De blik in de ogen van Younes stond nog altijd op mijn netvlies bevroren....
We waren inmiddels twee weken verder en ik heb niets anders gedaan dan piekeren..
Ieder keer zag ik hem weer voor mij.....
Mentaal was ik gewoon gebroken……
Ik leefde ook als een kluizenaar…………..
De laatste keer dat ik echt onder de mensen was, was de avond in Parijs……..
Ik ben midden in de nacht naar huis gereden en ik kwam mijn huis uit alleen voor boodschappen en om te werken…….
Sihame was nog druk bezig met haar echtscheiding en ze is ook nog op en neer naar Marokko gegaan.
Voor mij ging het anders. Younes zou het regelen, hij zou ook het verzoek indienen………..
De dansschool heb ik ook niet meer bezocht………..
Het voelde als een grote drempel…………
Ik hield nu ook bewust afstand van iedereen.
Ik reageerde heel weinig op telefoontjes en ik was veel aan het wandelen.
mijn hersenen leken te ontploffen maar de wandelingen deden mij goed. Ik vond de rust……
Ik had het gevoel dat ik eindelijk alles aan het verwerken was……..
Ik liep vaak langs een jongerencentrum dat om de hoek is geopend en ik zag de jonge meiden vaak in een groepje staan……..
Dit was zo herkenbaar en Souhaila zag ik voor mij staan……….
Ik miste haar nu ook, maar ik durfde haar niet op te zoeken…………
Ook gescheiden van Mohcine……
Souhaila ik en Sihame....allemaal in hetzelfde schuitje ..
Ik heb Souhaila nu al zo lang niet meer gezien. De tijd vliegt en het besef is er nu echt dat het leven maar tijdelijk is……..
Vandaag was ik voor de laat opgestaan. De eerste nacht dat ik echt heb doorgeslapen.
Ik was dit weekend ook vrij en had echt het weekend gevoel……
Ik voelde mij ook voor het eerst echt uitgerust....
Pap was gisteren ook teruggekomen en ik wist dat we een gesprek aan moesten gaan………
Ik liep nu met een grote mok koffie in mijn hand en liep de kamer in……
Het was een puinzooi in de kamer maar ik voelde rust………
Tante Ghalida ging door mijn hoofd en het voelde of ik haar stem nu hoorde……..
Heeft zij de plek van mama genomen? Ik keek nu in de spiegel……….
Het was voor mij overduidelijk.
Daar stond ik voor de grote spiegel in mijn pyjama en voor het eerst zag ik een meisje dat heel zelfverzekerd stond.
Het voelde alsof ik de wereld nu aankon………….
Het was tijd…..
Tijd voor een nieuwe uitdaging, tijd was voor een nieuw mijlpaal…….
Tante Ghalida ging even door mijn hoofd. Zij was de enige die ik Parijs had gemist en heel graag bij mij had wilde hebben. Ik pakte nu de koran die zij mij gaf en ik staarde ernaar………
Wat zei ze ook..." De koran zal mij leiden"...
Ze had ook gelijk....
Voor het eerst zag ik het heilige boek met andere ogen...voor het eerst zag ik de waarde in......
Ik glimlachte maar de tranen rolden over mijn wangen. De woorden van tante Ghalida gingen weer door mijn hoofd………
“Ik pakte mijn telefoon en ik belde Mounir op”. Hij nam gelukkig meteen op.
Wat ben ik blij dat je belt” zei hij……
Ja, zei ik." Ik was bang dat je depressief bent geraakt of zo". "Je was zo stil…….'
Ik heb je nodig, mar ik wilde je niet tot last zijn ....
Gaat het goed?
Ik moest gewoon even nadenken en veel verwerken” zei ik….
Ik begrijp het, hoe voel je je nu…….? Vroeg hij op.een lieve toon...
Ik voel mij goed. Ik wil naar huis” zei ik……..
Wat bedoel je? Vroeg hij verward….
Wat je net gehoord hebt"...
“Ik wil terug naar Nederland. Ik wil terug, ik wil bij papa wonen totdat ik iets daar vindt….
Weer je het zeker? Vroeg hij nu heel voorzichtig....
" ha,Tenminste als hij alleen woont"…….. "Ik wil hier niet blijven” zei ik met een zucht en ik keek om mij heen...
