IK ben op de bank gaan zitten en ik wist het even niet meer. “Wat een verhaal” meer kwam er niet uit.
Ik wist niet of ik dit allemaal moest geloven maar hij klonk nu heel oprecht.
Ik wreef nu over mijn lippen. Het was net of ik zijn lippen nog voelde. Ik voelde meteen weer een tinteling door mij gaan.
Nee, zei ik hardop. Ik ga weer niet verblind raken. Mijn ogen zijn geopend nu, en wijd open” zei ik hardop…
Toch mijn maag, ik zag die ogen weer voor mij. Die blik, die steeds dwars door mij heen ging.
Ya ra bi, waarom kan ik hem gewoon niet haten……Waarom kan ik hem niet haten……
Mijn gevoelens gingen nu alle kanten op…..
“Nee, Dit gaat niet gebeuren, niet nog een keer”. “Ik moet het loslaten. Ik had het losgelaten en ik moet hem gewoon vergeten…………..
Waarom moest hij dat weer doen?
Ik dacht weer aan al die momenten samen…….Het was niet alleen maar slecht…….
Nee, zei ik schuddend. “Niet doen Mariam, vergeet het, wees een keer sterk” Denk een keer met je verstand……
Ik zuchtte weer………..
Ik keek weer naar de klok en ik moest nu echt mijn spullen pakken. Ya ra bi, ik voelde mij nu al moe…..
Ik wilde eigenlijk niet gaan……..Nee, ik moest gaan……
Ik schudde mijn hoofd en ik stond nu op.” Ik moet gaan, ik kan niet afmelden”. ”Ik heb de afleiding nodig”.
Haastig pakte ik nu mijn spullen en ging snel naar mijn auto.
Zonder nog na te denken sjeesde ik de straat uit. Ik was blij dat ik weer op de snelweg reed.
Op het werk aangekomen stopte ik mijn telefoon en mijn tas in de kluis.
Ik wilde ook niet gestoord worden en ook niet gebeld worden.
De dag leek nu te vliegen. OP het werk zette ik letterlijk mijn verstand op nul. Ik had gesprekken en liep ook snel mijn ronde. Af en toe bleef ik met de bewoners kletsen.
Ik legde de focus op mijn werk en ik wilde niet nadenken. Ik wilde niet eens een pauze. Het idee dat ik daar weer rustig zou zitten en naar mijn telefoon zou grijpen.
Nee, gewoon doorgaan…..
Rond een uur of 10 liep ik eindelijk het gebouw uit. Ik pakte mijn tas en mijn telefoon uit de kluis en ik zag nu al dat ik al wat vaker gebeld werd.
Buiten naast de auto keek ik naar de telefoonnummers. Het nummer van Younes herkende ik maar ik zag nog een vreemd nummer.
Voordat ik het nummer wilde opslaan zag ik dat het nummer mij weer belde……
“Dag Mariam, ik hoop niet dat ik stoor. Ik ben het, Mounir. “Nee, Ik ben net klaar eigenlijk”.
Ik wilde zo naar huis” zei ik.
Ik hoorde hem nu zuchten.
Waarom ben jij in Marokko? Vroeg ik nu……..
Eigenlijk wist ik het eigenlijk, maar ik wilde het van hem horen.
“Nou door jou eigenlijk” zei hij.
Hoe bedoel je? Vroeg ik nu. De koran, het werd mij ineens helder. “Ik ben naar het graf van mama gegaan.” We hebben langs het graf gegraven en daar heb Ik de Koran gevonden”
De koran waar ik het overhad” zei ik nu….
“ja en In de koran zaten wat documenten”
“Documenten “zei ik verbaasd.
Ik ga openkaart met je speken..“Eigendomsaktes om precies te zijn" zeinhij nu. " Ik denk dat dit de originele zijn die mama in bezit had”.
En is dat wat jij zocht? Jij en papa? Vroeg ik nu…..
“Eigenlijk wat ik verwacht hadden alleen er zat iets vreemd achter”. Wat bedoel je? Vroeg ik. Nou een aantal dingen” zei hij.
Ik wil echt even uitzoeken wat papa nu precies heeft gedaan met erfenis van opa” zei hij met een zucht.
Als ik het zo bekijk, was er ook een aandeel voor jou en die is denk ik door papa Allah y rahmoe op zijn naam gezet en weer verkocht……….
Ik was nu even stil…..
“Een verkoop van stuk grond aan die oom van Younes en op dezelfde dag is die grond weer overgedragen aan de vader van Souhail”.
“Het gaat ook om een stuk grond wat onder jouw naam stond”.
Bizar ook, zei hij. “De vader van Souhail is ook al een tijdje dood”.
Bedoel je Mohcine? Vroeg ik nu. “Jij weet dus ook dat hij die bijnaam heeft” zei hij nu.
Ik was nu even stil.
Ik moet younes hierover bellen" zei hij..
