Nog geen 2 minuten later stond Naima bij mij op de kamer. Ik moest de telefoon van meneer halen” zei ze heel voorzichtig. Ik zuchtte en overhandigde haar het toestel.
Ze liep weg en ik liep nu naar het raam……..
Ik had eigenlijk niet met Sihame moeten praten. Ik dacht ook aan het gesprek met Mounir. Waarom zei ik dat ook? Ik voelde mij nu nog slechter dan voorheen.
Ergens voelde ik mij ook weer niet schuldig. Ik beseft nu pas dat ik mijn in België mistte. Ik mistte mijn leven enorm…….. Ik wist niet hoe lang dit ging deuren en hoe lang ik dit nog zou trekken. Als Sihame mij niet kan helpen en ik kom geen stap verder dan moet ik gewoon op Mounir wachten en Allah mag weten hoe lang dat gaat deuren…..
Ik stond nu bij het raam en ik had nu uitzicht op de tuin. Het was weer stil akelig stil. Ik slaakte een zucht en ik wilde mij omdraaien. Mounir gaat dus trouwen” zei ik hardop…… Hij heeft dus geen haast om mij hier weg te halen. De woorden van tante Ghalida gingen door mijn hoofd. IK moest met haar gaan praten. Ik moet ervoor zorgen dat ik daar weer naartoe kan. Misschien dat ik dan Sihame kan bellen…….
Ik hoorde nu voetstappen. Ik hoorde gelach en Ik keek weer naar buiten. Ik zag een jongeman aanlopen. Hij was telefonisch in gesprek…….. Hij stond even stil en wierp daarna een vlugge blik over zijn schouder. Hij wilde weer lopen en hij draaide zich weer om. Nu stond ik oog in oog met deze man. Hij glimlachte breed……….
“Salaam ik ben Mohcine” hoorde ik hem zeggen…….. Hij bleef mij even heel intens aankijken. Hij slikte een brok weg en zijn bleek was vreemd…… Heb ik jou niet eerder gezien? Vroeg ik nu.
Ja, ik denk het wel. “Je bent het zusje van Mounir” zei hij……. Ik knikte nu. Hij bleef mij even aankijken. Waar hebben we elkaar gezien? Vroeg ik nu. Hij haalde zijn schouders op.
"Ik kan het mij niet herinneren maar misschien bij je broer thuis of zo” zei hij en liep daarna weg…
Ik bleef hem nog nakijken. Dat gezicht kwam mij zo bekend voor alleen de naam zei mij niets… IK wist honderd procent dat ik hem eerder had gezien………. Ik schudde mijn hoofd en liep nu richting mijn bed.
Ik moet even uitzoeken waar ik hen vandaan ken.
Ik pakte een boek uit de kast met het idee om in de tuin te gaan zitten. Zehma lezen. Ik hoopte alleen dat ik zo meer kon afluisteren en achterhalen wie deze gast is en wat hij komt doen……… Ik liep nu richting de grote leefruimte en ik zag hem nu ook op de bank zitten. Weet Younes dat je hier wacht? Vroeg ik nu.
Nee, ik ben hier ook voor Youssef” zei hij. Voor Youssef” vroeg ik verbaasd…….. Ja ik ben te vroeg, hij is hier over een kwartier pas” zei hij…….
Ik wilde weglopen en hij riep mijn naam. IK draaide mij meteen om. Luister Mariam, je broer geeft veel om jou. “Je bent zijn volle zusje”… “Daarom ontvoert hij mij en brengt mij hier” zei ik sarcastisch…….. Hij kijkt nu om zich heen. “Je hebt het niet slecht hier"….. "Behalve dat je man gehandicapt is, zegt hij…
“Het is mijn man niet en dat is wat je hoort te zeggen” zei ik op een boze toon. “Je bent toch met de gast getrouwd? Ik zuchtte……..
Luister, ik weet niet wat ik je moet zeggen maar je broer weet wat hij doet. “Je bent veilig hier, al klinkt het raar” zei hij…….
“Ik wist niet eens dat ik gevaar liep” zei ik droog.” Je kent deze familie dan niet” zei hij. Ze gaan over lijken en niet zomaar lijken. “Over hun eigen lijken”……
Ik keek hem weer aan en fronste met mijn wenkbrauwen. “Vergeet wat ik gezegd heb”. “Ik ben een pessimist”. “Heel slecht van mij “zei hij en begon te lachen……..
Ik kon hem even niet volgen en leuk vond ik het ook niet.
Mariam, zoals ze in de Arabische gezegde (el hem, laat je lachen). Te veel problemen laten je uiteindelijk lachen. Alles is maar relatief en we zijn niet gemaakt om hier te blijven. En ik denk dat deze wereld nu is gedoemd………. We gaan allemaal naar de hel……….. "IK sta denk ik voor in de lijn"……… “Heel optimistisch” zei ik en trok mijn wenkbrauw………..
“Daarom” zei hij, het kan dan maar alleen maar meevallen. “En tot de dag des oordeels geniet ik van de luxe op aarde”……… Ik bleef hem maar aankijken.
Deze gast spoorde gewoon niet………
Mariam, ik ben nog een tijdje in Marokko. Je broer weet dat ik ook hier ben. Hij heeft mij ook gevraagd om een oogje in het zeil te houden. Als je iets nodig hebt, dan zeg je het maar” zei hij en keek mij weer aan…..
Vertrouw Younes niet, en zeg hem niet wat zijn neef jou probeerde aan te doen…….. Ik keek hem nu verward aan. Waar had hij het over? “Niemand is te vertrouwen in deze wereld”…. “Wees blij dat het daarbij is gebleven” zei hij……… Ik kon hem gewoon niet volgen…..
Waar heb je het over? Vroeg ik nu……. Wat speelt er, over wie heb je het nu over? Hij keek mij nu geschrokken aan……..
Sorry, ik had iemand anders voor mijn ogen. Het spijt mij, vergeet wat ik gezegd heb….. IK hoorde nu Naima roepen en ik keek hem weer aan…….
“Je wordt geroepen” zei hij…… Ja, ik moet gaan” zei ik……
Ik liep nu richting de keuken zoekend naar Naima en stond even stil. Ik dacht weer even aan het gesprek met Mohcine…. Ik dacht weer aan Younes. Waarom moest ik hem niet vertrouwen? Zijn neef, wie bedoelde hij Karim? Vreemd genoeg werd ik in de tijd teruggenomen…. Mohcine, waar ken ik je van?
Zijn gezicht, die blik……..Deze gast kende ik hem. IK heb hem eerder gezien……. IK probeerde mij hem weer te herinneren….
Ik liep nu richting de keuken en de puzzelstukje leek in het lege stukje te vallen……….. Hij is het, Souhail……….Die naam. De dag dat Karim…… Ik leek nu te verstijven………
Waarom noemt hij zich Mohcine?……
Is Mohcine zijn echte naam? Waarom loog Salah dan?
Ik moet tante Ghalida vragen naar deze oom Moussa……. Waar woont hij in Nederland en wat is zijn relatie precies met de Kabbouti en met onze familie…… En IK moet snel in contact komen met Sihame en zij moet vragen gaan stellen over Mohcine alias Souhail. “ En niet bij Brahim, maar bij Hamid”……..
Deze afbeelding leeft onze inhoudsrichtlijnen niet na. Verwijder de afbeelding of upload een andere om verder te gaan met publiceren.
