echt plaatsen.
Ik deed de deur in de hal open en ik stond even oog in oog met Mounir.
Ik zag nu twee personen de schoenen uitdoen.
Tante Jamila en onze zussen wilden je graag zien” zei hij en keek mij meteen in de ogen aan. Een blik die geen drama of tegenspraak duldde.
Ik slikte en keek hem alleen aan. Ik was verrast, overrompeld en wist even niet wat ik moest zeggen. Ik stond daar maar ongemakkelijk bij en bleef hem aankijken.
