Voorzichtig liet hij los en ik draaide mij om......
"Ik ben niet op mijn achterhoofd gevallen, ik had je iets slimmer ingeschat” zei hij nu…..
Ik hoorde hem weer diep ademhalen. Zijn blik was hard maar ik zag vreemd genoeg ook bezorgde blik in zijn ogen……..
Voor het eerst in mijn leven kon ik mijn broer niet peilen. Er waren geen woorden die die zijn blik nu kon beschrijven.
Hij zag er uit dat hij geen rust kende..........
Hij wendde nu zijn blik en slaakte een diep zucht....
Ga je spullen pakken" zei hij nu....
We moeten echt gaan, dit duurt te lang" zei hij.....
Waarom kan jij mij niet met rust laten?……
Vergeet mij gewoon, zie mij als overleden” zei ik……
Alsjeblieft, ik smeek het je, ik zal jullie nooit opzoeken” zei ik nu smekend….
We hoorden nu Rachid lopen en Mounir keek mij aan……..
Hij zuchtte, dacht je dat het niet eerder een optie is geweest.
"Je blijft mijn zusje” zei hij……
We gaan nu niet in discussie want we moeten nu echt zo gaan………
"We praten later alles bij". Je moet nu met mij mee” zei hij…….
Hij duwde mij nu weer richting mijn slaapkamer.
“Pak maar in” zei hij. Ik blijf het niet herhalen"... Als je niet wilt, dan blijf je er zo een paar dagen bijlopen" siste hij.........
Ik zuchtte nu en begon alvast wat spullen uit mijn kast te plukken.....
Hij bleef op 5 meter afstand staan maar hij hield mij nu nauw in de gaten.
In de tas gooide ik alles wat ik nodig had………
Rachid liep nu richting het raam en keek nu naar buiten. Mounir maat, we moeten nu echt gaan……
Pak haar tas” zei hij en keek mij weer aan…….
Ik kan dit toch niet zomaar achterlaten” zei ik.
Mijn werk” zei ik…….
Dat ga je onderweg opzeggen” zei hij……….
Nee, zei ik………
Wollah, mijn geduld gaat opraken….
Test mij niet” siste hij weer…..
Hij keek de jongen aan en deze liep nu met mijn tas naar buiten.
Mounir liep met mij naar buiten en sloot alles af………
Buiten was de avond al gevallen.
IK hoorde hem nu weer bellen........
Zijn stem klonk zacht en kalm............
Ik zag nu een zwarte Range staan. De jongen die buiten stond kwam mij iets bekend voor maar ik kon zijn gezicht even niet plaatsen..
Hij knikte alleen toen ik hem aankeek en zei verder geen woord.
Ik moest voor in stappen met Mounir en de twee jongens stapten achterin………
Daar begon de rit…….
Ik wist niet waar ik heen ging maar zeker niet naar Nederland………
Al snel zag ik de grens van Frankrijk……
Waar gaan we naartoe? Vroeg ik. "We gaan naar Marokko” zei hij……
Wat” zei ik geschrokken……Marokko?
"Maak je niet druk, je komt terug” zei hij……….
"Het wordt een lange rit, dus je kan beter gaan slapen" zei hij.......
IK heb geen slaap" zei ik op een sarcastische toon.....
Wat moet ik in Marokko" zei ik boos..........
We praten straks onder vier ogen" zei hij.............
Hij keek een in de binnenspiegel en weer naar mij..........
Zijn blik was overduidelijk........Ik mag geen vragen stellen.......
Hij zette de radio aan en ik staarde alleen maar voor mij uit………….
Straks in Marokko ga je tante Ghalida ook zien……….
"Ze is ziek en ze wil jou graag spreken” zei hij………..
Ik keek hem nu en fronste mijn wenkbrauwen…….. Tante Ghalida" zei ik......
IK kon het haast niet geloven........
