Ik keek haar eerst verward aan maar al snel viel het kwartje.
Ze had ook helemaal gelijk……
Weet jij waar ze zitten? Vroeg ik nu.
We hebben mevrouw Google” zei ze lachend…..
“Mevrouw Google” zei ik nu.
Ja, ik denk echt dat Google door een vrouw is bedacht. Wat je ook typt, je wordt verbeterd.
Ik hoorde het haar zeggen en ik schoot in de lach…..
Je hebt een mooie lach” zei ze…….
“Ik besefte nu dat ik lang niet gelachen heb”.
Bedankt” zei ik en ik haalde nu diep adem in…
Ze was gelukkig van het aanpakken en ze pakte meteen haar telefoon.
Alle informatie las ze haast voor. Ze maakte ook een afspraak en we konden over 2 dagen komen.
Twee dagen leken ver weg want ik wilde weg uit deze stad. Ik wilde geen risico lopen dat ik Younes nog zou tegenkomen. Misschien is hij mij nu toch gaan zoeken.
Ik kon nu even nergens heen maar zijn wijze lessen van vroeger kwamen nu wel van te pas.
Ik bleef binnen en ik ging nergens alleen en al helemaal niet zonder auto…….
IK baalde dat ik mijn pinpas niet had maar daar was blijkbaar ook een oplossing voor.
Als ik een noodpaspoort zou krijgen van de ambassade dan kon ik de bank bellen voor Emgency Cash.
Ik zou dan een aantal vragen moeten beantwoorden en ik zou dan geld kunnen opnemen bij een Western Union punt.
Ik kon gelukkig daarom geld van Doha lenen. Met een lening voelde ik mij niet zo schuldig……….
Ik kon nu ook tijdelijk bij die grootouders blijven en ik was ze eeuwig dankbaar………
De twee dagen daarna leefde ik een rol coaster. Vandaag konden we naar Rabat reizen. Het was zeker 3,5 uur rijden en Doha wilde mij dolgraag brengen……..
We zijn ook om 6 uur in de ochtend vertrokken om gewoon daar op tijd te zijn………
Een lange zit, maar omdat ze zo gezellig was leek de tijd toch snel te gaan……..
Het was rond 10 uur toen we bij de Ambassade arriveerden……
Ik keek haar aan en haalde mijn schouders op……
Jij blijft buiten en ik ga mijn verhaal doen” zei ik. Weet je het zeker? Vroeg ze.
Ja ik wil niet dat je in de problemen komt. Als ik over een uur niet buiten staan, dan moet je gaan” zei ik
Nou ik wacht wel 1,5 uur, je weet hoe dat gaat in Marokko…
Ja maar dit zijn Nederlanders……..Wat zeggen ze ook altijd?, verblijf 40 dagen bij een volk en je wordt één van hen…..
Ik hoorde het haar zeggen en schoot in de lach…….
Ga, zei en gaf mij een knipoog. Ik wacht op de parkeerplaats tegenover….
Bedankt voor alles” zei ik. Doe niet zo gek” zei ze. Ik heb niets gedaan. “Nou je bent hier met mij”.
Wollah, echt Bedankt voor alles” zei ik weer. Ik gaf haar een knuffel en stapte daarna uit…………
Bij de ambassade deed ik mijn verhaal.
IK heb ze niets verteld over de activiteiten van Younes en Youssef.
IK wilde mij niets op de hals brengen, straks werd ik ook nog vastgehouden.
Bij het vermoeden van deelname aan terroristische activiteiten zou ik al hangen……
Ik vertelde dat ik bij mijn ouderlijk huis was. Ik wilde gewoon een tijdje tot rust komen. Ik vertelde dat ik getrouwd was maar dat ik geen contact had met mijn man.
Ik wilde ook een echtscheiding aanvragen, maar omdat ik geen paspoort en Marokkaanse identiteitskaart had, was het moeilijk.
Ik was bang dat een huwelijk ergens wel geregistreerd stond……..
Ze stelden wel de vraag waarom ik wilde scheiden. Ik vertelde ze gewoon dat mijn danscarrière in de wegstond.
Gelukkig kon ik nog inloggen op de website van de dansschool. Ik liet ze foto's zien van mijn shows en gelukkig leken ze dit verhaal te begrijpen.
Ik kon nu een nooddocument aanvragen.
Ik kreeg een aantal formulieren en deze moest deze ik invullen.
Aangifte bij de plaatselijke politie van vermissing en pasfoto's maken was ook een must…….
