Ik werd wakker met een bonkende koppijn……..
Mijn hoofd volde zo zwaar……
Ik hoorde een vage bekende stem en ik probeerde mijn ogen open te maken.
Ik sloot even mijn ogen en daarna opende ik ze weer.
Ik greep nu naar mijn hoofd en opende daarna voorzichtig mijn ogen.
Ik keek nu gedesoriënteerd oom mij heen.
Ik bevond in een donkere kamer met twee ramen. Er stond een raam open maar er zat een heksysteem achter…….
Ik keek weer om mij en volgde nu het geluid. Het kwam van buiten.
Wat deed ik hier? Snel gingen mijn gedachten naar de middag. Het viel binnen.
Ik ben ontvoerd. De angst nam mijn lichaam over. Ik lag daar op bed en ik begon te trillen. Waar ben ik?
Ik probeerde kalm te blijven maar het lukte bijna niet. Ik wilde om hulp roepen, schreeuwen….
Ik hoorde nu voetstappen en ik was muisstil.
Toen ik de deurklink zag bewegen leek mijn lichaam te bevriezen.
Mijn hart hoorde ik bonken in mijn keel. Ik keek weer om mij heen. Ik kon geen enkel kant op……
Een deur ging heel voorzichtig open en ik zette trok meteen mijn knieën naar mij toe……….
Mijn ogen waren op de deur gericht…….
Ik moest kalm blijven, ik mocht niet in paniek raken. Ik voelde mijn knieën nog trillen maar ik bleef muisstil.
De deur ging open en ik het licht ging nu aan………..
Mijn hart leek nu te stoppen. Een man met een pet en een windjack stond nu bij de deur.
Ik kon niet zien wie het was……..
Ik slikte nu………
Masae Noor” (goedenavond) hoorde ik een man grinnikend zeggen. De stem was herkenbaar…
De man liep nu iets naar voren en zijn pet ging eraf..
De manier hoe hij liep verraadde al dat hij oud was………
Hij liep nog paar een stappen naar voren en ik herkende nu zijn gezicht.
Ik zag de oom van Younes en ik moest weer even slikken………
Ik was stil en keek hem alleen maar aan………
" Salaam” zei hij nu en pakte een stoel die tegen de wand naast het bed stond……
Mijn hart bonkte en het bloed sjeesde door mijn lichaam. Wat ging hij doen?
Ik keek nu weer angstig om mij heen.
“Je kan nergens naartoe” hoorde ik hem nu zeggen. “ Je gaat ook nergens naartoe”
Die grijs op zijn gezicht zorgde ervoor dat woede aangewakkerd werd…….
Hoe is het met Mariam? Vroeg hij nu…….
Waarom……..Waarom ben ik hier? Vroeg ik nu stotterend. Ik voelde nu toch nog een angst……
“Je broer dacht mij snel af te zijn…..” Voord de tweede keer” zei hij grinnikend….
Ik keek hem nu alleen maar aan……..
“Hij kan zo snel zijn, maar hij bereikt er uiteindelijk niets mee……….” Zei hij weer……
Hij ging weer naar achteren zitten en deed zijn armen over elkaar heen……….
De grijns op zijn gezicht was misselijkmakend……….
Wat bedoel je? Vroeg ik………”.Hij heeft de documenten al opgegraven en bewaard…..”
Ik keek hem nu verward aan.
“Ik wist het, je moeder had de documenten goed opgeborgen”
“IK was er niet opgekomen, bravo Amina” zei hij lachend………
Ik keek hem nog steeds niet begrijpend aan……
“ Het graf van je opa, de plek waar je moeder alles opgeborgen hield……”
Ik begreep nu wat hij wilde zeggen. Hoe…hoe wist hij dit….
Ik schudde nu met mijn hoofd………
“We gaan hem zo dadelijk bellen” zei hij weer………..
Hij is hier niet ver vandaan……….
Wat wil je van mij? Vroeg ik. Ik heb er niets mee te maken. Wat doe ik hier?
LAAT MIJ GAAN” schreeuwde ik……
Hij stond meteen op en smeet een kussen tegen mijn hoofd. Niemand kan je hier horen.” Je mond houden nu” siste hij……..
Wollah, anders eindig je net……..
Hij was weer stil en keek mij alleen mij aan……
Mijn ogen gleden over zijn gelaatsuitdrukking. De man was echt oud…Getekend, eigenlijk op………..
Mijn angst leek nu iets weg te vagen…….
“Je blijft stil als je nog wil leven………”
“Hij geeft mij mijn documenten en hij mag zijn zusje hebben” zei hij………
“Je hoeft niet bang te zijn, als je broer van je houdt, dan ben je vanavond nog in Settat” zei hij…….
Hij werd nu geroepen en ik zag nu een gedaante bij de deur. Ik pak je tas en ik kom zo terug” zei hij.
“Je kan nergens heen, doe geen stomme dingen…….”
Ik keek hem nu alleen maar aan.
Ik slikte en keek weer om mij heen.
