Ik liep nu haast rennend naar mijn kamer. IK hoorde hem mijn naam nog roepen maar met grote passen marcheer ik naar mijn kamer waarvan de deur gelukkig openstond.
Ik liep naar de kasten en ik gooide al mijn kleiding op het bed. Daarna keek ik weer om mij heen. Zoekend naar een koffer……… Ik maakte weer een kast open ik zag daar een grote weekendtas op de grond. Deze pakte ik nog zonder na te denken. Ik propte alles er in wat ik dacht nodig te hebben en ondertussen maakte mijn brein weer overuren.
Ik probeerde mijn tranen te bedwingen maar ik stond op ontploffen. Alles wat ik nu nog zou zeggen, zal hij niet geloven.
Mijn gedachten gingen weer terug naar het moment met Karim in de auto en de tranen rolden nu over mijn wangen. De klootzak ook. Ik keek niet eens meer om mij heen. IK wilde nu gewoon weg hier…… Dat hij in de kamer stond had ik niet eens meer opgemerkt. “Mariam” hoorde ik hem nu boos zeggen. “Stop met inpakken”
“Donder op en blijf uit mijn buurt” siste ik zonder nog om te draaien…….………….. Mariam ik kan je niet zo laten gaan, niet in deze toestand” zei hij.
Ik keek op en ik zag hem daar weer in zijn rolstoel zitten. Zijn handen over elkaar en hij stond daar nonchalant bij de deuropening mij aankijkend. “Oh je gaat weer in je zielige rol” zei ik. Mariam, je weet niet wat er speelt, ik kan en kon niet anders”. “IK bespaar je de moeite om het uit te leggen. “Ik ben weg en jij, mijn broer en heel je familie zoeken het maar lekker uit”………
Mariam, waarom heb jij mij nooit gezegd dat je een relatie met Karim had terwijl hij met je zus getrouwd was. Ik grinnikte nu.
Dat hij dit geloofde……..Ik zuchtte en zei er maar niets van. Ik had ook geen zin meer om mezelf nog überhaupt te verdedigen.... Waarom…….?
Mariam, ik praat tegen je” siste hij nu…… Ik keek hem nu aan en ik wist nu of ik verdrietig, boos of verontwaardigd moet zijn…… Het gaat hem alleen om dit……..
Nou, praat, ik wil wat duidelijkheid” zei hij op een harde toon….. Ik grinnikte nu en keek hem vol ongeloof aan….
Waarom ik met hem naar bed was gegaan? Is dat je vraag? Vroeg ik nu……
“Gewoon, ik had er behoorlijk zin in en Ja, ik heb er behoorlijk van genoten” zei ik op een giftige toon. “Als er verder geen vragen, zijn dan kan ik gaan en ik stond nu recht op….. Mohcine….. Wat is er met Mohcine, zei ik onderbrekend. Heeft hij ook iets gezegd? Maak je niet druk, er is nog niets gebeurd, maar hij wordt vast en zeker mijn volgende klant…….. Nog meer vragen? Wil je meer weten? Vroeg ik giftig………
Ik zag nu zijn blik veranderen. Ik weet niet of ik het als een teleurstelling mocht interpreteren of juist haat. Die donkere harde lege blik in zijn ogen zei ik in ieder geval nu genoeg. …. Ik moest slikken maar ik zou mezelf niet laten kennen. Zoals je al zei. “Wij vrouwen, zijn allemaal hetzelfde”………..
IK pakte mijn tas en ik wilde nu langs hem heen. Hij greep meteen naar mijn arm……. Mariam, je kan niet zo gaan”. IK heb een afspraak met je broer” “Je had een afspraak met mijn broer”….. “Maar de situatie is nu gewijzigd……..Papa is dood of ben je dat vergeten? Siste ik in zijn gezicht…
Mariam, Youssef kan het nooit gedaan hebben…. Ik kan het je niet uitleggen maar het is onmogelijk….
“Onmogelijk, zeg jij” Bel mijn broer en verteld hem dit? “Bel hem op” herhaalde ik weer Waarom zou ik? Zei hij nu…….. “Oh hij is al op de hoogte, misschien zelfs al onderweg” zei ik.……. Vertel hem ook over je zieke acteerrol. Weet hij dat je loopt? Vroeg ik giftig….. IK denk het niet, want in je eigen huis nu durf je niet op je benen te staan” siste ik……
Mijn broer zou niet willen dat ik bij een familie bleef die zijn eigen vader hebben vermoord……. Uit mijn weg en laat mij gaan, er valt niets meer te halen” siste ik……
Waar wil je dan heen? Vroeg hij nu en pakte mij weer bij de pols valst….. “Dat gaat jou helemaal niets aan” zei ik en trok mijn arm met alle kracht los van zijn greep. Ga je mij nu gevangenhouden? Ga je mij opsluiten? Vroeg ik op een harde toon.. Nee, zei hij. Waarom zou ik dat doen? Vroeg hij boos…..
Ik weet het niet, mijn broer is nog in leven, misschien moet hij ook dood” zei ik en keek hem aan. Ik zag nu vreemde blik in zijn ogen. Meeleven zou het haast benoemen.
Je kent niemand hier, waar wil je naartoe? … “Ik hoef niemand te kennen en ik kom wel thuis”… “Ik heb jou en niemand nodig” siste ik weer……… Ik ga liever dood, dan dat ik je gezicht nog langer moet aanzien” zei ik nu op een giftige toon……….
“Ga dan maar, ik houd je niet tegen” zei hij…”Fijn” zei ik op een sarcastische harde toon en ik liep nu langs hem naar buiten….
Ik zie je snel” zei hij. Je kan hier geen kant op, je komt vanzelf terug” “Ik dacht het dus niet” siste ik weer en ik liep meteen richting de deur….. Ik hoorde achter mij aanrijden maar ik vertikte het om nog op te kijken.
Buiten stonde een aantal mannen druk aan het bellen. Klootzakken, meer kon ik niet uitbrengen.
Ik zag Mohcine nu naar mij kijken en hij zei zij verder geen woord. Aan zijn blik te zien wist hij hoe laat het was. De mannen die daar staan leken mij nu opgemerkt te hebben en twee stopten al met bellen. IK liep meteen richting de uitgang. Iedereen leek mij aan te gapen, maar niemand hield mij tegen.
Bij de grote hek draaide ik mij even om. Ik zag hem nu naar mij kijken. Hij had een vreemde blik op zijn gezicht. Ik schudde nu alleen met mijn hoofd. Wat een klootzak ook. Ik liep nu snel door de grote hek en ik keek ook niet meer om………
Ik liep net een paar stappen verder en ik trok het even niet meer. Ik stond even stil en sloeg mijn handen voor mijn ogen. De tranen rolden over mijn wangen en ik wilde het liefst uitschreeuwen……… De straat was leeg, niemand te bekken…. Ik pakte mijn tas en de tranen bleven rollen. Nooit heb ik mij zo alleen en eenzaam gevoeld………. Vanbinnen stortte ik als een kaartenhuis in elkaar
Deze afbeelding leeft onze inhoudsrichtlijnen niet na. Verwijder de afbeelding of upload een andere om verder te gaan met publiceren.
